Μόλις πέντε ετών ο μικρός Συμεών έχασε τον πατέρα του στον φοβερό σεισμό της Αντιόχειας, την ώρα που προσκυνούσε στον ναό του Αγίου Στεφάνου. Σαράντα πέντε ολόκληρα χρόνια έμεινε αργότερα ασκούμενος επάνω σε στύλο στο Θαυμαστό Όρος της βόρειας Συρίας, ποτίζοντας τη γη με δάκρυα προσευχής. Η μητέρα του Μάρθα, ευσεβέστατη γυναίκα της Αντιόχειας, παρακαλούσε επί μακρόν τον Τίμιο Πρόδρομο να της χαρίσει παιδί που θα το αφιέρωνε στον Θεό. Σε νυχτερινό όραμα ο Πρόδρομος της φανέρωσε πως θα γεννούσε γιο με το όνομα Συμεών, ο οποίος θα γινόταν μέγας άγιος του Κυρίου.

Όταν γεννήθηκε το βρέφος, το βάπτισαν δύο ετών στον ναό του Προδρόμου που βρισκόταν λίγο έξω από την Αντιόχεια. Ο πατέρας του Ιωάννης καταγόταν από την Έδεσσα της Μεσοποταμίας και αργότερα είχε εγκατασταθεί στη συριακή πρωτεύουσα, όπου παντρεύτηκε τη Μάρθα. Στα πέντε χρόνια του παιδιού ο σεισμός γκρέμισε το πατρικό σπιτικό και σκότωσε τον Ιωάννη κάτω από τα ερείπια του. Η μητέρα γλίτωσε επειδή απουσίαζε εκείνη την ώρα από την πόλη, ενώ ο μικρός σώθηκε μέσα στον ναό του πρωτομάρτυρος Στεφάνου.

Έκτοτε η Μάρθα ανέθρεψε τον γιο της με βαθύτατη ευλάβεια, φόβο Θεού και διαρκή προσευχή προς τον Πρόδρομο. Ακόμη παιδί, ο Συμεών είδε σε όραμα έναν λαμπροφορεμένο άντρα που τον κάλεσε να τον ακολουθήσει στην ερημιά του βουνού. Εκεί ο μικρός ασκητής έζησε για καιρό σε άγρια μοναξιά, τρεφόμενος από τα χέρια αγγέλου και φυλασσόμενος από το άκτιστο φως. Έπειτα έφτασε σε μικρό μοναστήρι κοντά στη Σελεύκεια, στην περιοχή του χωριού Πίλασα, όπου ηγουμένευε ένας έμπειρος ασκητής ονόματι Ιωάννης.

Ο γέροντας είχε δει σε προηγούμενα οράματα ότι θα ερχόταν σε αυτόν αυτό το θαυμαστό παιδί, μέσω του οποίου θα έβρισκε σωτηρία. Με μεγάλη χαρά τον δέχτηκε στην αδελφότητα και τον ανέθρεψε στη μοναχική πολιτεία με πατρική στοργή. Ο μικρός Συμεών μελέτησε τις άγιες Γραφές, ασκήθηκε στη σιωπή και προόδευε καθημερινά σε κάθε αρετή με αξιοθαύμαστο ζήλο. Νήστευε αυστηρότατα, περνώντας μερικές φορές επτά ή και δέκα ολόκληρες ημέρες με λίγο μουσκεμένο όσπριο και ελάχιστο νερό.

Σε ηλικία επτά ετών ζήτησε από τον γέροντα να ανεγείρουν δικό του στύλο, χτισμένο δίπλα στον δικό του. Ο Ιωάννης τον ένδυσε τότε στο μοναχικό σχήμα και τον ανέβασε επάνω, παρά τη μικρή του ηλικία. Ο Κύριος εμφανίστηκε ως νεαρός Παίδας στον Συμεών και τον στερέωσε στον δρόμο της σταυρικής συμπορείας μαζί Του. Από τότε ξεπερνούσε σε άσκηση ακόμη και τον ίδιο τον δάσκαλό του Ιωάννη, ψάλλοντας ολόκληρο το Ψαλτήρι μέσα σε μια νύχτα.

