Όταν η Παναγία Παρθένος εμφανίστηκε στο όνειρο της μικρούλας Μούζας, τη ρώτησε με γλυκύτητα αν θα ήθελε να ζήσει αιώνια μαζί με όλες αυτές τις λευκοφορούσες παρθένες. «Επιθυμώ πάρα πολύ, Δέσποινά μου» απάντησε αμέσως η μικρή με χαρά, χωρίς δισταγμό απέναντι στην ουράνια Βασίλισσα. Η Αγία Μούζα έζησε κατά τον πέμπτο χριστιανικό αιώνα και αναδείχθηκε μέσω της παιδικής αγνότητός της. Διακρινόταν εξαιρετικά για την καθαρή ζωή της και για την ευσέβειά της προς τον Σωτήρα Χριστό.
Ο σπουδαίος Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος, Πάπας Ρώμης, συμπεριέλαβε τη συγκινητική ιστορία της μέσα στους περίφημους Διαλόγους του. Ομολογεί ταπεινά ότι όλα όσα παραδίδει είχε ακούσει με τα ίδια τα αυτιά του από τον Πρόβο, τον αγαπημένο αδελφό της Μούζας. Η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε στη μικρή κόρη μέσα σε όνειρο της νύχτας, περιστοιχισμένη από κορίτσια με ολόλευκα ρούχα. Τα παρθενικά αυτά κορίτσια ήταν στην ίδια μικρή ηλικία με τη μικρή Μούζα και ακολουθούσαν παντού την Παναγία.
Η Παναγία της απηύθυνε με μητρική στοργή ένα συγκλονιστικό ερώτημα, που σφράγισε για πάντα τη σύντομη επίγεια ζωή της. «Επιθυμείς να ζήσεις μαζί με όλα αυτά τα κοριτσάκια στη βασιλική μου ουράνια αυλή για όλη την αιωνιότητα;» Με τη συγκινητική παιδική αμεσότητά της η μικρή Μούζα απάντησε ευθύς αμέσως στην Πανύμνητη Μητέρα του Σωτήρος Χριστού. «Επιθυμώ πάρα πολύ, Δέσποινά μου, να ζήσω αιώνια μαζί τους στην επουράνια μακαριότητά σου, κοντά στον Παντοκράτορα Υιόν σου».
Τότε η Μητέρα του Θεού της ζήτησε με μητρικό χαμόγελο να απέχει εφεξής από όλα τα παιδικά παιγνίδια. Έπρεπε επίσης να αποφεύγει την απερισκεψία και την ελαφρότητα, διότι σε τριάντα ημέρες θα ερχόταν για να την παραλάβει στην ουράνια αυλή. Από εκείνη τη στιγμή ο όλος χαρακτήρας της μικρής Μούζας μεταβλήθηκε ριζικά μέσα σε μία και μοναδική νύχτα. Άρχισε να προσεύχεται με ζήλο και θέρμη και ξεκίνησε αυστηρό βίο, όπως αρμόζει σε ασκητισσά παρθένο της ερήμου.
Εγκατέλειψε όλα τα παιδικά παιχνίδια και τις διασκεδάσεις, αφιερώνοντας ολόκληρες τις ώρες της σε έντονη πνευματική ζωή και κατάνυξη. Βλέποντας αυτή τη ραγδαία και ανεξήγητη αλλαγή στη ζωή της κόρης τους, οι γονείς της παραξενεύτηκαν πάρα πολύ. Όταν τη ρώτησαν επιμόνως για τον λόγο της απρόσμενης μεταβολής, η Μούζα τους αφηγήθηκε λεπτομερώς το ουράνιο όραμά της. Τους ανέφερε με ακρίβεια και την εντολή που είχε δώσει η Μητέρα του Θεού, καθώς και την ημέρα που θα έφευγε.
Τους είπε επίσης σε ποια ακριβώς ημέρα θα αναχωρούσε από την επίγεια ζωή για την επουράνιο πατρίδα. Με την ακρίβεια ενός ορθόδοξου προφήτη, ανήγγειλε ότι θα ενωνόταν με τις παρθένες που ακολουθούσαν παντού τη Δέσποινα. Στις είκοσι πέντε ημέρες μετά την εμφάνιση της Θεοτόκου, η ευλογημένη παιδίσκη Μούζα έπεσε σε σοβαρή και βαριά ασθένεια. Όλο το τρυφερό σώμα της φλεγόταν από έντονο πυρετό, σαν να καιγόταν μέσα σε αναμμένη φωτιά αναπόσπαστη. Στην τριακοστή ευλογημένη ημέρα από την πρώτη επίσκεψη της Παναγίας, πλησίαζε μεγαλειωδώς ο χρόνος της οσιακής μεταστάσεώς της.
