Δύο μαθητές του Αγίου Κορνηλίου του Κομέλ ανέλαβαν διαδοχικά την ηγουμενία της ίδιας ρωσικής μονής με σπάνια ταπείνωση και αγάπη προς τον γέροντά τους. Ο πρώτος μάλιστα παραιτήθηκε από την ηγουμενία μόλις επέστρεψε ο διδάσκαλός του, για να ξαναγίνει απλός υποτακτικός. Η μνήμη τους τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις δεκαέξι Μαΐου, σε κοινή ημέρα εορτασμού. Ο Όσιος Κασσιανός υπήρξε από τους πιο πιστούς μαθητές του Αγίου Κορνηλίου και ασκήθηκε για χρόνια στη μονή του Κομέλ.

Όταν ο Άγιος Κορνήλιος αναχώρησε για τη λίμνη Σούρα, οι αδελφοί της μονής εξέλεξαν τον Κασσιανό ηγούμενο με την ευλογία του ίδιου του γέροντα. Από την πρώτη στιγμή πάλεψε να μιμηθεί τον πνευματικό του πατέρα σε κάθε λεπτομέρεια του μοναχικού βίου. Τηρούσε με ακρίβεια τον μοναστικό κανόνα που είχε παραδώσει ο διδάσκαλός του στους πατέρες της κοινοβιακής αδελφότητας. Η αυστηρότητα προς τον εαυτό του συνδυαζόταν πάντοτε με πατρική φροντίδα και αγάπη προς όλους τους μοναχούς της αδελφότητας.

Η ζωή του ήταν μια σιωπηλή μαρτυρία υπακοής και αφοσίωσης στον πνευματικό του πατέρα. Έτσι η μονή του Κομέλ συνέχισε να ακτινοβολεί την ίδια πνευματική παράδοση μέσα στη ρωσική έρημο. Με μεγάλο ζήλο ο Όσιος Κασσιανός νουθετούσε τους μοναχούς να ζουν τον βίο τους με αδιάλειπτη μνήμη του Θεού. Τους δίδασκε να αφιερώνουν τον χρόνο τους στην προσευχή και να καλλιεργούν συνεχώς τον εσωτερικό άνθρωπο της καρδιάς τους. Τους προέτρεπε να διώχνουν τους κοσμικούς λογισμούς και να διατηρούν τον νου τους νηφάλιο και καθαρό μέσα στον αγώνα.

Ζητούσε από τους πατέρες να μένουν άγρυπνοι στην ψυχή και να φυλάγουν πάντοτε καρδιά συντετριμμένη και ταπεινή. Αυτές οι παραινέσεις βρίσκονταν στο πρώτο κεφάλαιο του κανόνα για την εκκλησιαστική ευταξία και την κοινή προσευχή. Όταν τελικά ο Άγιος Κορνήλιος επέστρεψε στο μοναστήρι, ο Όσιος Κασσιανός υποδέχτηκε τον γέροντά του με βαθιά πνευματική χαρά. Χωρίς δισταγμό παραιτήθηκε αμέσως από την ηγουμενία και επέστρεψε στη θέση του απλού υποτακτικού δίπλα στον διδάσκαλό του.

Ήθελε να ζει ξανά κάτω από την ευλογία και την καθοδήγηση του αγίου γέροντα, όπως στα παλιά χρόνια. Αυτή η πράξη φανέρωσε τη βαθιά ταπείνωσή του και την αληθινή του αγάπη για τη μοναχική υπακοή. Ο Όσιος Κασσιανός κοιμήθηκε ειρηνικά κατά το έτος χίλια πεντακόσια τριάντα επτά, αφήνοντας πίσω του ευλογημένη μνήμη και παρακαταθήκη αγιότητας. Ο Όσιος Λαυρέντιος του Κομέλ υπήρξε επίσης μαθητής του Αγίου Κορνηλίου και ζούσε στην ίδια ιερή μοναστική αδελφότητα.

Κατά το έτος χίλια πεντακόσια τριάντα οκτώ, με τη σύσταση του ίδιου του Αγίου Κορνηλίου, εξελέγη ομόφωνα ηγούμενος της μονής. Οι αδελφοί τον αναγνώρισαν ως άξιο διάδοχο, καθώς διέκριναν επάνω του τη σφραγίδα της πνευματικής εμπειρίας του γέροντα. Ο νέος ηγούμενος δεν στηρίχτηκε ποτέ στις δικές του δυνάμεις, αλλά αντλούσε φως από τις πνευματικές νουθεσίες του διδασκάλου του. Όταν έφτασε η είδηση πως οι Τάταροι πλησίαζαν επικίνδυνα προς τα όρια του μοναστηριού, ο Λαυρέντιος αντιμετώπισε αμέσως το θέμα.

