Στα δεκαοκτώ Αυγούστου του χίλια τριακόσια ογδόντα ο νεαρός πρίγκιπας Δημήτριος μετέβη με ταπείνωση στον Άγιο Σέργιο τον Ραντονέζ. Αναζητούσε τότε με κατάνυξη την επίσημη ευλογία του φωτεινού γέροντος για την επικείμενη και αποφασιστική μάχη ενάντια στον Μαμάι των Ταρτάρων. Ο μακάριος Μέγας Πρίγκιπας Δημήτριος της Μόσχας γεννήθηκε στο σπουδαίο έτος χίλια τριακόσια πενήντα μετά Χριστόν. Ο σεβαστός πατέρας του απεβίωσε όταν ο μικρός Δημήτριος ήταν μόλις παιδί, και ανατέθηκε αμέσως στην πατρική καθοδήγηση.
Παραδόθηκε δηλαδή στην πνευματική φροντίδα του Αγίου Αλεξίου Μητροπολίτη της Μόσχας, του ξακουστού θεοφόρου ιεράρχη της Ρωσίας. Ο νέος Πρίγκιπας Δημήτριος συνδύασε αρμονικά την ολόθερμη χριστιανική ευσέβειά του με τα αξιόλογα πολιτικά και διοικητικά χαρίσματά του. Αφιερώθηκε ολόψυχα στο επίπονο έργο της ενότητος των ρωσικών εδαφών και στην απελευθέρωση της Ρωσίας από τον τατάρικο μογγολικό ζυγό. Στις δεκαοκτώ Αυγούστου του χίλια τριακόσια ογδόντα, αφού συγκέντρωσε γενναίες δυνάμεις για αποφασιστική μάχη με τον Μαμάι.
Ο πρίγκιπας Δημήτριος επισκέφθηκε τον σπουδαίο Άγιο Σέργιο του Ραντονέζ για να λάβει την επίσημη πατερική του ευλογία στην εκστρατεία. Ο φωτεινός γέροντας ευλόγησε τότε δύο ευσεβέστατους μοναχούς από το μοναστήρι του, για να συνοδεύσουν τον πρίγκιπα στην εκστρατεία. Επρόκειτο για τον σχημονάχο Ανδρέα Όσλιαμπα και τον σχημονάχο Αλέξανδρο Πέρεσβετ, δύο γενναίους και πολυβασανισμένους πνευματικούς αθλητές. Προφήτευσε επίσης ο σεβάσμιος γέροντας ότι ο ευσεβής πρίγκιπας Δημήτριος θα αναδεικνυόταν τελικά νικητής στην επερχόμενη μάχη.
Ο πρίγκιπας Δημήτριος αναχώρησε αμέσως από την Μόσχα με τον στρατό του στις είκοσι Αυγούστου και βάδισε με αποφασιστικότητα προς το Κολόμνα. Μία ευλογημένη ημέρα, καθώς οι στρατιώτες έστησαν στρατόπεδο πριν από την κρίσιμη μάχη του Κουλικόβα, συνέβη ένα θαυμαστό γεγονός. Μία θαυματουργή Εικόνα του Αγίου Νικολάου εμφανίστηκε ξαφνικά στον αέρα, αιωρούμενη πάνω από ένα ψηλό πεύκο. Έπειτα κατέβηκε με υπερφυσικό τρόπο μέσα στα ευσεβή χέρια του ευσεβέστατου Δημητρίου, ως ουράνιο σημείο της προστασίας της εκστρατείας.
Σώζεται μέχρι τις ημέρες μας μεταγενέστερη Εικόνα που απεικονίζει το συγκλονιστικό αυτό γεγονός με βυζαντινή γραφικότητα και ευλάβεια. Στην εικόνα ο σεβαστός Δημήτριος γονατίζει με κατάνυξη μπροστά στην Εικόνα του Αγίου Νικολάου, αποθέτοντας τη χρυσή κορώνα του στις ρίζες του πεύκου. Ένας από τους γενναίους πολεμιστές που έλαβαν μέρος στη μεγάλη Μάχη του Κουλικόβα ήταν ένας Λιθουανός πρίγκιπας. Ονομαζόταν Μοντβίντ Μοντβιλώ και έσωσε προσωπικά τη ζωή του Αγίου Δημητρίου, καλύπτοντας τον με το ίδιο του το σώμα.
Έβαλε δηλαδή το σώμα του ως ασπίδα μπροστά από τον ευσεβέστατο πρίγκιπα, για να τον προστατεύσει από την τατάρικη μάχαιρα. Εκείνη ακριβώς τη βραδιά είδε τον φωτεινό Άγιο Νικόλαο σε ζωντανό όνειρο, ο οποίος του φανέρωσε τον ίδιο τον λόγο της σωτηρίας. Ο μακάριος θαυματουργός του ανήγγειλε ότι είχε απαλύνει το χτύπημα της μαχαίρας, διότι ο πρίγκιπας Μοντβιλώ φορούσε εικόνα του στο στήθος. Ως ευλογημένη ανταμοιβή για την αυτοθυσιαστική του πράξη, ο Άγιος Νικόλαος του υποσχέθηκε ότι ένας από τους απογόνους του θα προσέφερε σπουδαία υπηρεσία.