Η μακαρία Μούζα είδε ξανά μπροστά της τη Μητέρα του Θεού να έρχεται προς το πάσχον κορίτσι. Συνοδευόταν πάλι από τις ίδιες ολόλευκες παρθένες που είχε δει στο πρώτο της ευλογημένο όραμα την προηγουμένη φορά. Η Παρθένος Μαρία άρχισε να φωνάζει στοργικά τη Μούζα και να την καλεί στην επουράνιο μακαριότητά της. Η ευλογημένη παιδίσκη απάντησε με ήρεμη και εξαϋλωμένη φωνή στη Δέσποινα του ουρανού και της γης. «Έρχομαι αμέσως, Δέσποινά μου, έρχομαι σε εσένα την Πανύμνητη Μητέρα του Σωτήρος Χριστού και Βασίλισσα μου».
Με αυτά ακριβώς τα τελευταία λόγια στο στόμα της, παρέδωσε γαλήνια τη μακαρία ψυχή της στα ιερά χέρια της Θεοτόκου. Άφησε αμέσως πίσω της αυτή την εφήμερη επίγειο ζωή και εγκαταστάθηκε στις αιώνιες ουράνιες κατοικίες με όλες τις παρθένες. Έτσι δοξάζει αιωνίως τον αγέννητο Πατέρα, τον μονογενή Υιό και το Πανάγιο Πνεύμα στους αιώνες των αιώνων. Όταν ο αρχιδιάκονος Πέτρος άκουσε προσεκτικά αυτή την συγκλονιστική διήγηση από τα ίδια τα χείλη του Αγίου Γρηγορίου.
Στράφηκε αμέσως προς τον σεβάσμιο Πάπα Ρώμης και τον ρώτησε με σεβασμό για ένα εξαιρετικά σπουδαίο πνευματικό ζήτημα. «Θα επιθυμούσα να γνωρίζω, σεβάσμιε Δέσποτα, αν μπορούν οι ψυχές των δικαίων να γίνουν δεκτές στους ουρανούς, πριν χωριστούν αυτές από το σώμα». Ο Άγιος Γρηγόριος απάντησε στην απορία αυτή με μεγάλη πνευματική ακρίβεια και βάθος ορθοδόξου εκκλησιαστικής διδασκαλίας. Δίδαξε επίσημα ότι δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε για όλους ανεξαιρέτως τους δικαίους ανθρώπους ότι οι ψυχές τους θα γίνουν δεκτές στους ουρανούς.
Ομοίως δεν δυνάμεθα να αποφανθούμε με βεβαιότητα ποιων η ψυχή δεν θα εισέλθει αμέσως στην επουράνιο βασιλεία του Σωτήρος. Πιθανότατα υπάρχουν δίκαιοι άνθρωποι, οι ψυχές των οποίων ευρίσκονται κατά κάποιον μυστηριώδη τρόπο σε σχετική απόσταση από τη Βασιλεία. Αυτό συμβαίνει πιθανότατα διότι κατά την επίγεια ζωή τους δεν επέτυχαν την αναγκαία τελειότητα στην ενάρετη πορεία τους. Όσον αφορά όμως τους δικαίους που έζησαν θεάρεστα μέσα στην επίγεια πορεία τους, η αλήθεια είναι σαφέστατη όσο το ηλιακό φως.
Όταν αυτοί απαλλάσσονται οριστικά από τον δεσμό της φθαρτής σαρκός, εγκαθίστανται αμέσως στις πανέμορφες ουράνιες κατοικίες του Πατρός. Ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός λέει με σαφήνεια ότι όπου είναι το σώμα, εκεί συναθροίζονται φυσιολογικά οι αετοί. Δηλαδή όπου ευρίσκεται ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός με την ανθρώπινη Του φύση, εκεί συναθροίζονται οπωσδήποτε και οι ψυχές των δικαίων. Ο Απόστολος Παύλος επιθυμούσε διακαώς να αναλυθεί από αυτή την επίγειο ζωή και να ευρεθεί αμέσως μαζί με τον αναστάντα Κύριο.
Όποιος πιστεύει ότι ο Δεσπότης Κύριος ευρίσκεται τώρα στους ουρανούς, οφείλει να πιστεύει ομοίως ότι εκεί ευρίσκεται και η ψυχή του Παύλου. Ο ίδιος Απόστολος γράφει με σαφήνεια ότι όταν διαλυθεί ο επίγειος αυτός σκηνωματικός οίκος μας, έχουμε ουράνιο αχειροποίητο και αιώνιο οίκον. Με τις πρεσβείες της μακαρίας παιδίσκης Μούζας της Ρώμης, αξίωσε και εμάς, Κύριε, της επουρανίου σου βασιλείας.