Στο ίδιο κελί με τον μεγάλο διδάσκαλό του έζησε ο όσιος Μιχαίας, και αξιώθηκε να δει την Παναγία που εμφανίστηκε στον άγιο Σέργιο. Από τους πρώτους μαθητές του φωτιστή της ρωσικής μοναστικής ζωής, έφτασε σε υψηλή πνευματική τελειότητα μέσα στη σιωπή και την υπακοή. Η ζωή του κυλούσε δίπλα στον γέροντα Σέργιο, στο ίδιο μικρό δωμάτιο της λαύρας, με κοινή προσευχή και κοινό κανόνα κάθε ημέρας. Η πραότητα της ψυχής του και η καθαρότητα της καρδιάς του ετοίμαζαν τον ταπεινό μοναχό για κάτι μοναδικό.

Ο όσιος Σέργιος έβλεπε μέσα του ψυχή απλή και αδολή, ικανή να αντέξει το βάρος μιας ουράνιας επίσκεψης χωρίς να υπερηφανευτεί. Έτσι ο Μιχαίας προχωρούσε αθόρυβα, αφιερωμένος στο διακόνημα και στην ευχή, χωρίς να ζητάει διακρίσεις ή ξεχωριστές χάριτες από τον γέροντά του. Μια αυγή, αφού ο άγιος Σέργιος ολοκλήρωσε τον ορθρινό κανόνα της προσευχής του, κάθισε για λίγο να αναπαυθεί στο κελί. Ξαφνικά γύρισε στον Μιχαία και του είπε ότι έπρεπε να είναι σε εγρήγορση, γιατί επρόκειτο να γίνει θαυμαστή επίσκεψη.

Μόλις πρόλαβε να ξεστομίσει τα λόγια αυτά, ακούστηκε φωνή που ανήγγειλε ότι η Πάναγνη έφτανε κοντά τους. Τότε άστραψε μέσα στο κελί φως λαμπρότερο από τον ήλιο, και ο μαθητής έπεσε στο έδαφος τρομαγμένος. Μετά τη θεοπτία ο όσιος Μιχαίας έμεινε ξαπλωμένος σαν νεκρός, ώσπου ο διδάσκαλός του τον σήκωσε με τα ίδια του τα χέρια. Με τρεμάμενη φωνή ρώτησε τον γέροντα ποια ήταν η αιτία της θαυμαστής αυτής όρασης, αφού η ψυχή του κόντεψε να χωριστεί από το σώμα.

Ο άγιος Σέργιος τότε του φανέρωσε ότι η ίδια η Υπεραγία Θεοτόκος είχε επισκεφθεί το ταπεινό κελί τους. Από εκείνη την ώρα ο μαθητής φύλαξε στην καρδιά του τη γλυκιά αυτή μνήμη ως πολυτιμότερο θησαυρό όλης της ζωής του. Συνέχισε να ζει με την ίδια απλότητα και αφάνεια, χωρίς να μιλήσει ποτέ με καύχηση για όσα είδαν εκείνη την αυγή τα μάτια του. Κοιμήθηκε εν Κυρίω το χίλια τριακόσια ογδόντα πέντε, αφού πρόλαβε να γίνει υπόδειγμα ησυχίας και υπακοής μέσα στη Λαύρα.

Τα ιερά λείψανά του αναπαύονται σε υπόγειο της Λαύρας του Αγίου Σεργίου, εκεί όπου είχε ζήσει όλη του τη μοναστική πορεία. Στις δέκα Δεκεμβρίου του χίλια επτακόσια τριάντα τέσσερα, πάνω από τον τάφο του, καθιερώθηκε ναός προς τιμήν της Εμφανίσεως της Θεοτόκου. Ο ναός είναι αφιερωμένος και στους αποστόλους Πέτρο και Ιωάννη τον Θεολόγο, που εμφανίστηκαν μαζί στον άγιο Σέργιο. Με την ευχή του οσίου Μιχαία ας πορευόμαστε όλοι ταπεινά στον δρόμο της σωτηρίας και της προσευχής.