Η Αγία Θωμαΐς δεν μαρτύρησε για την πίστη της, αλλά για την αγνότητα και τη σωφροσύνη της ψυχής της. Ο ίδιος ο πεθερός της σήκωσε το χέρι και την σκότωσε, επειδή εκείνη αρνήθηκε να ενδώσει στο αμαρτωλό πάθος του. Γεννήθηκε και έζησε στην Αλεξάνδρεια κατά τον πέμπτο αιώνα, σε μια οικογένεια ευσεβή και αφοσιωμένη στον Χριστό. Από μικρή συνόδευε τη μητέρα της στα έργα της φιλανθρωπίας και βοηθούσε με χαρά όσους είχαν ανάγκη. Αυτή η αγάπη για τον πλησίον έγινε τρόπος ζωής, που δεν τον εγκατέλειψε ποτέ.

Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών την πάντρεψαν με έναν νέο ευσεβή και πιστό, που τη σεβάστηκε και την αγάπησε με ειλικρίνεια. Το ζευγάρι ζούσε ειρηνικά και αρμονικά, μέσα σε μια ατμόσφαιρα σεβασμού και χριστιανικής αγάπης. Ωστόσο, αυτή την ευλογημένη συμβίωση τη φθόνησε ο πονηρός, ο οποίος επιχείρησε να διαλύσει την οικογένεια με τραγικό τρόπο. Άναψε στην ψυχή του γέροντα πεθερού της, που έμενε μαζί τους, ένα ακάθαρτο και άνομο πάθος για τη νύφη του. Έτσι ετοιμαζόταν να συντελεστεί η μεγάλη δοκιμασία της νεαρής γυναίκας.

Μια μέρα ο σύζυγός της απουσίαζε για επαγγελματικές υποθέσεις και η Θωμαΐς έμεινε μόνη μέσα στο σπίτι. Τότε ο πεθερός της, τυφλωμένος εντελώς από το πάθος της ακολασίας, την πλησίασε και προσπάθησε να την παρασύρει σε αμαρτωλή πράξη. Η Αγία, που είχε πάντα ζωντανή μέσα της την αίσθηση της παρουσίας του Θεού, αρνήθηκε με σταθερότητα και παρρησία. Προσπάθησε με πραότητα να τον συνετίσει, λέγοντάς του ότι ένα τέτοιο έργο είναι αντίθετο με το θέλημα του Θεού.

Εκείνος όμως, σαν μανιακός και κυριευμένος από τον δαίμονα, δεν άκουγε τίποτε και επέμενε στο σκοτεινό του σχέδιο. Άρχισε μάλιστα να την απειλεί με θάνατο, αν δεν υποχωρούσε στις αξιώσεις του και στη βρώμικη επιθυμία του. Η νεαρή γυναίκα προτίμησε να πεθάνει παρά να σκλαβωθεί στην αμαρτία και να προδώσει την αγνότητα του γάμου της. Στάθηκε όρθια απέναντι στον γέρο και του δήλωσε καθαρά ότι ποτέ δεν θα προδώσει τον σύζυγο και τον Χριστό. Έτσι η ομολογία της σωφροσύνης έγινε ομολογία πίστεως και αγάπης προς τον Νυμφίο των ψυχών.

Ο δυστυχής γέροντας, βλέποντας ότι δεν μπορούσε να την κάμψει με κανέναν τρόπο, άρπαξε τη λόγχη του γιου του που ήταν εκεί κοντά. Με ορμή χτύπησε τη Θωμαΐδα στο κεφάλι και της το έσχισε στα δύο, αφήνοντάς την νεκρή πάνω στο αίμα της. Αμέσως όμως ο ίδιος ο φονιάς έχασε το φως των ματιών του και άρχισε να περιπλανιέται μέσα στο σπίτι σαν χαμένος. Πατούσε επάνω στο αίμα της νεαρής μάρτυρος, χωρίς να βλέπει πια τίποτε από τη φοβερή πράξη που είχε διαπράξει.

Σε λίγη ώρα έφτασαν στο σπίτι γείτονες και άλλοι άνθρωποι, που ζητούσαν τον σύζυγό της για κάποια υπόθεση. Αντίκρισαν με φρίκη τη νεκρή και τον τυφλό γέροντα να σέρνεται μέσα στο αίμα της νύφης του. Ο ίδιος ομολόγησε καθαρά το έγκλημά του και ζήτησε με δάκρυα να τον οδηγήσουν στον διοικητή της πόλεως. Παραδόθηκε στις αρχές, καταδικάστηκε σε αποκεφαλισμό και πλήρωσε με τη ζωή του τη φοβερή ανομία του. Η Θωμαΐς όμως έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου για χάρη της σωφροσύνης.

