Ένα παιδί κάποτε είδε τον Ανδρέα να ανοίγει τις πύλες ναού με το σημείο του Σταυρού και να αιωρείται στον αέρα προσευχόμενος. Από παιδική ηλικία είχε πουληθεί ως δούλος στον πρωτοσπαθάριο Θεόγνωστο, στρατηλάτη της Ανατολής, που τον αγάπησε σαν δικό του γιο και τον φρόντισε με στοργή. Ο βίος του συντάχθηκε από τον πρεσβύτερο Νικηφόρο της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως γύρω στα μέσα του δέκατου αιώνα, επί βασιλείας του Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου. Καταγόταν από τη μακρινή Σκυθία και έζησε στους χρόνους του αυτοκράτορα Λέοντος του Σοφού, στη βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη.

Ο ευσεβής Θεόγνωστος, άνδρας ενάρετος και θεοφοβούμενος, φρόντισε ώστε ο μικρός Ανδρέας να λάβει επιμελή και θεοσεβή μόρφωση μέσα στο αρχοντικό σπίτι του. Τον μεταχειρίστηκε όχι ως δούλο αλλά ως δικό του παιδί, και του παρείχε όλα τα μέσα για χριστιανική παιδεία. Από τα πρώτα του χρόνια ο Ανδρέας αγαπούσε ξεχωριστά τα ιερά γράμματα και τους βίους των αγωνιστών της χριστιανικής πίστεως. Η ψυχή του φλεγόταν από ζήλο για τη χριστιανική αρετή και την πνευματική τελείωση μέσα στη βυζαντινή πρωτεύουσα.

Έτσι μέσα σε αυτό το περιβάλλον της εκκλησιαστικής Κωνσταντινουπόλεως διαμορφώθηκε ο νέος που αργότερα θα αναδεικνυόταν στην Εκκλησία ως διά Χριστόν σαλός και αληθινός φίλος του Θεού. Ο ζήλος του Ανδρέα προς τα ιερά γράμματα και την αρετή ήταν τόσο μεγάλος, ώστε αποκλήθηκε σαλός, δηλαδή μωρός κατά κόσμον από τους ανθρώπους. Πολλές φορές υπέμενε εμπαιγμούς, ταπεινώσεις και βαριές ύβρεις από τους ανθρώπους που τον περιγελούσαν με σκληρότητα στους δρόμους της πόλεως. Παρουσιαζόταν εκκεντρικός και φαινομενικά ανισόρροπος, χωρίς να απαντά στους εξευτελισμούς και χωρίς να υπερασπίζεται καθόλου τον εαυτό του.

Παρηγορούνταν όμως βαθιά, επειδή μέσα από αυτή τη μωρία πετύχαινε να επαναφέρει στην ευθεία οδό πολλές παραστρατημένες ψυχές. Η σαλότητά του δεν ήταν αρρώστια αλλά συνειδητή επιλογή ταπεινώσεως για χάρη του Χριστού και των αδελφών του. Πέρα από τη μωρία διακρινόταν για τη μεγάλη φιλανθρωπία και την αγαθοποιία του προς τους πτωχούς και ταλαιπωρημένους. Δεν μοιραζόταν απλώς τα υπάρχοντά του με τους φτωχούς, αλλά τους έδινε όλα όσα είχε και έμενε ο ίδιος νηστικός και γυμνός.

Σε όσους τον παρατηρούσαν για τις υπερβολικές αγαθοεργίες του υπενθύμιζε τα λόγια του Κυρίου για τους ελάχιστους αδελφούς. Έλεγε ότι στο πρόσωπο κάθε ανθρώπου, και μάλιστα του πάσχοντος αδελφού, έβλεπε τον ίδιο τον Χριστό να ζητά ελεημοσύνη. Με αυτή τη βεβαιότητα στην καρδιά διέθετε ολόκληρη την περιουσία του και δεν κρατούσε τίποτα για τις δικές του ανάγκες. Σε μία ολονύκτια ακολουθία στον ναό των Βλαχερνών ο Άγιος αξιώθηκε ενός μεγαλειώδους ουράνιου οράματος μέσα στη σιγή της νύχτας.

