Σε ένα γυναικείο μοναστήρι της Ταβέννης στον ποταμό Νείλο, τετρακόσιες μοναχές υπηρετούσαν τον Θεό με κάθε ευλάβεια και προσοχή. Ανάμεσά τους ζούσε κρυφά η Ισιδώρα, η οποία υποκρινόταν τη σαλή ολόκληρη τη ζωή της για την αγάπη του Χριστού. Ο Όσιος Πιτυρούν ήταν διάσημος ασκητής της αιγυπτιακής ερήμου, του οποίου η ιερή μνήμη τιμάται στις είκοσι εννέα Νοεμβρίου. Ο γέροντας έλαβε θεϊκή πληροφορία από τον ίδιο τον Κύριο για την κρυμμένη αρετή αυτής της ταπεινής γυναίκας.

Ένας λαμπρός άγγελος του εμφανίστηκε και του ανέφερε ότι μια μεγάλη αγία ζούσε σε εκείνη την κοινοβιακή αδελφότητα του Νείλου. Μάλιστα τον βεβαίωσε ότι αυτή η άσημη γυναίκα υπερτερούσε του ίδιου στην πνευματική προκοπή και στη συνεχή μνήμη του Θεού. Έτσι ο ασκητής ξεκίνησε χωρίς αργοπορία για το νησί της Ταβέννης, θέλοντας να γνωρίσει αυτή την κρυφή κορυφή της αρετής. Οι μοναχές τον υποδέχθηκαν με μεγάλες τιμές, αφού η φήμη του είχε φτάσει σε όλη την ερημική Αίγυπτο.

Ο Πιτυρούν τους ζήτησε να συγκεντρωθούν όλες μαζί, ώστε να αναγνωρίσει εκείνη που ο ίδιος ο Θεός του είχε φανερώσει. Όταν συγκεντρώθηκαν μπροστά του, ο όσιος γέροντας δεν διέκρινε φωτοστέφανο πάνω σε καμιά από αυτές τις αδελφές. Τότε ρώτησε με επιμονή εάν έλειπε κάποια άλλη αδελφή από το πλήθος των συγκεντρωμένων μοναχών της κοινότητας. Οι μοναχές απάντησαν ότι μένει στο μαγειρείο μία αδελφή με ταραγμένο νου και αρκετά ασταθή συμπεριφορά.

Ο Όσιος Πιτυρούν παρακάλεσε αμέσως να την φέρουν μπροστά του, επειδή υποψιαζόταν με βεβαιότητα την αλήθεια του ζητήματος. Την έσυραν στη συνέχεια με τη βία, αφού εκείνη γνώριζε ήδη προφητικά τι έμελλε να συμβεί στη συνάντηση. Η Ισιδώρα παρουσιάστηκε κουρελιασμένη και ξυπόλητη, με ένα ρακένδυτο μικρό πανί τυλιγμένο πρόχειρα γύρω από το κεφάλι της. Πριν προλάβει η ταπεινή αδελφή να σκύψει και να φιλήσει το χέρι του γέροντα, εκείνος είδε ξεκάθαρα το φωτοστέφανο.

Αμέσως έπεσε στα πόδια της και της ζήτησε ταπεινά ευλογία ενώπιον όλων των κατάπληκτων αδελφών του μοναστηριού. Οι μοναχές ταράχθηκαν και προσπάθησαν να τον σταματήσουν, λέγοντας με αμηχανία ότι η Ισιδώρα είναι τάχα σαλεμένη. Ο όσιος απάντησε όμως αυστηρά ότι σαλεμένες είναι μάλλον εκείνες, αφού δεν αναγνώρισαν τη μεγάλη αγία ανάμεσά τους. Έτσι αποκαλύφθηκε δημοσίως ότι η ταπεινή αυτή υπηρέτρια έκρυβε κάτω από τα κουρέλια της κορυφαία πνευματική προκοπή.

Καταλάβαιναν τώρα όλες πως υπηρετούσε χωρίς γογγυσμό σαν δούλη υπάκουη, δεχόμενη κάθε προσβολή με βαθιά σιωπή. Έκλαιγαν πικρά και ομολογούσαν με ντροπή τις βρισιές, τις χλεύες και τις άδικες κατηγορίες που της είχαν αποδώσει επί χρόνια. Της ζητούσαν συγγνώμη για τις ταπεινώσεις και τη φόρτωση των ευτελέστερων εργασιών του μοναστηριού στους ώμους της. Λίγες ημέρες μετά τη φανερή αποκάλυψη, η Οσία Ισιδώρα εξαφανίστηκε ξαφνικά και χωρίς ίχνη από το μοναστήρι της Ταβέννης.

Δεν άντεξε τη δόξα και τις τιμές που άρχισαν να της προσφέρουν οι αδελφές με μετάνοια και θαυμασμό. Κανείς δεν γνώρισε ποτέ πού κατέφυγε, πού συμπλήρωσε τον ασκητικό αγώνα της και πού τελικά κοιμήθηκε ειρηνικά. Η εκκλησιαστική μαρτυρία διασώζει μόνο ότι ασκήτεψε θεοφιλώς σε κάποιο άγνωστο σε εμάς μοναστήρι της αιγυπτιακής ερήμου. Ο μακάριος θάνατός της τοποθετείται από τη συναξαριακή παράδοση κοντά το τριακόσια εξήντα πέντε μετά Χριστόν.

Το όνομά της σημαίνει στην ελληνική γλώσσα δώρο, και πράγματι υπήρξε ένα κρυφό και πολύτιμο δώρο από τον Θεό. Με τη ζωή της δίδαξε ότι η αληθινή αγιότητα ανθίζει συχνά στα κρυφά και τα περιφρονημένα μέρη του κόσμου. Η σιωπηρή αντοχή της θυμίζει σε όλους ότι ο Θεός βλέπει πάντοτε στην καρδιά και όχι στην εξωτερική όψη του ανθρώπου. Της πατρικής της πρεσβείας ας αξιωθούμε όλοι ενώπιον του Κυρίου των ταπεινών και κρυφών δούλων της αγάπης.