Στη μαρτυρική γη της Πελοποννήσου, μέσα στους χρόνους της σκληρής τουρκοκρατίας, βλάστησε ένα ευλογημένο άνθος της Ορθοδοξίας. Ο νεαρός Δημήτριος, ονομαζόμενος και Μήτρος, καταγόταν από ευσεβή και ενάρετη οικογένεια πιστών χριστιανών της δοκιμασμένης ελληνικής γης. Είχε όμως την κακή τύχη να εξισλαμισθεί βίαια σε πολύ νεαρή ηλικία μαζί με άλλους νέους της περιοχής του. Το λυπηρό αυτό γεγονός συνέβη πιθανότατα μετά την αποτυχημένη επανάσταση της Πελοποννήσου, η οποία έγινε στα χίλια εφτακόσια εξήντα εννέα από Χριστού γεννήσεως.

Όταν τον ανάγκασαν να γίνει μωαμεθανός, του άλλαξαν και το χριστιανικό όνομα και τον ονόμασαν με τη βαριά προσηγορία Μουσταφάς. Ήταν προικισμένος από τον Θεό με μεγάλη ευφυΐα, βαθιά σοφία και πολλά άλλα φυσικά και ψυχικά χαρίσματα. Αναδείχθηκε γρήγορα δραστήριος και δημιουργικός μεταξύ των επιφανών Τούρκων αξιωματούχων της Πελοποννήσου και ξεχώρισε για τις ικανότητές του. Κατέλαβε σε σύντομο διάστημα το σπουδαίο αξίωμα του εμπρόχωραγα, δηλαδή του τοπικού επάρχου, και απέκτησε μεγάλη φήμη.

Συγκέντρωσε ακόμη πολλά χρήματα, αρκετούς δούλους και κάθε λογής υλικά πλούτη που προσφέρει αυτή η μάταιη ζωή. Όμως τίποτε από όλα αυτά δεν μπορούσε να ικανοποιήσει την ευγενή και φιλόθεη ψυχή του βαπτισμένου χριστιανού νέου. Η μνήμη της παιδικής του πίστης παρέμενε ζωντανή στα βάθη της καρδιάς του και τον ταλαιπωρούσε νύχτα και ημέρα. Ο ευγενής Μουσταφάς κατατρωγόταν διαρκώς από έναν ολόθερμο πόθο να επιστρέψει στην πατροπαράδοτη πίστη των ευσεβών πατέρων του.

Η δόξα και ο πλούτος δεν άγγιξαν διόλου ούτε αλλοίωσαν στο ελάχιστο τον αγνό χριστιανικό χαρακτήρα της ψυχής του. Έλαβε λοιπόν τη μεγάλη και θαρραλέα απόφαση να επιστρέψει στον γλυκύτατο Χριστό και να αρνηθεί τη μωαμεθανική θρησκεία. Προσήλθε με συντριβή σε κάποιον πεπειραμένο πνευματικό πατέρα στην Τρίπολη, όπου με πολλά δάκρυα μετανοίας εξομολογήθηκε όλο τον προηγούμενο βίο του. Έλαβε από εκείνον σοφές πνευματικές συμβουλές και την ευλογία του να ζει κρυφά τη ζωή ενός βαπτισμένου χριστιανού.

Η χριστιανική του ζωή όμως δεν άργησε να γίνει αντιληπτή από τους ομογενείς του Τούρκους, οι οποίοι τον κατήγγειλαν αμέσως. Συνελήφθη ο μάρτυς στο Μιστρά και οδηγήθηκε δέσμιος ενώπιον του πασά της Τρίπολης για να ανακριθεί. Ομολόγησε εκείνος με μεγάλο θάρρος την ορθόδοξη πίστη του και τη διακαή επιθυμία του να μαρτυρήσει για το όνομα του Σωτήρος Χριστού. Παρά τις γλυκές συμβουλές, τις πλούσιες υποσχέσεις και τη συνεχή υπόμνηση όλων όσων χρωστούσε στους Τούρκους, εκείνος παρέμεινε ακλόνητος.

Μετά από λίγες ημέρες φυλακίσεως αποκεφαλίστηκε στην Τρίπολη στις είκοσι οκτώ Μαΐου, την Κυριακή της αγίας Πεντηκοστής, του έτους χίλια εφτακόσια ενενήντα τέσσερα. Το τίμιο λείψανο παρέλαβαν οι ευσεβείς χριστιανοί και το ενταφίασαν στον ναό του αγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου της Τριπόλεως. Ταις πρεσβείαις του νεομάρτυρος Μήτρου του εκ Πελοποννήσου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.