Είδε τη Θεοτόκο στον ουρανό να προσεύχεται και να σκέπει τον λαό με το τίμιο ωμοφόριό της απλωμένο. Από εκείνη τη θεοπτία προήλθε η εορτή της Αγίας Σκέπης, που γιορτάζεται την πρώτη και τις είκοσι οκτώ Οκτωβρίου κάθε χρόνο. Κάποια άλλη ημέρα συνέβη ένα παράδοξο γεγονός στον θεράποντα του Κυρίου που φανέρωσε τη μυστική του πνευματική κατάσταση. Κατά τη συνήθειά του πορευόταν κρυφά προς τον ναό της Πανυμνήτου Θεοτόκου, στην αριστερή στοά της αγοράς του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Επιθυμούσε να μην γνωρίζει κανείς την κρυφή προσευχητική του εργασία μέσα στους προθάλαμους των εκκλησιών της πόλεως. Έτυχε όμως ένα παιδί να διέρχεται εκείνη την ώρα τη λεωφόρο εκτελώντας διαταγή του κυρίου του. Το παιδί τάχυνε το βήμα και πρόφθασε τον Όσιο, χωρίς ο Ανδρέας να αντιληφθεί την παρουσία του. Όταν έφθασε προ των πυλών του ναού, ο Άγιος εξέτεινε τη δεξιά του χείρα και τις σφράγισε με το σημείο του Σταυρού.

Οι κλειστές πύλες ευθύς υποχώρησαν μόνες τους και άνοιξαν διάπλατα, ενώ ο Όσιος εισήλθε στον ναό για να αρχίσει τις προσευχές του, χωρίς να γνωρίζει τον αόρατο μάρτυρα. Το παιδί που παρακολουθούσε τον Όσιο γνώριζε καλά ότι ο άνθρωπος αυτός θεωρούνταν στους δρόμους σαλός και ανισόρροπος. Όταν τον είδε να ανοίγει αυτομάτως τις πύλες του ναού, έφριξε και κυριεύθηκε από μεγάλο τρόμο. Σκεφτόταν μέσα του πόσο μεγάλος ήταν ο άγιος αυτός, που οι αληθινά μωροί του κόσμου τον ονόμαζαν σαλό.

Αναγνώρισε ότι ο Θεός έχει πολλούς κρυφούς δούλους, τους οποίους ο πολύς κόσμος αγνοεί τελείως. Πλησίασε με προσοχή και δέος για να δει τι ακριβώς έκανε ο Άγιος εντός του ναού. Τότε αντίκρισε τον Ανδρέα να κρέμεται στον αέρα μπροστά από τον άμβωνα και να προσεύχεται με βαθιά κατάνυξη. Καταπλάχθηκε από το παράδοξο τούτο θέαμα και αναχώρησε γρήγορα για να εκτελέσει τη διαταγή του κυρίου του.

Ο Όσιος τελείωσε την προσευχή και βγήκε, σφραγίζοντας ξανά τις θύρες με το σημείο του Σταυρού. Λυπήθηκε όμως πολύ, επειδή ένας οικέτης έγινε ακούσιος θεατής αυτών των κρυφών συμβάντων μέσα στον ναό. Ανέμενε την επιστροφή του παιδιού και του παρήγγειλε να μην αποκαλύψει σε κανέναν όσα είχε δει εκείνη την ημέρα. Του είπε μάλιστα ότι, αν φυλάξει πιστά το μυστικό αυτό, θα έχει το έλεος του Κυρίου του Θεού μέσα σε όλη του τη ζωή.

Λίγο πριν από το Πάσχα ο λαός της Κωνσταντινουπόλεως επευφημούσε τον Δεσπότη Χριστό μετά βαΐων και ύμνων μέσα στους ναούς. Είδε τότε ο μακάριος Ανδρέας έναν γέροντα ωραίο κατά την εμφάνιση να εισέρχεται στον ναό της του Θεού Σοφίας. Πλήθος λαού τον ακολουθούσε με βάια και σταυρούς που έλαμπαν ως αστραπή, μελωδώντας μέλος τερπνό και σωτήριο. Ο γέροντας εκείνος κρατούσε κινύρα και έκρουε τις χορδές της συνοδεύοντας τους ψάλτες, ενώ όλοι κατευθύνονταν προς τον άμβωνα.

Ο Ανδρέας αναγνώρισε με πνευματική όραση τον προφήτη Δαβίδ μαζί με άλλους προφήτες, που είχαν έλθει εκεί αοράτως μέσα στη γιορτή. Σκίρτησε από χαρά και άρχισε να λέει λόγια από τον ψαλμό για τον Δαβίδ και την πραότητά του. Κάποιοι σοφοί που βρίσκονταν εκεί δεν κατάλαβαν την αναφορά και τον περιγέλασαν για τα παράδοξα λόγια του. Κοιμήθηκε με ειρήνη σε ηλικία εξήντα έξι ετών, και αμέσως ευωδίασαν μύρα και θυμιάματα στον τόπο εκείνο.

Μια φτωχή γυναίκα οσφράνθηκε την ασύγκριτη ευωδία και έφθασε στον τόπο όπου έκειτο το ιερό σώμα του Αγίου. Ο Κύριος μετέθεσε αργότερα με θαυμαστό τρόπο το τίμιο λείψανο, και ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφέρει ότι πολλές προφητείες του φυλάσσονται στη Μονή των Ιβήρων. Με τις πατρικές πρεσβείες του οσίου Ανδρέου, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε και σώσε τις ψυχές μας.