Όταν έμαθε το μαρτυρικό τέλος της νεαρής Θωμαΐδος, κατέβηκε αμέσως στην Αλεξάνδρεια ο ξακουστός αββάς Δανιήλ, ο προϊστάμενος της σκήτης της Νιτρίας. Έφτασε με μερικούς μοναχούς και έλαβε μέρος με δάκρυα και βαθιά κατάνυξη στην κηδεία της νέας μάρτυρος. Στη συνέχεια παρέλαβε το ιερό λείψανο της Αγίας και το μετέφερε με ευλάβεια στη Σκήτη του. Επειδή επρόκειτο για μάρτυρα της σωφροσύνης, αποφάσισε να την ενταφιάσει στο κοιμητήριο των αγίων Πατέρων, παρά τις αρχικές αντιδράσεις των μοναχών.

Σύντομα φάνηκε ότι η απόφαση αυτή ήταν ευλογημένη από τον Θεό και ωφέλιμη για όλη την αδελφότητα. Κάποτε ένας μοναχός που πολεμιόταν επί καιρό από λογισμούς πορνείας πήγε στον τάφο της Αγίας. Αλείφθηκε με λάδι από το καντήλι που έκαιγε από πάνω και προσευχήθηκε θερμά να βρει την ποθούμενη απαλλαγή. Τη νύχτα είδε στον ύπνο του την ίδια τη μάρτυρα να τον ευλογεί και να τον ενισχύει στον πνευματικό του αγώνα. Το πρωί ξύπνησε εντελώς ελεύθερος και ειρηνεμένος.

Από τότε τιμήθηκε η Αγία ως διώκτρια των σαρκικών πειρασμών και βοηθός όσων αγωνίζονται. I have "λέγοντάς του" — this is a participle. Replace "λέγοντάς του ότι ένα τέτοιο έργο" → "και του είπε ότι ένα τέτοιο έργο" Also "αφήνοντάς την νεκρή" → "και την άφησε νεκρή" "χωρίς να βλέπει" — fine, not a participle

Replace: "σαν μανιακός που τον είχε κυριεύσει ο δαίμονας" "τυφλωμένος εντελώς από το πάθος" — participle. Replace: "που τον είχε τυφλώσει εντελώς το πάθος" "αφοσιωμένη" — participle. Replace: "που ήταν πιστή στον Χριστό"

"ευλογημένη" — participle. Replace: "αυτή την ειρηνική συμβίωση" "ξακουστός" — adjective, fine "ποθούμενη" — participle. Replace: "που τόσο επιθυμούσε"

"ειρηνεμένος" — participle. Replace: "και είχε βρει την ειρήνη του" Η Αγία Θωμαΐς δεν μαρτύρησε για την πίστη της, αλλά για την αγνότητα και τη σωφροσύνη της ψυχής της. Ο ίδιος ο πεθερός της σήκωσε το χέρι και την σκότωσε, επειδή εκείνη αρνήθηκε να ενδώσει στο αμαρτωλό πάθος του. Γεννήθηκε και έζησε στην Αλεξάνδρεια κατά τον πέμπτο αιώνα, σε μια οικογένεια που ήταν ευσεβής και πιστή στον Χριστό.

Από μικρή συνόδευε τη μητέρα της στα έργα της φιλανθρωπίας και βοηθούσε με χαρά όσους είχαν ανάγκη. Αυτή η αγάπη για τον πλησίον έγινε γι' αυτήν τρόπος ζωής, που δεν τον εγκατέλειψε ποτέ. Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών την πάντρεψαν με έναν νέο ευσεβή και πιστό, που τη σεβάστηκε και την αγάπησε με ειλικρίνεια. Το ζευγάρι ζούσε ειρηνικά και αρμονικά, μέσα σε μια ατμόσφαιρα σεβασμού και χριστιανικής αγάπης. Ωστόσο, αυτή την ειρηνική συμβίωση τη φθόνησε ο πονηρός, ο οποίος επιχείρησε να διαλύσει την οικογένεια με τραγικό τρόπο.

Άναψε στην ψυχή του γέροντα πεθερού της, που έμενε μαζί τους, ένα ακάθαρτο και άνομο πάθος για τη νύφη του. Έτσι ετοιμαζόταν να συντελεστεί η μεγάλη δοκιμασία της νεαρής γυναίκας. Μια μέρα ο σύζυγός της απουσίαζε για επαγγελματικές υποθέσεις και η Θωμαΐς έμεινε μόνη μέσα στο σπίτι. Τότε ο πεθερός της, που τον είχε τυφλώσει εντελώς το πάθος της ακολασίας, την πλησίασε και προσπάθησε να την παρασύρει σε αμαρτωλή πράξη. Η Αγία, που είχε πάντα ζωντανή μέσα της την αίσθηση της παρουσίας του Θεού, αρνήθηκε με σταθερότητα και παρρησία.

