Ο πατέρας του τον στέφωσε με τα ίδια του τα χέρια ως συμβασιλέα της Γεωργίας, αναγνωρίζοντας τη σοφία και τη γενναιότητά του. Λίγα χρόνια αργότερα, ο νεαρός πολέμαρχος κατέλαβε το κάστρο του Καλαντζορίου και γύρισε στην πατρίδα με πολλούς αιχμαλώτους και πλούσια λάφυρα. Κατά κόσμον ονομαζόταν Δημήτριος ο Πρώτος και ήταν υιός του αγίου Δαβίδ του Επανορθωτή, μεγάλου βασιλέα και ευεργέτη των Γεωργιανών. Ο πατέρας του τον ανακήρυξε δημόσια διάδοχο, λέγοντας πως ο Δημήτριος θα κυβερνούσε καλύτερα από τον ίδιο χάρη στη σύνεση και την αγνότητά του.

Ο νέος ηγέτης απέκτησε μεγάλη δόξα όσο ζούσε ακόμη ο πατέρας του και αναδείχθηκε γρήγορα στο πεδίο της μάχης ως άξιος συνεχιστής. Το χίλια εκατόν δεκαεπτά ο Δαβίδ τον έστειλε στο Σιρβάν να πολεμήσει, και ο νεαρός στρατηγός εξέπληξε τους ανθρώπους με την επιδεξιότητα και την αποφασιστικότητα του χαρακτήρα του. Η νίκη αυτή έγινε σύμβολο του ανδρείου φρονήματος που χαρακτήριζε τον νεαρό διάδοχο σε όλη του τη σταδιοδρομία. Μετά την κοίμηση του πατέρα του, ο Δημήτριος ανέλαβε μόνος τα ηνία της Γεωργίας με πνεύμα ευθύνης και πατρική μέριμνα.

Από την πρώτη στιγμή έδειξε ότι θεωρούσε την κληρονομιά της πατρίδας ιερή παρακαταθήκη, την οποία ώφειλε να φυλάξει με κάθε προσωπική θυσία. Ο βασιλέας μόχθησε ακούραστα για να προστατέψει την κληρονομιά που είχε παραλάβει από τον αγιασμένο πατέρα του. Φύλαξε τα σύνορα της Γεωργίας με επαγρύπνηση και αγωνίστηκε να διευρύνει τα όριά της προς το συμφέρον ολόκληρου του πιστού λαού. Πολλές περιοχές, ανάμεσά τους η Χερέτη, η Σομχίτη, η Τασίρη, η Τζαβαχέτη, η Αρτάανη και το σύνορο του Τάο, επανακατοικήθηκαν στα χρόνια της βασιλείας του.

Οι περιοχές αυτές είχαν ερημωθεί κατά μεγάλο μέρος, όταν ο Δαβίδ ενσωμάτωσε την Τιφλίδα στην ευρύτερη επαρχία της Χερετ-Καχέτι. Παρόλα τα κατορθώματά του, ο ευσεβής βασιλέας δοκιμάστηκε σκληρά από συνωμοσίες και εσωτερικές ταραχές στο παλάτι του στην Τιφλίδα. Πρώτοι οι ευγενείς επαναστάτησαν, απαιτώντας να ανέβει στον θρόνο ο ετεροθαλής αδελφός του, ο Βαχτάνγκ Τσουάτα, αμφισβητώντας ανοιχτά τον βασιλέα. Επικεφαλής αυτής της επικίνδυνης συνωμοσίας ήταν ο Ιωάννης της Αμπουλέτι, άνθρωπος επιδέξιος, φιλόδοξος και έτοιμος για κάθε ριζοσπαστική κίνηση.

Αργότερα ο ίδιος του ο πρωτότοκος υιός Δαβίδ ξεσηκώθηκε εναντίον του πατέρα του και διεκδίκησε τον θρόνο της Γεωργίας. Πληγωμένος βαθιά από τη συμπεριφορά του παιδιού του, ο βασιλέας δεν άντεξε άλλο τη ματαιότητα του κόσμου και αναζήτησε καταφύγιο στη μοναχική ζωή. Έγινε μοναχός στην έρημο του Νταβίτ-Γκαρέτζι, παραιτήθηκε από τον θρόνο υπέρ του υιού του και έλαβε το νέο όνομα Δαμιανός. Στο μοναστήρι του Νταβίτ-Γκαρέτζι ο Δαμιανός εργάστηκε με ταπείνωση και αφοσιώθηκε στη σύνθεση πολλών εξαίσιων ύμνων για την Εκκλησία της πατρίδας του.

Ξεχωριστή θέση ανάμεσα στα έργα του κατέχει ο ύμνος προς τη Θεοτόκο που αρχίζει «Συ ει η Άμπελος», γνωστός σε όλη τη γεωργιανή υμνογραφία και αγαπημένος μέχρι σήμερα. Μετά τον πρόωρο θάνατο του υιού του, που κράτησε τον θρόνο μόλις έξι μήνες, τα συμφέροντα του βασιλείου απαιτούσαν επειγόντως την παρουσία του παλαιού βασιλέα. Έτσι αναγκάστηκε να αφήσει το μοναστήρι και να επιστρέψει στις υποθέσεις του κράτους για χάρη του γεωργιανού λαού. Επανέλαβε τη βασιλική του διακονία και όρισε έναν άλλον υιό του, τον Γεώργιο, συμβασιλέα και πιστό συνεχιστή του έργου του.

Ο Δαμιανός Δημήτριος ολοκλήρωσε την ανέγερση της περίφημης μονής του Γκελάτι, την οποία είχε ξεκινήσει ο πατέρας του Δαβίδ ο Επανορθωτής. Ο όσιος κοιμήθηκε με ειρήνη το χίλια εκατόν πενήντα επτά και ενταφιάστηκε στη μονή που τόσο αγάπησε. Φρέσκο του δωδέκατου αιώνα υπήρχε κάποτε στο Νταβίτ-Γκαρέτζι, αλλά σήμερα διασώζεται μόνο στενή λωρίδα της μορφής του. Άλλη παράστασή του έχει διατηρηθεί στον ναό του Μαστσχβαρίσι, που σήμερα ονομάζεται Λατάλι, στην ορεινή Σβανετία.

Με τις πρεσβείες του οσίου Δαμιανού, βασιλέα και υμνογράφου της Γεωργίας, Κύριε, ελέησε και σώσε τις ψυχές μας.