Η Παναγία η Θεοτόκος εμφανίστηκε στον Όσιο Ιωάννη και τον προέτρεψε να πάρει δώδεκα μοναχούς και να ξεκινήσει για τη μακρινή Γεωργία. Είπε ότι ο λαός εκείνος είχε φωτιστεί από την ισαπόστολο Νίνα και χρειαζόταν στήριξη στην ορθόδοξη χριστιανική του πίστη. Ο Όσιος Ιωάννης έλαβε την πνευματική του παιδεία στην ξακουστή πόλη της Αντιοχείας στη Συρία της Ανατολής. Από νεαρή ηλικία κουρεύτηκε μοναχός και αποσύρθηκε στην έρημο για να ζήσει τη μοναστική πολιτεία.

Ο Κύριος, ο οποίος είδε την ταπείνωση και την αυστηρή νηστεία του, του χάρισε δώρο θεραπείας ασθενών και εκβολής δαιμόνων. Τα θαύματα και η αγιότητά του τράβηξαν πολλά πλήθη πιστών στο ερημητήριο και διετάραξαν την ησυχία της προσευχής του. Πήρε τότε λίγους από τους πιο πιστούς μαθητές του και αποσύρθηκε σε έναν ακόμα πιο απόκρυφο τόπο της ερήμου. Έφτιαξε εκεί ένα μικρό κελί και αφοσιώθηκε στις πνευματικές ασκήσεις και στην αδιάλειπτη προσευχή προς τον Κύριο.

Όταν η Θεοτόκος του φανέρωσε το θείο σχέδιο, ο Άγιος επέλεξε με προσευχή και νηστεία τους δώδεκα μαθητές. Άφησε τους υπόλοιπους μαθητές του στην έρημο υπό τη φροντίδα του ευλαβούς γέροντα Ευθυμίου και ξεκίνησε για τη Γεωργία. Πορεύτηκε με τους δώδεκα μαθητές του προς τον τόπο εκείνο όπου τον κάλεσε η ίδια η Παναγία Παρθένος. Με θεϊκή αποκάλυψη ο Γεωργιανός βασιλιάς Παρσμάν και ο καθολικός Ευλάβιος έμαθαν ότι οι όσιοι πατέρες έρχονταν προς αυτούς.

Έσπευσαν αμέσως να τους υποδεχθούν με τις πρέπουσες τιμές, καθώς πλησίαζαν τα όρια της παλαιάς πόλης Μτσχέτα. Οι όσιοι πατέρες προσκύνησαν τη μυροβλύζουσα Στήλη του Ζώντος Στύλου και τον άγιο Χιτώνα του Χριστού στον περίφημο καθεδρικό ναό. Στη συνέχεια ο Όσιος Ιωάννης και οι μαθητές του περιόδευσαν σε ολόκληρη τη Γεωργία και επισκέφθηκαν πολλούς ιερούς τόπους. Με την ευλογία του καθολικού εγκαταστάθηκαν στο όρος Ζεντάζενι, όπου παλαιότερα υπήρχε ειδωλολατρικός ναός του ψεύτικου είδωλου Ζάδενι.

Οι μοναχοί ζούσαν σε άθλια κελιά, έτρωγαν μόνο χόρτα της γης και προσεύχονταν αδιάλειπτα στον φιλάνθρωπο Κύριό τους. Όταν διαδόθηκε η φήμη των πνευματικών αγώνων τους, πολλοί χριστιανοί άρχισαν να συρρέουν στο όρος Ζεντάζενι. Πολλοί από αυτούς φλέγονταν από πόθο για τη μοναστική ζωή και άφηναν τον κόσμο για να ενταχθούν στους πατέρες. Έτσι το όρος Ζεντάζενι μεταμορφώθηκε σιγά σιγά σε λαμπρή κατοικία ασκητών και ησυχαστών της Ανατολικής Εκκλησίας.

