Τρεις αυτάδελφοι μάρτυρες, παιδιά Ιταλού άρχοντα, έδωσαν με ομολογία πίστεως τη ζωή τους για τον Χριστό. Δίπλα τους χάθηκαν για την ίδια πίστη ο γέροντας Ονήσιμος, ο Έρασμος και άλλοι δεκατέσσερις χριστιανοί μάρτυρες. Οι άγιοι Φιλάδελφος, Αλφειός και Κυπρίνος καταγόταν από την Ιταλία και ήταν υιοί Ιταλού άρχοντα Βιταλίου. Έλαβαν την κατήχηση της πίστεως από έναν ευλαβή χριστιανό ονόματι Ονήσιμο, ο οποίος και τους βάπτισε. Έζησαν μέσα στον τρίτο μετά Χριστόν αιώνα, σε εποχή σκληρών διωγμών εναντίον της εκκλησίας του Κυρίου.

Όταν ο αυτοκράτορας Λικίνιος εξέδωσε εντολή να αναζητούν και να συλλαμβάνουν τους χριστιανούς, βρέθηκαν αμέσως στο στόχαστρο. Συνελήφθησαν μαζί με τον δάσκαλό τους Ονήσιμο, με τον Έρασμο και άλλους δεκατέσσερις πιστούς της περιοχής τους. Όλοι μαζί στάλθηκαν στη Ρώμη ενώπιον του αυτοκράτορα, για να παρουσιαστούν και να ομολογήσουν τη χριστιανική τους πίστη. Στη Ρώμη οι ειδωλολάτρες έθεσαν επάνω στο στήθος του Ονησίμου μια τεράστια και βαρειά πέτρα.

Από το βάρος εκείνης της πέτρας ο μακάριος γέροντας απέδωσε αμέσως την αγία ψυχή του στον Κύριο. Τον Έρασμο και τους άλλους δεκατέσσερις μάρτυρες οι ειδωλολάτρες τους αποκεφάλισαν αμέσως με σκληρό σπαθί. Οι μάρτυρες αυτοί ομολόγησαν ένδοξα την πίστη τους και έλαβαν τον αμαράντινο στέφανο της αιωνίου ζωής. Οι τρεις αυτάδελφοι Αλφειός, Φιλάδελφος και Κυπρίνος δεν εξετελέσθησαν στη Ρώμη μαζί με τους άλλους μάρτυρες. Ο αυτοκράτορας έδωσε εντολή να σταλούν στη μακρινή Σικελία, στην πόλη Μεσοπόλη Λεοντίνη, για να βασανισθούν εκεί.

Στους Λεοντίνους της Σικελίας οι τρεις αδελφοί αντιμετώπισαν με γενναιότητα τα πιο σκληρά και επώδυνα μαρτύρια. Ο άγιος Φιλάδελφος υπέστη φρικτό μαρτύριο, καθώς οι ειδωλολάτρες τον έψησαν επάνω σε σιδερένια σχάρα γεμάτη με φωτιά. Το μαρτύριο εκείνο συνέβη το έτος διακόσια πενήντα ένα, κατά τη βασιλεία του διώκτη αυτοκράτορα Δεκίου. Οι άγιοι αυτάδελφοι παρέδωσαν ένδοξα τις ψυχές τους στον Χριστό, αξιωθέντες να βαφτούν στο τίμιο αίμα τους. Δεν λύγισαν μπροστά στις απειλές, ούτε αρνήθηκαν την πίστη τους χάριν της επίγειας ζωής τους.

Η μνήμη τους τιμάται κάθε χρόνο μαζί με τον Ονήσιμο, τον Έρασμο και τους δεκατέσσερις συμμάρτυρες. Έγιναν λαμπρό παράδειγμα ομολογίας για όλους τους χριστιανούς της Σικελίας και ολόκληρης της ιταλικής χερσονήσου της εποχής. Τα ονόματά τους συνδέθηκαν αναπόσπαστα με τον τόπο όπου χύθηκε το πανίερο μαρτυρικό τους αίμα. Η Εκκλησία τους θεωρεί ως εκλεκτούς προστάτες της πόλεως των Λεοντίνων και ολόκληρης της Σικελίας μέσα στους αιώνες. Το αίμα τους έγινε σπόρος και θεμέλιο για την εξάπλωση της πίστεως στις ψυχές των ντόπιων κατοίκων.

Τα ιερά τους λείψανα παρέμεναν στη γη της Σικελίας για ένα μακρύ διάστημα, περίπου δώδεκα αιώνες. Το έτος χίλια πεντακόσια δεκαεπτά τα ευρέθη η εκκλησία ολόκληρα και άθικτα στην πόλη των Λεοντίνων. Τα τίμια λείψανα εκείνα έγιναν πηγή θαυμάτων και ευλογιών για τους πιστούς οι οποίοι τα προσκυνούσαν. Σε εκείνη την περιοχή η αγία Ευθαλία υπέφερε για καιρό από οδυνηρή και χρόνια ασθένεια του σώματός της. Οι τρεις άγιοι μάρτυρες της εμφανίστηκαν εν οράματι και της απεκάλυψαν τον τρόπο για να βρει τη θεραπεία της.

Της ανήγγειλαν ότι θα γιατρευόταν πλήρως, μόνον αν δεχόταν προηγουμένως το άγιο βάπτισμα στο όνομα του Χριστού. Η αγία Ευθαλία υπάκουσε με προθυμία, βαπτίσθηκε χριστιανή και πράγματι έλαβε αμέσως τη θεραπεία της. Η εμφάνιση εκείνη φανέρωσε τη συνεχή δύναμη της πρεσβείας των τριών αγίων ακόμα και μετά τον θάνατό τους. Έτσι έγιναν αληθινοί φωταγωγοί για τους κατοίκους της Σικελίας, οι οποίοι έβλεπαν στα πρόσωπά τους ζωντανά πρότυπα της πίστεως. Η μνήμη τους εορτάζεται στις δέκα Μαΐου από όλη την Ορθόδοξη Εκκλησία με μεγάλη ευλάβεια και τιμή.

Ο τόπος του μαρτυρίου τους έγινε προσκύνημα για όλους τους πιστούς της ιταλικής γης και της ευρύτερης Δύσεως. Με τις πρεσβείες των αγίων Αλφειού, Κυπρίνου και Φιλαδέλφου, αξίωσε και εμάς Κύριε, της επουρανίου σου βασιλείας.