Επί εξήντα συναπτά έτη ο Βεδέας δεν απομακρύνθηκε ποτέ από τα όρια της μονής του Γιάρροου, όπου εισήλθε σε ηλικία επτά μόλις ετών. Είναι ο μοναδικός Άγγλος που μνημονεύει ο Δάντης στη Θεία Κωμωδία, ένας μοναχός που έγραψε πρώτος βιβλία στην αγγλική γλώσσα. Γεννήθηκε στη Νορθούμβρια της Αγγλίας το εξακόσια εβδομήντα τρία, σε μια εποχή που η νεαρή Εκκλησία της Βρετανίας έπαιρνε ακόμη μορφή και τα μοναστήρια ριζώνανε. Ο τόπος της γέννησής του δεν είναι ακριβώς γνωστός, αλλά οι περισσότερες μαρτυρίες τον τοποθετούν σε κάποιο χωριό κοντά στο Γιάρροου.

Όταν ήταν μικρό παιδί, τον εμπιστεύθηκαν στον άγιο Βενέδικτο Βίσκοπ, ηγούμενο της μονής του Αγίου Πέτρου στο Γουέρμουθ, για να ανατραφεί και να εκπαιδευτεί. Λίγα χρόνια αργότερα μετακινήθηκε στη νέα αδελφή μονή του Αγίου Παύλου στο Γιάρροου και εκεί έμεινε ως το τέλος της ζωής του. Στη συνέχεια τον καθοδήγησε ο άγιος Κέολφριθ, διάδοχος του Βενεδίκτου και κοινός ηγούμενος των δύο μονών μαζί. Ο Βεδέας ανδρώθηκε μέσα σε μια κοινότητα που μόλις είχε επιβιώσει από φοβερή δοκιμασία πανώλους.

Μια θανατηφόρα επιδημία σάρωσε τη μονή και θέρισε σχεδόν όλους τους μοναχούς που έψαλλαν στον χορό. Έμειναν μόνο ο ηγούμενος και ένα μικρό αγόρι που εκείνος ανέθρεψε, για το οποίο οι παλιές διηγήσεις λένε ότι έγινε ιερέας της ίδιας μονής. Σε ηλικία δεκαεννέα ετών χειροτονήθηκε διάκονος και σε ηλικία τριάντα ετών έλαβε την ιεροσύνη από τον άγιο Ιωάννη του Μπέβερλεϊ, επίσκοπο Έξαμ και αργότερα Υόρκης. Είχε βαθιά αγάπη για τις ιερές ακολουθίες και πίστευε ότι οι άγγελοι παρίστανται στους ναούς μαζί με τους μοναχούς της κοινότητας.

Συνήθιζε να λέει πως αν λείψει από τη σύναξη, θα τον αναζητήσουν οι ίδιοι οι ουράνιοι λειτουργοί ψάχνοντας τον Βεδέα. Στη μονή του Γιάρροου βρήκε μια θαυμαστή βιβλιοθήκη, την οποία ο γέροντας Βενέδικτος είχε φέρει από το Λερίνο και από άλλα ευρωπαϊκά μοναστήρια. Αυτή η συλλογή χειρογράφων του άνοιξε τον κόσμο της θεολογίας, των Γραφών, των Πατέρων και της πρώιμης εκκλησιαστικής ιστορίας. Πάνω σε αυτά τα βιβλία στήριξε τα δικά του έργα, που περιλαμβάνουν ερμηνείες των Γραφών, ομιλίες, ύμνους, βίους αγίων και επιστολές προς πιστούς.

Πιο διάσημο όλων υπήρξε το έργο του «Ιστορία της Εκκλησίας της Αγγλίας και του Αγγλικού λαού», η σπουδαιότερη πηγή για την πρώιμη χριστιανική Βρετανία. Συνέθεσε επιπλέον το «Μικρόν Μαρτυρολόγιον», ένα έργο με σύντομες ιστορικές σημειώσεις για τους αγίους που τιμώνται κάθε ημέρα. Δούλεψε με ευθύνη και προσοχή, αντλώντας από αρχαία έγγραφα, από την παράδοση των γερόντων και από την προσωπική του εμπειρία. Δεν ήταν ψυχρός ιστορικός, αλλά μοναχός που έβλεπε την ιστορία ως κίνηση του Θεού στη ζωή των λαών και των μοναστηριών.