Σύντομα έγινε φάρος αληθούς ευσέβειας, ο οποίος φώτιζε ολόκληρη τη γεωργιανή γη με την ορθόδοξη χάρη του Χριστού. Στις πλαγιές του βουνού ακούγονταν διαρκώς ψαλμωδίες, προσευχές και η γλυκιά φωνή του Ευαγγελίου του Σωτήρος. Μία νύχτα η Θεοτόκος εμφανίστηκε ξανά στον Όσιο Ιωάννη και του ζήτησε να στείλει τους μαθητές του να κηρύξουν παντού. Το πρωί ο Άγιος ανακοίνωσε στους μαθητές του τη νέα οπτασία και τους έδωσε τις σαφείς εντολές της Παναγίας.

Τους είπε ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός τους έστειλε εκεί για να σπείρουν τους νέους σπόρους της πίστεως. Τους προέτρεψε να ξεκινήσουν, καθένας προς διαφορετική κατεύθυνση, να κηρύξουν τον λόγο του Θεού στους κατοίκους της χώρας. Ο ίδιος έμεινε στο Ζεντάζενι με τον διάκονο Ηλία και συνέχισε τους συνηθισμένους πνευματικούς του κόπους. Το όρος δεν είχε καθόλου νερό, αλλά ο Όσιος προσευχήθηκε και ο Κύριος του χάρισε ιαματική πηγή στην κορυφή του βουνού.

Με τις άγιες προσευχές του ένας άγριος αρκούδος που πήγαινε στην πηγή ημέρωσε και έγινε φύλακας του ιερού μοναστηριού. Μέχρι σήμερα, τα άγρια θηρία του δάσους Ζεντάζενι ποτέ δεν ενόχλησαν κανέναν επισκέπτη του τόπου. Με τις πρεσβείες του οσίου ένας άνθρωπος, που από παιδί ήταν βωβός και παράλυτος, άρχισε να μιλάει και να περπατάει. Όταν διακόνησε τον Θεό για πολλά χρόνια, ο Όσιος έλαβε σημείο ότι πλησίαζε ο καιρός της ένδοξης κοιμήσεώς του στον Κύριο.

Τα δαιμόνια έφευγαν με συντριβή από το πρόσωπό του και πολλοί χωλοί και τυφλοί έλαβαν θεραπεία στις προσευχές του Οσίου. Κάλεσε τότε τους μαθητές του, τους ευλόγησε, τους αποχαιρέτησε και τους παρήγγειλε να τον θάψουν στη σπηλιά της ασκήσεώς του. Αφού κοινώνησε τα Άγια Μυστήρια, ο Όσιος είδε τους ουρανούς να ανοίγουν και τις ασώματες δυνάμεις να λάμπουν με τις στρατιές των αγίων. Ο Κύριος τον κάλεσε προσωπικά και του είπε «Εγώ είμαι ο Κύριος, ο Θεός του πατέρα σου Αβραάμ».

Πρόσθεσε «Έλα κοντά μου τώρα και θα σου δώσω ανάπαυση από τους πολλούς κόπους σου». Ο όσιος πατέρας προσευχήθηκε και παρέδωσε ταπεινά την αγία ψυχή του στον φιλάνθρωπο Κύριο και Σωτήρα του. Μετά την κοίμησή του οι μαθητές σκέφτηκαν ότι μία ζοφερή σπηλιά δεν ταίριαζε ως τόπος ταφής για τον άγιο πατέρα τους. Έτσι τον έθαψαν με μεγάλη ευλάβεια και τιμή σε ναό που βρισκόταν στους πρόποδες του ιερού όρους Ζεντάζενι. Ξαφνικά όμως ένας βίαιος σεισμός συντάραξε το έδαφος όπου στέκονταν, και η γη έτρεμε σαν να δονείτο από οργή.

Ο σεισμός σταμάτησε μόνο όταν θυμήθηκαν την επιθυμία του πατρός τους και ξεθάψαν με τάχος τα τίμια λείψανα του Αγίου. Έπειτα τα τοποθέτησαν με ευλάβεια ξανά στην παλιά σπηλιά του ασκητή, σύμφωνα με τη σαφή εντολή του. Κατά τη μεταφορά τα ιερά λείψανα του Οσίου Ιωάννη θεράπευσαν πολλούς ασθενείς και απελευθέρωσαν δαιμονισμένους από τη δαιμονική επήρεια. Ο μαθητής Άβιβος του Νέκρεσι χειροτονήθηκε επίσκοπος με την παράκληση του βασιλιά Παρσμάν και του καθολικού Ευλαβίου.

