Επτά νεαρές κοπέλες κλείστηκαν στον πέτρινο μύλο του Τσάμη, μέσα στο φλεγόμενο χωριό Γεροπλάτανο της Χαλκιδικής. Οι έξι από αυτές κάηκαν ζωντανές για να μην αρνηθούν τον Χριστό, ενώ η μία γλίτωσε με τίμημα τον γάμο της με Τούρκο. Τον Απρίλιο του χίλια οκτακόσια πενήντα τέσσερα ξέσπασε στη Χαλκιδική η ελληνική επανάσταση με αρχηγό τον γενναίο καπετάν-Τσάμη Καρατάσο. Η εξέγερση κάμφθηκε γρήγορα από τα οθωμανικά στρατεύματα και στις είκοσι δύο Απριλίου σφαγιάστηκαν οι τριάντα πρόκριτοι του Πολυγύρου από τους Τούρκους.

Οι σφαγές και οι άγριες καταστροφές απλώθηκαν σαν μαύρη λαίλαπα σε ολόκληρη τη χερσόνησο της Χαλκιδικής εκείνες τις ματωμένες ημέρες της άνοιξης. Στο μικρό χωριό Γεροπλάτανο, οι περισσότεροι κάτοικοι σκόρπισαν στα γύρω βουνά για να σώσουν τη ζωή τους από τη μανία των αγάδων και των τακτικών στρατιωτών. Επτά νεαρές κοπέλες αναζήτησαν τότε καταφύγιο μέσα στον πέτρινο μύλο του Τσάμη και έλπιζαν πως θα ξέφευγαν εκεί την προσοχή των διωκτών τους. Οι Τούρκοι όμως ανακάλυψαν την κρυψώνα τους και περικύκλωσαν τον μύλο, ώστε να αποκοπεί κάθε δρόμος διαφυγής για τις παρθένες της Χαλκιδικής.

Με τα όπλα στραμμένα πάνω τους, ζήτησαν από τις κοπέλες να αρνηθούν τη χριστιανική τους πίστη και να ασπαστούν την πίστη του μωαμεθανισμού. Οι έξι κοπέλες στάθηκαν ακλόνητες απέναντι στις τρομερές απειλές και ομολόγησαν δυνατά την πίστη τους στον Χριστό μπροστά στους ένοπλους διώκτες. Καμία απατηλή υπόσχεση και κανένας φόβος του θανάτου δεν λύγισαν την παρθενική τους απόφαση να μείνουν πιστές στον Νυμφίο των ψυχών τους. Οι Τούρκοι, όταν είδαν πως οι ψυχές τους δεν κάμπτονταν, έβαλαν φωτιά στον μύλο και τις παρέδωσαν στις σαρωτικές φλόγες.

Η έβδομη κοπέλα, σύμφωνα με τις διασωθείσες μαρτυρίες της εποχής, δέχτηκε τον γάμο με Τούρκο για να σώσει τη ζωή της. Έζησε όμως κρυφά ως χριστιανή και πέθανε τελικά μέσα στην πίστη που είχε φαινομενικά αρνηθεί την ημέρα της σύλληψης. Το διά πυρός μαρτύριο των έξι παρθένων τις κατατάσσει στη φωτεινή χορεία των Νεομαρτύρων της σκλαβωμένης Ελλάδας του δέκατου ένατου αιώνα. Όπως το κερί φωτίζει τους πιστούς ενώ λιώνει, έτσι κι αυτές έλιωσαν μέσα στο καμίνι της φωτιάς και φωτίζουν την Εκκλησία.

Αποτέλεσαν εξάφωτη λυχνία της Χαλκιδικής, μια εξάδα από φωτιά, φως και χρυσάφι που μας πλουτίζει ως τις μέρες μας. Η Ενορία του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Γεροπλατάνου τιμά κάθε χρόνο τη μνήμη τους την πρώτη Κυριακή του Μαΐου. Είθε η ομολογία τους να μας στηρίζει στις δικές μας δοκιμασίες της πίστης μέσα στον σύγχρονο κόσμο.