Οι δαίμονες δεν άντεξαν την ταχύτατη πνευματική του πρόοδο και τον πολέμησαν με κάθε λογής τρόπο και πανουργία. Του παρουσίαζαν φαντασίες με πολύτιμους λίθους, μουσικά όργανα, μορφές γυναικών και άγρια θηρία γύρω από τον στύλο του. Σε μια χειμωνιάτικη νύχτα διέλυσαν τη στέγη του στύλου και τον γκρέμισαν κάτω, χωρίς όμως να πάθει το παραμικρό από την πτώση. Άλλη φορά χτύπησαν τον στύλο με τεράστιο βράχο, αλλά αόρατη θεϊκή δύναμη τον στερέωσε στη θέση του και τον στήριξε.

Ο όσιος έφερνε διαρκώς το σημείο του Τιμίου Σταυρού επάνω του και ψαλμωδούσε μέρα και νύχτα τους ιερούς ψαλμούς. Έβλεπε αγγέλους να συμψάλλουν μαζί του πάνω από τον στύλο και να φέρνουν θυμίαμα αναίσθητης ευωδίας. Ένας απλοϊκός βοσκός του μοναστηριού, παρασυρμένος από διαβολικό φθόνο, σχεδίασε στα κρυφά να σκοτώσει τον νεαρό αγωνιστή με μαχαίρι. Μόλις σήκωσε το χέρι του εναντίον του αγίου, εκείνο ξεράθηκε αμέσως, και ο ταλαίπωρος αρρώστησε βαριά σε όλο του το σώμα.

Έπεσε στα πόδια του οσίου εξομολογούμενος το αμάρτημά του και εκείνος, χωρίς ίχνος μνησικακίας, προσευχήθηκε θερμά γι' αυτόν. Με ένα μόνο άγγιγμα το χέρι θεραπεύτηκε στη στιγμή και ο άντρας έγινε εντελώς υγιής σε όλο του το σώμα. Από εκείνη την ώρα όλοι κατάλαβαν ποια ασύγκριτη χάρη κατοικούσε μέσα στον νεαρό αυτό αγωνιστή του Κυρίου. Σε ηλικία έντεκα ετών ζήτησε νέο, πολύ υψηλότερο στύλο, ύψους σαράντα βαθμίδων ολόκληρων από τη γη.

Οι αρχιερείς της Αντιόχειας και της Σελεύκειας ανέβηκαν στο μοναστήρι, τον χειροτόνησαν διάκονο και τον ανεβίβασαν στον νέο στύλο με ψαλμωδίες. Εκεί παρέμεινε οκτώ συνεχόμενα χρόνια αγρυπνίας και αυστηρότατης νηστείας, ενώ το όνομά του απλωνόταν σε όλη τη Συρία. Όταν εορτάστηκε η αγία Πεντηκοστή, παρακάλεσε θερμά τον Κύριο να του στείλει το Άγιο Πνεύμα όπως άλλοτε στους αποστόλους. Το θείο Πνεύμα κατέβηκε σαν φωτεινό κερί επάνω του και γέμισε την καρδιά του με σοφία και πνευματική κατανόηση.

Έγραψε με τα ίδια του τα χέρια λόγους για τη μετάνοια, τη μοναχική πολιτεία, την ενσάρκωση του Χριστού και τη μέλλουσα κρίση. Πολλοί άρρωστοι έρχονταν στον στύλο του και έβρισκαν θεραπεία, ενώ ορισμένοι λάμβαναν ραβδιά ευλογημένα από τον όσιο για τους δικούς τους. Κατά την περσική επιδρομή του Χοσρόη η Αντιόχεια έπεσε σε μεγάλη συμφορά, ακριβώς όπως το είχε δει ο Συμεών εκ των προτέρων. Όμως το βουνό της μονής του σκεπάστηκε με πυκνό σύννεφο και οι βάρβαροι δεν μπόρεσαν να διακρίνουν τίποτε εκεί.