Με ιερό ζήλο μετέστρεψε στη χριστιανική πίστη πολλούς ειδωλολάτρες της επισκοπής του και έχτισε ναούς. Στον έκτο αιώνα οι Πέρσες ανάγκασαν πολλούς Γεωργιανούς να αρνηθούν τον Χριστό και να λατρεύουν τη φωτιά κατά τη συνήθειά τους. Όταν ο Άγιος Άβιβος έχυσε νερό στον βωμό για να σβήσει την ψεύτικη ιερή φωτιά, οι Πέρσες τον λιθοβόλησαν μέχρι θανάτου. Οι μαθητές Δαβίδ της Γαρετζίας και Λουκιανός εγκαταστάθηκαν στην έρημο της Γαρετζίας στη νοτιοανατολική περιοχή της Γεωργίας.

Ο Κύριος τους έστελνε καθημερινή τροφή με ένα κοπάδι ελαφιών, εκτός από Τετάρτη και Παρασκευή, που τήρησαν αυστηρή νηστεία. Όταν ο Δαβίδ έκανε το σημείο του Σταυρού πάνω στο γάλα, αυτό μεταβαλλόταν θαυματουργικά σε τυρί για διατροφή. Ο Άγιος Δαβίδ ταξίδεψε στους Αγίους Τόπους ως προσκυνητής, αλλά κρίθηκε ανάξιος να εισέλθει μέσα στις πύλες της πόλεως. Πήρε ταπεινά τρεις πέτρες ως πολύτιμα ευλογιακά κειμήλια και ξεκίνησε ξανά την επιστροφή του στη Γαρετζία.

Άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε στον πατριάρχη Ηλία της Ιερουσαλήμ και του είπε ότι ο Δαβίδ έπαιρνε τη χάρη της Αγίας Γης. Οι αγγελιοφόροι του πατριάρχη βρήκαν τον Άγιο και του πήραν τις δύο πέτρες, ενώ μία επέστρεψε στη μονή της Γαρετζίας. Ο Άγιος Σιώ της Μγκβίμε από νεαρή ηλικία έγινε μαθητής του Οσίου Ιωάννη και τον ακολούθησε στη Γεωργία. Εγκαταστάθηκε στο Σαρκινέτι, μία περιοχή βορειοδυτικά της Μτσχέτα, και η Παναγία του φανέρωσε προσωπικά το θέλημά της.

Ένα περιστέρι έφερνε ουράνια τροφή στον όσιο αυτόν πατέρα κάθε ημέρα και στήριζε τη μακρά άσκησή του στο πεδίο της εγκράτειας. Ο πρίγκιπας Ευάγριος είδε ένα ημέρα το θαυμαστό αυτό σημάδι και άφησε τα παλάτια του για να γίνει μαθητής του. Σύντομα ο τόπος γέμισε από ασκητές και ο Άγιος Σιώ ίδρυσε μοναστήρι με σχεδόν δύο χιλιάδες μοναχούς. Στο τέλος υποσχέθηκε στον Θεό να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του σε ένα πηγάδι, που ο ίδιος είχε σκάψει. Έμεινε εκεί δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια και κοιμήθηκε εν ειρήνη στον Κύριο, με μεγάλη χάρη και αγιασμό.

Οι υπόλοιποι μαθητές, ο Αντώνιος, ο Ζήνων, ο Θαδδαίος, ο Ιησί και ο Ιωσήφ ίδρυσαν επίσης μοναστήρια στη Γεωργία. Ο Ισίδωρος, ο Μιχαήλ, ο Πύρρος και ο Στέφανος δίδαξαν με τη σειρά τους τη χριστιανική πίστη σε όλη την περιοχή. Ίδρυσαν δικές τους μονές, μετέστρεψαν χιλιάδες ειδωλολάτρες και ανέγειραν πολλούς θαυμαστούς ναούς της ορθοδόξου παραδόσεως. Με τις πρεσβείες του οσίου Ιωάννη και των δώδεκα μαθητών του, αξίωσε και εμάς Κύριε, της επουρανίου σου βασιλείας.