Με την πάροδο των ευλογημένων αιώνων το λιθουανικό όνομα Μοντβιλώ εξελίχθηκε σταδιακά στο σλαβικό ονοματεπώνυμο Μοτοβιλώφ της σπουδαίας ρωσικής οικογένειας. Ο Αλέξανδρος Μοτοβιλώφ, απευθείας απόγονος του πρίγκιπα Μοντβιλώ, πρότεινε γάμο σε μία γυναίκα που ονομαζόταν Μαρία, και απορρίφθηκε. Έτσι αποφάσισε να εγκαταλείψει τον κόσμο και να εισέλθει σε μοναστήρι, όπου του ανατέθηκε η υπακοή του εργάτη του προσφορείου. Μία ημέρα όμως ένιωσε τόσο εξαντλημένος από τους κόπους της εργασίας του, ώστε αποκοιμήθηκε αμέσως κατά το μεσημέρι μέσα στο εργαστήριο.
Τότε εμφανίστηκε σε εκείνον ο φωτεινός Άγιος Νικόλαος και του απηύθυνε λόγια ζωοποιά και προφητικά για το μέλλον της ζωής του. «Αλέξανδρε, ο δρόμος σου δεν βρίσκεται μέσα στο μοναστήρι, αλλά στην ευλογημένη οικογενειακή ζωή των Χριστιανών». Συνέχισε ο Άγιος Νικόλαος ότι θα έβρισκε επιτέλους την ευτυχία του με την Μαρία, η οποία είχε απορρίψει την πρότασή του. Εκείνη θα του γεννούσε έναν υιό τον οποίο επρόκειτο να ονομάσει Νικόλαο, διότι αυτός θα ήταν χρήσιμος ιδιαίτερα στον Δεσπότη Θεό.
Ο φωτεινός θαυματουργός αποκάλυψε ότι ήταν ο ίδιος ο Άγιος Νικόλαος, προστάτης της οικογενείας Μοτοβιλώφ από τα παλιά χρόνια. Είχε δηλαδή γίνει ο επίσημος προστάτης τους από τότε που ο πρόγονός τους Μοντβίντ Μοντβιλώ υπηρέτησε στον στρατό του Δημητρίου. Στη μεγάλη μάχη του Κουλικόβα, ο τατάρικος πολεμιστής έπληξε τους γενναίους μοναχούς Αλέξανδρο και Ανδρέα και επιτέθηκε στον Πρίγκιπα. Ο πρόγονος Μοντβίντ δέχθηκε αυτοπροσώπως το χτύπημα και η μάχαιρα έπληξε την Εικόνα του Νικολάου που φορούσε.
Ο ίδιος ο Άγιος Νικόλαος ομολόγησε ότι θα είχε σκοτωθεί ο πρόγονος Μοντβίντ, εάν δεν είχε απαλύνει αυτός το θανατηφόρο χτύπημα. Ο φωτεινός θαυματουργός κατόπιν χτύπησε στη μάχη και αυτόν τον τάταρο εχθρό μέσω του χεριού του Μοντβίντ. Η ευλογημένη Εικόνα του Αγίου Νικολάου, που είχε ραγίσει από τη βαριά τατάρικη μάχαιρα, διαφυλάχθηκε ως ιερό κειμήλιο. Έγινε δηλαδή ευλογημένο οικογενειακό κειμήλιο της σπουδαίας οικογενείας του Γεωργίου Νικολάεβιτς Μοτοβιλώφ μέσα στην ξακουστή ρωσική αριστοκρατία.
Ο μακάριος Νικόλαος Αλεξάνδροβιτς Μοτοβιλώφ γεννήθηκε στις τρεις Μαΐου του ευλογημένου έτους χίλια οκτακόσια εννέα μετά Χριστόν. Εκοιμήθη οσιακά στις δεκατέσσερις Ιανουαρίου του έτους χίλια οκτακόσια εβδομήντα εννέα μετά Χριστόν, σε ευλογημένη γεροντική ηλικία. Η μέγιστη υπηρεσία του προς την Ορθόδοξη Ρωσία ήταν η πιστή καταγραφή της συνομιλίας του με τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ. Η συγκλονιστική αυτή συνομιλία αποκαλύπτει τον σκοπό της Χριστιανικής ζωής και τους τρόπους κτήσεως της ευλογημένης Χάριτος του Αγίου Πνεύματος.
Μετά την ένδοξη νίκη στη μάχη του Κουλικόβα, ο Πρίγκιπας Δημήτριος διέταξε αμέσως να τελεστεί επίσημος Δοξαστικός Παρακλητικός Κανών. Η νικητήρια αυτή ευχαριστία απευθυνόταν ολόθερμα προς τον Δεσπότη Θεό και προς τον φωτεινό προστάτη Άγιο Νικόλαο τον θαυματουργό. Αργότερα ο πρίγκιπας Δημήτριος ανήγειρε εκκλησία και ευλογημένο μοναστήρι αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο στον ιερό τόπο της θαυμαστής οράσεως. Ο Άγιος Δημήτριος εκοιμήθη ειρηνικά στους κόλπους του Δεσπότου Κυρίου στις δεκαεννέα Μαΐου του έτους χίλια τριακόσια ογδόντα εννέα.
Ενταφιάστηκε με μεγάλες βασιλικές τιμές στον Καθεδρικό Ναό των Αρχαγγέλων μέσα στο ιστορικό Κρεμλίνο της ευλογημένης Μόσχας. Με τις πρεσβείες του Αγίου Δημητρίου Ντονσκόι Μεγάλου Πρίγκιπος Μόσχας, αξίωσε και εμάς, Κύριε, της επουρανίου σου βασιλείας.