Με τη συμβουλή του Αγίου Κορνηλίου οδήγησε όλους τους αδελφούς μακριά από τη μονή σε ασφαλές μέρος. Έδειξε έτσι σύνεση ποιμένα και πατρική μέριμνα για τη ζωή και την ψυχή κάθε αδελφού της κοινοβιακής συνοδείας. Όταν ο κίνδυνος πέρασε, οι μοναχοί επέστρεψαν με ασφάλεια στα κελιά τους και στην αγαπημένη τους μονή. Η ηρεμία αποκαταστάθηκε και η λατρευτική ζωή της αδελφότητας συνεχίστηκε με την ίδια θέρμη και αφοσίωση όπως πρωτύτερα. Έτσι η μονή του Κομέλ διασώθηκε χάρη στη σοφή σύνεση του ηγουμένου της και στις πνευματικές οδηγίες του γέροντα.

Μετά την κοίμηση του διδασκάλου του, ο Όσιος Λαυρέντιος ποίμανε την ιερά μονή του Κομέλ για δέκα ολόκληρα χρόνια. Αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στην ευημερία της αδελφότητας και στην πνευματική προκοπή των μοναχών που του εμπιστεύτηκε ο Άγιος Κορνήλιος. Ο γέροντας Αλέξιος, βλέποντας τον ζήλο και τη μεγάλη αγάπη του Λαυρεντίου προς τον Κύριο, πήρε μια σημαντική απόφαση. Κατά το έτος χίλια πεντακόσια σαράντα επτά ένωσε τη μονή του Κοπτέβο, την οποία διηύθυνε, με τη μονή του Κομέλ.

Έτσι αναγνώρισε επίσημα την πνευματική ακτινοβολία του Λαυρεντίου και την αξία της κοινοβιακής παράδοσης που είχε καλλιεργήσει στους κόλπους της αδελφότητας. Παρά τις πολλές φροντίδες και τις βαριές υποχρεώσεις της ηγουμενίας, ο όσιος δεν εγκατέλειψε ποτέ την αγαπημένη του πνευματική εργασία. Συνέχιζε με μεγάλη επιμέλεια να αντιγράφει εκκλησιαστικά βιβλία, προσφέροντας στην Εκκλησία πολύτιμα χειρόγραφα για τη λατρεία και τη μελέτη. Η ταπεινή αυτή διακονία φανέρωνε την αγάπη του για τον λόγο του Θεού και για την πνευματική παράδοση των πατέρων.

Ο Όσιος Λαυρέντιος κοιμήθηκε με ειρήνη στις δεκαέξι Μαΐου του έτους χίλια πεντακόσια σαράντα οκτώ. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του μαζί με τον Όσιο Κασσιανό ως φωτεινούς διαδόχους του Αγίου Κορνηλίου. Saving as `05_16_Όσιοι_Κασσιανός_και_Λαυρέντιος_του_Κομέλ_Ελληνικά_Καθαρά. Δύο μαθητές του Αγίου Κορνηλίου του Κομέλ ανέλαβαν διαδοχικά την ηγουμενία της ίδιας ρωσικής μονής με σπάνια ταπείνωση και αγάπη προς τον γέροντά τους. Ο πρώτος μάλιστα παραιτήθηκε από την ηγουμενία μόλις επέστρεψε ο διδάσκαλός του, για να ξαναγίνει απλός υποτακτικός δίπλα του.

Η μνήμη τους τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις δεκαέξι Μαΐου, σε κοινή ημέρα εορτασμού. Ο Όσιος Κασσιανός υπήρξε από τους πιο πιστούς μαθητές του Αγίου Κορνηλίου και ασκήθηκε για χρόνια στη μονή του Κομέλ. Όταν ο Άγιος Κορνήλιος αναχώρησε για τη λίμνη Σούρα, οι αδελφοί της μονής εξέλεξαν τον Κασσιανό ηγούμενο με την ευλογία του ίδιου του γέροντα. Από την πρώτη στιγμή πάλεψε να μιμηθεί τον πνευματικό του πατέρα σε κάθε λεπτομέρεια του μοναχικού βίου.

Τηρούσε με ακρίβεια τον μοναστικό κανόνα που είχε παραδώσει ο διδάσκαλος στους πατέρες της κοινοβιακής αδελφότητας. Η αυστηρότητα προς τον εαυτό του συνδυαζόταν πάντοτε με πατρική φροντίδα και αγάπη προς όλους τους μοναχούς της αδελφότητας. Η ζωή του ήταν μια σιωπηλή μαρτυρία υπακοής και αφοσίωσης προς τον πνευματικό του πατέρα και διδάσκαλο. Έτσι η μονή συνέχισε να ακτινοβολεί την ίδια πνευματική παράδοση μέσα στη ρωσική έρημο. Με μεγάλο ζήλο ο Όσιος Κασσιανός νουθετούσε τους μοναχούς να ζουν τον βίο τους με αδιάλειπτη μνήμη του Θεού.

Τους δίδασκε να αφιερώνουν τον χρόνο τους στην προσευχή και να καλλιεργούν συνεχώς τον εσωτερικό άνθρωπο της καρδιάς τους. Τους προέτρεπε να διώχνουν τους κοσμικούς λογισμούς και να διατηρούν τον νου τους νηφάλιο και καθαρό μέσα στον αγώνα. Ζητούσε από τους πατέρες να μένουν άγρυπνοι στην ψυχή και να φυλάγουν πάντοτε καρδιά συντετριμμένη και ταπεινή. Αυτές οι παραινέσεις βρίσκονταν στο πρώτο κεφάλαιο του κανόνα για την εκκλησιαστική ευταξία και την κοινή προσευχή των αδελφών.