Προσπάθησε με πραότητα να τον συνετίσει και του είπε ότι ένα τέτοιο έργο είναι αντίθετο με το θέλημα του Θεού. Εκείνος όμως, σαν μανιακός που τον είχε κυριεύσει ο δαίμονας, δεν άκουγε τίποτε και επέμενε στο σκοτεινό του σχέδιο. Άρχισε μάλιστα να την απειλεί με θάνατο, αν δεν υποχωρούσε στις αξιώσεις του και στη βρώμικη επιθυμία του. Η νεαρή γυναίκα προτίμησε να πεθάνει παρά να σκλαβωθεί στην αμαρτία και να προδώσει την αγνότητα του γάμου της. Στάθηκε όρθια απέναντι στον γέρο και του δήλωσε καθαρά ότι ποτέ δεν θα προδώσει τον σύζυγο και τον Χριστό.

Έτσι η ομολογία της σωφροσύνης έγινε ομολογία πίστεως και αγάπης προς τον Νυμφίο των ψυχών. Ο δυστυχής γέροντας, όταν είδε ότι δεν μπορούσε να την κάμψει με κανέναν τρόπο, άρπαξε τη λόγχη του γιου του που ήταν εκεί κοντά. Με ορμή χτύπησε τη Θωμαΐδα στο κεφάλι και της το έσχισε στα δύο, και την άφησε νεκρή πάνω στο αίμα της. Αμέσως όμως ο ίδιος ο φονιάς έχασε το φως των ματιών του και άρχισε να περιπλανιέται μέσα στο σπίτι σαν χαμένος. Πατούσε επάνω στο αίμα της νεαρής μάρτυρος, χωρίς να βλέπει πια τίποτε από τη φοβερή πράξη που είχε διαπράξει.

Σε λίγη ώρα έφτασαν στο σπίτι γείτονες και άλλοι άνθρωποι, που ζητούσαν τον σύζυγό της για κάποια υπόθεση. Αντίκρισαν με φρίκη τη νεκρή και τον γέροντα να σέρνεται τυφλός μέσα στο αίμα της νύφης του. Ο ίδιος ομολόγησε καθαρά το έγκλημά του και ζήτησε με δάκρυα να τον οδηγήσουν στον διοικητή της πόλεως. Παραδόθηκε στις αρχές, καταδικάστηκε σε αποκεφαλισμό και πλήρωσε με τη ζωή του τη φοβερή ανομία του. Η Θωμαΐς όμως έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου για χάρη της σωφροσύνης και της αγνότητας.

Όταν έμαθε το μαρτυρικό τέλος της νεαρής Θωμαΐδος, κατέβηκε αμέσως στην Αλεξάνδρεια ο ξακουστός αββάς Δανιήλ, ο προϊστάμενος της σκήτης της Νιτρίας. Έφτασε με μερικούς μοναχούς και έλαβε μέρος με δάκρυα και βαθιά κατάνυξη στην κηδεία της νέας μάρτυρος. Στη συνέχεια παρέλαβε το ιερό λείψανο της Αγίας και το μετέφερε με ευλάβεια στη Σκήτη του. Επειδή επρόκειτο για μάρτυρα της σωφροσύνης, αποφάσισε να την ενταφιάσει στο κοιμητήριο των αγίων Πατέρων, παρά τις αρχικές αντιδράσεις των μοναχών.

Σύντομα φάνηκε ότι η απόφαση αυτή ήταν ευάρεστη στον Θεό και ωφέλιμη για όλη την αδελφότητα. Κάποτε ένας μοναχός που πολεμιόταν επί καιρό από λογισμούς πορνείας πήγε στον τάφο της Αγίας. Αλείφθηκε με λάδι από το καντήλι που έκαιγε από πάνω και προσευχήθηκε θερμά να βρει την απαλλαγή που τόσο επιθυμούσε. Τη νύχτα είδε στον ύπνο του την ίδια τη μάρτυρα να τον ευλογεί και να τον στηρίζει στον πνευματικό του αγώνα. Το πρωί ξύπνησε εντελώς ελεύθερος και είχε βρει την ειρήνη του. Από τότε τιμήθηκε η Αγία ως διώκτρια των σαρκικών πειρασμών και βοηθός όλων όσοι αγωνίζονται. The text is saved as `04_14_Αγία_Θωμαΐς_Ελληνικά_Καθαρά. **File delivered**: `04_14_Αγία_Θωμαΐς_Ελληνικά_Καθαρά.