Στη διαμάχη ανάμεσα στην κελτική και τη ρωμαϊκή παράδοση τάχθηκε ξεκάθαρα με τη ρωμαϊκή πλευρά, με ευθεία τοποθέτηση. Παρ' όλα αυτά υπήρξε δίκαιος και σχολαστικός στις πηγές του, προσπαθώντας πάντοτε να αποδώσει την αλήθεια όπως την παρέλαβε. Μέσα από τις σελίδες του ζωντανεύει ένας κόσμος πνευματικός, τόσο κοντινός στην ορθόδοξη ευαισθησία της χριστιανικής Ανατολής. Οι άγιοι που περιγράφει ασκούνται με ηρωική άσκηση, νηστεύουν Τετάρτη και Παρασκευή και τηρούν σαρακοστή σαράντα ημερών πριν από τα Χριστούγεννα.

Η αγιότητά τους γεμίζει την ψυχή κάθε αναγνώστη με αγάπη, θαυμασμό και βαθιά πνευματική κατάνυξη ενώπιον της χάριτος. Ο ίδιος ο Βεδέας ζούσε με ευλάβεια, ταπείνωση και αγνότητα στην ψυχή και στο σώμα του, χωρίς ποτέ να επαίρεται. Ήταν προ πάντων άνθρωπος του Θεού, παρά τη σπάνια μόρφωση και την ευρυμάθεια που τον στόλιζαν τόσο πλούσια. Άρχισε ακόμη μια αγγλοσαξονική μετάφραση του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, για να φτάσει ο λόγος του Θεού στους απλούς πιστούς της πατρίδας του.

Παράλληλα προετοίμαζε ένα ανθολόγιο από τα έργα του αγίου Ισιδώρου της Σεβίλλης, ως πνευματική παρακαταθήκη για τους αδελφούς της μονής του. Στις αρχές του εφτακόσια τριάντα πέντε ο Όσιος αρρώστησε βαριά και η αναπνοή του δυσκόλευε ολοένα και περισσότερο. Παρ' όλα αυτά διατηρούσε γαλήνη και χαρά, παρέδιδε καθημερινά μαθήματα στους μαθητές του και έψαλλε τους Ψαλμούς. Συχνά επαναλάμβανε τα λόγια του αγίου Αμβροσίου, ότι δεν φοβάται να πεθάνει, γιατί ο Θεός είναι φιλεύσπλαχνος.

Την Τρίτη πριν από την Ανάληψη, η αναπνοή του βάρυνε και τα πόδια του άρχισαν να πρήζονται από την εξάντληση. Ζήτησε από τους γραφείς του να βιαστούν με την υπαγόρευση, επειδή δεν ήξερε πόσος χρόνος του απέμενε ακόμη. Την Τετάρτη το πρωί, ενώ οι αδελφοί λιτάνευαν τα λείψανα των αγίων, έμεινε κοντά του ένας νεαρός μοναχός, ο Ουίλμπερτ. Εκείνος τον υπενθύμισε ότι απέμενε ακόμη ένα κεφάλαιο για να ολοκληρωθεί η μετάφραση του Ιωάννου.

Ο Όσιος υπαγόρευσε με υπομονή και μοίρασε στους ιερείς λίγο πιπέρι, λιβάνι και λινό ύφασμα. Όταν τέλειωσε η τελευταία πρόταση, ψιθύρισε «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι» και κοιμήθηκε εν Κυρίω. Αν και κοιμήθηκε στις είκοσι πέντε Μαΐου, τιμάται στις είκοσι επτά, αφού η προηγούμενη ημέρα ανήκει στον Αυγουστίνο Καντερβουρίας. Τα σεπτά λείψανά του φυλάσσονται σήμερα στον καθεδρικό ναό του Ντάραμ, στο παρεκκλήσιο της Γαλιλαίας.

Με την ευχή του οσίου Βεδέα ας πορευόμαστε στον δρόμο της σιωπηλής εργασίας και της προσευχής.