Όταν τελικά ο Άγιος Κορνήλιος επέστρεψε στο μοναστήρι, ο Όσιος Κασσιανός υποδέχτηκε τον γέροντά του με βαθιά πνευματική χαρά. Χωρίς δισταγμό παραιτήθηκε αμέσως από την ηγουμενία και επέστρεψε στη θέση του απλού υποτακτικού δίπλα στον διδάσκαλό του. Ήθελε να ζει ξανά κάτω από την ευλογία και την καθοδήγηση του αγίου γέροντα, όπως στα παλιά χρόνια. Αυτή η πράξη φανέρωσε τη βαθιά ταπείνωσή του και την αληθινή του αγάπη για τη μοναχική υπακοή των πατέρων.

Ο Όσιος Κασσιανός κοιμήθηκε ειρηνικά κατά το έτος χίλια πεντακόσια τριάντα επτά, αφήνοντας πίσω του ευλογημένη μνήμη. Ο Όσιος Λαυρέντιος του Κομέλ υπήρξε επίσης μαθητής του Αγίου Κορνηλίου και ζούσε στην ίδια ιερή μοναστική αδελφότητα του Κομέλ. Κατά το έτος χίλια πεντακόσια τριάντα οκτώ, με τη σύσταση του ίδιου του Αγίου Κορνηλίου, εξελέγη ομόφωνα ηγούμενος της μονής. Οι αδελφοί τον αναγνώρισαν ως άξιο διάδοχο, καθώς διέκριναν επάνω του τη σφραγίδα της πνευματικής εμπειρίας του γέροντα Κορνηλίου.

Ο νέος ηγούμενος δεν στηρίχτηκε ποτέ στις δικές του δυνάμεις, αλλά αντλούσε φως από τις πνευματικές νουθεσίες του διδασκάλου του. Όταν έφτασε η είδηση πως οι Τάταροι πλησίαζαν επικίνδυνα προς τα όρια του μοναστηριού, ο Λαυρέντιος αντιμετώπισε αμέσως το θέμα. Με τη συμβουλή του Αγίου Κορνηλίου οδήγησε όλους τους αδελφούς μακριά από τη μονή σε ασφαλές μέρος. Έδειξε έτσι σύνεση ποιμένα και πατρική μέριμνα για τη ζωή και την ψυχή κάθε αδελφού της κοινοβιακής συνοδείας.

Όταν ο κίνδυνος πέρασε, οι μοναχοί επέστρεψαν με ασφάλεια στα κελιά τους και στην αγαπημένη τους μονή. Η ηρεμία αποκαταστάθηκε και η λατρευτική ζωή της αδελφότητας συνεχίστηκε με την ίδια θέρμη και αφοσίωση όπως και πρωτύτερα. Έτσι η μονή του Κομέλ διασώθηκε χάρη στη σοφή σύνεση του ηγουμένου της και στις πνευματικές οδηγίες του γέροντα Κορνηλίου. Μετά την κοίμηση του διδασκάλου του, ο Όσιος Λαυρέντιος ποίμανε την ιερά μονή του Κομέλ για δέκα ολόκληρα χρόνια.

Αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στην ευημερία της αδελφότητας και στην πνευματική προκοπή των μοναχών που του εμπιστεύτηκε ο Άγιος Κορνήλιος. Ο γέροντας Αλέξιος, βλέποντας τον ζήλο και τη μεγάλη αγάπη του Λαυρεντίου προς τον Κύριο, πήρε μια σημαντική απόφαση. Κατά το έτος χίλια πεντακόσια σαράντα επτά ένωσε τη μονή του Κοπτέβο, την οποία διηύθυνε, με τη μονή του Κομέλ. Έτσι αναγνώρισε επίσημα την πνευματική ακτινοβολία του Λαυρεντίου και την αξία της κοινοβιακής παράδοσης που είχε καλλιεργήσει στους κόλπους της αδελφότητας.

Παρά τις πολλές φροντίδες και τις βαριές υποχρεώσεις της ηγουμενίας, ο όσιος δεν εγκατέλειψε ποτέ την αγαπημένη του πνευματική εργασία. Συνέχιζε με μεγάλη επιμέλεια να αντιγράφει εκκλησιαστικά βιβλία, προσφέροντας στην Εκκλησία πολύτιμα χειρόγραφα για τη λατρεία και τη μελέτη. Η ταπεινή αυτή διακονία φανέρωνε την αγάπη του για τον λόγο του Θεού και για την πνευματική παράδοση των πατέρων. Ο Όσιος Λαυρέντιος κοιμήθηκε με ειρήνη στις δεκαέξι Μαΐου του έτους χίλια πεντακόσια σαράντα οκτώ. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του μαζί με τον Όσιο Κασσιανό ως φωτεινούς διαδόχους του Αγίου Κορνηλίου.