Μια κοπέλα μόλις δεκαεπτά ετών από την Τύρο πλησίασε άφοβα τους δεσμίους χριστιανούς μέσα στο πραιτώριο της Καισαρείας την ημέρα του Πάσχα. Οι στρατιώτες την άρπαξαν επειδή υποκλίθηκε στους κατάδικους και την οδήγησαν αμέσως μπροστά στον σκληρό ηγεμόνα Ουρβανό για ανάκριση. Ο επίσκοπος Ευσέβιος της Καισαρείας, αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων, διέσωσε με ακρίβεια όλη την ιστορία του μαρτυρίου της νεαρής Θεοδοσίας. Η αγία έζησε στα τέλη του τρίτου και στις αρχές του τέταρτου αιώνα, σε εποχή σφοδρών διωγμών εναντίον της Εκκλησίας.

Ο διωγμός είχε κρατήσει ήδη πέντε ολόκληρα χρόνια όταν εκείνη φανέρωσε δημόσια την ακλόνητη πίστη της στον Χριστό. Καταγόταν από ευσεβή οικογένεια της Τύρου και ανατράφηκε με βαθιά αγάπη για τον Κύριο και την αλήθεια του Ευαγγελίου. Οι γονείς της, παρότι πιστοί, φοβήθηκαν για τη ζωή της και προσπάθησαν να την αποτρέψουν από τον δρόμο του μαρτυρίου. Εκείνη όμως κρυφά από τους δικούς της αναζήτησε τους φυλακισμένους χριστιανούς, οι οποίοι συζητούσαν μεταξύ τους για τη βασιλεία του Θεού.

Τους παρακάλεσε ταπεινά να τη θυμηθούν μπροστά στον Κύριο, όταν θα έφταναν στο τέλος του αγώνα τους. Ο ηγεμόνας Ουρβανός γέμισε οργή μόλις είδε την κοπέλα να ομολογεί ανοιχτά την πίστη της και να αρνείται κάθε θυσία στα είδωλα. Διέταξε τότε να την υποβάλουν σε φρικτά βασανιστήρια, ώστε να λυγίσει το φρόνημα της νεαρής μάρτυρος. Οι δήμιοι ξέσχισαν τα πλευρά και το στήθος της με σιδερένια νύχια μέχρι να φανούν καθαρά τα οστά της. Η Θεοδοσία υπέμεινε σιωπηλά τους πόνους με θαυμαστή ανδρεία και πρόσωπο γαλήνιο σαν να μην ένιωθε τίποτα.

Όταν ο ηγεμόνας απαίτησε ξανά να θυσιάσει στα είδωλα, εκείνη τον περιγέλασε με παρρησία και άγια τόλμη. Του είπε πως είχε ήδη λάβει όλα όσα ζητούσε στην προσευχή της και θεωρούσε τιμή της να μοιραστεί τη μοίρα των μαρτύρων του Χριστού. Τα λόγια της εξόργισαν ακόμη περισσότερο τον σκληρό άρχοντα, ο οποίος πρόσταξε νέα και χειρότερα βασανιστήρια. Έπειτα διέταξε να τη ρίξουν στη θάλασσα δεμένη με μια βαριά πέτρα στον λαιμό. Άγγελοι Κυρίου όμως κατέβηκαν στα βάθη και την έβγαλαν ζωντανή στη στεριά, κρατώντας ακόμη την πέτρα της.

Οι ειδωλολάτρες την έπιασαν ξανά και την οδήγησαν για δεύτερη φορά στο δικαστήριο του Ουρβανού. Ο ηγεμόνας πρόσταξε τότε να τη ρίξουν στην αρένα, για να την κατασπαράξουν τα άγρια θηρία μπροστά στο πλήθος. Τα ζώα όμως δεν την άγγιξαν καθόλου, ωσάν να αναγνώριζαν τη χάρη του Θεού πάνω στη νεαρή κόρη. Μπροστά σε αυτό το θαύμα, ο δήμιος έβγαλε το ξίφος του και διέταξε τον αποκεφαλισμό της μάρτυρος. Τη στιγμή του τέλους, όσοι παρευρίσκονταν εκεί είδαν μια λαμπερή περιστερά να βγαίνει από το στόμα της.

Έλαμπε σαν χρυσάφι και υψωνόταν αργά προς τα ουράνια, σημάδι της αγνής ψυχής που έφευγε στον Κύριο. Την ίδια νύχτα η Θεοδοσία εμφανίστηκε στους γονείς της μαζί με πολλές άλλες αγίες παρθένες της Εκκλησίας. Φορούσε ένα ένδυμα λευκότερο και από το χιόνι, στεφάνι στο κεφάλι και κρατούσε ολόχρυσο σταυρό. Τους είπε με γλυκύτητα να δουν τη μεγάλη δόξα του Χριστού της και τη χάρη που τους είχε φανερωθεί. Η εμφάνιση εκείνη παρηγόρησε βαθιά τους γονείς της, που μετάνιωσαν για τις προηγούμενες προσπάθειες αποτροπής του μαρτυρίου.

Είχαν επιθυμήσει να σώσουν το παιδί τους από τον πόνο, χωρίς όμως να συνειδητοποιούν την αιώνια δόξα που το περίμενε. Η αγία τούς θύμισε ότι κόντεψαν να της στερήσουν τη δόξα και τη χάρη του ουράνιου Νυμφίου. Από εκείνη τη νύχτα οι δυο τους κράτησαν την οπτασία ως πολύτιμη παρακαταθήκη μέσα στην καρδιά τους. Η Αγία Θεοδοσία η Τυρία μαρτύρησε για τον Χριστό την τρίτη Απριλίου, γύρω στο έτος τριακόσια εφτά ή τριακόσια οκτώ. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της επίσης στις είκοσι εννέα Μαΐου, ημέρα κατά την οποία μεταφέρθηκαν τα ιερά λείψανά της.

Τα τίμια λείψανα μεταφέρθηκαν πρώτα στην Κωνσταντινούπολη και αργότερα στη Βενετία, όπου φυλάσσονται με ευλάβεια μέχρι σήμερα. Η μορφή της φωτίζει την Εκκλησία ως υπόδειγμα νεανικής τόλμης, ακλόνητης πίστης και πλήρους αφοσίωσης στον Νυμφίο Χριστό. Από τα ουράνια πρεσβεύει ακατάπαυστα για όλους όσοι ζητούν τη βοήθειά της με θερμή και ταπεινή προσευχή. Η νίκη της παραμένει αιώνια μέσα στη ζωή της Εκκλησίας του Χριστού.