Αρκετοί αιχμάλωτοι ελευθερώθηκαν θαυματουργικά από τα δεσμά τους, μόλις επικαλέστηκαν με δάκρυα το όνομά του οσίου. Έτσι ο μεγάλος ασκητής είχε γίνει στέρεο στήριγμα ολόκληρης της περιοχής, νέος Μωυσής πρεσβευτής ενώπιον του Θεού. Όταν τον κούρασε η ασταμάτητη ροή του πλήθους, μετοίκισε σε γειτονικό άβατο βουνό, χωρίς νερό και κατοικημένο μόνο από άγρια θηρία. Εκεί του φανερώθηκε ο Κύριος μέσα σε φωτεινή νεφέλη και του ονόμασε τον τόπο εκείνο Θαυμαστό Όρος.

Ο όσιος έστησε σταυρό πέτρινο στη θέση του οράματος και στάθηκε αρχικά πάνω σε λίθο, ακολουθώντας τη φωνή του Κυρίου. Ήταν τότε δεκαεννέα ετών μόλις και έμοιαζε με άυλο αγγελοφόρο μέσα στην ερημιά εκείνου του ορεινού τόπου. Ένα μεγάλο λιοντάρι λυμαινόταν τους δρόμους του βουνού, μέχρι που με τον λόγο του ασκητή απομακρύνθηκε για πάντα από εκεί. Πρόσφερε νερό άφθονο στους αδελφούς διά της προσευχής, ενώ το σιτάρι της μονής δεν λιγόστευε σχεδόν για τρία ολόκληρα χρόνια.

Με τη συνδρομή πολλών θεραπευμένων ανήγειρε αργότερα ναό και ολόκληρο μοναστήρι κάτω από τον νέο του στύλο. Είχε επίσης χάρισμα προοράσεως, με το οποίο προφήτευσε την κοίμηση του γέροντά του Ιωάννου και του αρχιεπισκόπου Εφραίμ. Προείδε ακόμη τους τρομερούς σεισμούς της Αντιόχειας και της Κωνσταντινουπόλεως, καλώντας τους κατοίκους σε ειλικρινή μετάνοια και επιστροφή. Ένας τυφλός γέρος δέχτηκε από βάρβαρο μαχαίρι θανατηφόρα πληγή στον λαιμό, αλλά ο όσιος ένωσε ξανά το κεφάλι του.

Συγχρόνως του χάρισε με την προσευχή του και το φως των ματιών, και όλοι όσοι το είδαν δόξαζαν τον Θεό. Σε ηλικία τριάντα τριών ετών χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον επίσκοπο της Σελευκείας Διονύσιο, ύστερα από φανέρωση του Κυρίου. Στο Θαυμαστό Όρος έμεινε σαράντα πέντε ολόκληρα έτη, διαρκώς προσευχόμενος και θαυματουργώντας στους ασθενείς που τον επισκέπτονταν. Παράλυτοι περπατούσαν, τυφλοί έβλεπαν, λεπροί καθαρίζονταν και νεκροί ανασταίνονταν με μόνο τον λόγο του οσίου ασκητή.

Μια φορά παρουσιάστηκε σε πατέρα που μόλις είχε χάσει τον γιο του και τον έστειλε στο σπίτι με υπόσχεση ζωής. Πράγματι ο νεκρός νέος είχε αναστηθεί τη στιγμή ακριβώς της προσευχής του οσίου πάνω στον στύλο του. Οι αμαρτίες των κατοίκων της Αντιόχειας έφεραν νέο φοβερό σεισμό, τον οποίο είχε προειπεί ο όσιος με δάκρυα. Όταν οι επιζώντες έτρεξαν στο όρος, η προσευχή του έπαψε τη συμφορά και ουράνιο φως φανέρωσε τη θεϊκή συγχώρηση.

Σε ευλαβείς που τους έλειπε το λάδι, τα κανδήλια έμεναν αναμμένα τρεις και τέσσερις ημέρες με μόνη την επίκλησή του. Ο όσιος προειδοποιήθηκε από τον Κύριο για την επικείμενη έξοδό του προς τα ουράνια και κάλεσε την αδελφότητα. Τους δίδαξε τελευταία φορά με πατρική αγάπη και τους ασπάστηκε έναν προς έναν για ύστατο αποχαιρετισμό. Παρέδωσε την ψυχή του στις είκοσι τέσσερις Μαΐου, την ώρα που δεχόταν συνήθως τροφή από άγγελο.

Της θαυμαστής του πρεσβείας ας αξιωθούμε όλοι μας ενώπιον του πανάγαθου Κυρίου και Σωτήρα μας.