Ένας ηθοποιός που έπαιζε στη σκηνή τον ρόλο ενός χριστιανού μάρτυρα, βρέθηκε ξαφνικά να ομολογεί αληθινά τον Χριστό μπροστά σε όλο το πλήθος. Λίγο αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος πέθανε ριγμένος πάνω σε πυρακτωμένη σιδερένια σχάρα, στεφανωμένος ως μάρτυρας της πίστης. Ο Άγιος Αρδαλίων έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαξιμιανού και υπήρξε από τους πιο ταλαντούχους μίμους της εποχής του. Εργαζόταν στα θέατρα και έπαιζε με μεγάλη επιδεξιότητα κωμωδίες και δράματα μπροστά σε πολυπληθή ακροατήρια.

Η μνήμη του τιμάται από την Εκκλησία στις δεκατέσσερις του μηνός Απριλίου κάθε χρόνο. Μια μέρα του ήρθε η ιδέα να παρουσιάσει στη σκηνή την αντίσταση των χριστιανών απέναντι στους ειδωλολάτρες άρχοντες της εποχής. Ανέβηκε λοιπόν στα σανίδια και άρχισε να υποδύεται έναν χριστιανό που αρνιόταν να θυσιάσει στα είδωλα των εθνικών. Στην αρχή το σενάριο της παράστασης τον παρουσίαζε διστακτικό και έτοιμο να αρνηθεί την πίστη του στον Χριστό. Έπειτα όμως η σκηνή μεταβαλλόταν, και ο μίμος ομολογούσε δυνατά τον Χριστό μπροστά στους τυράννους που τον ανέκριναν.

Η παράσταση ήταν τόσο ζωντανή και συγκλονιστική, ώστε οι θεατές νόμιζαν πως έβλεπαν πραγματικό βασανισμό μάρτυρα μπροστά στα μάτια τους. Οι δήμιοι της σκηνής τον κρέμασαν ψηλά και έκαναν τις κινήσεις του βασανισμού πάνω στο σώμα του με μεγάλη ρεαλιστικότητα. Ο λαός παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα και θαύμαζε την τέχνη του ηθοποιού και τη γενναιότητα του φανταστικού μάρτυρα. Τότε ξέσπασαν θερμά χειροκροτήματα και επευφημίες για την επιδεξιότητα του Αρδαλίωνα και για το θάρρος των αληθινών χριστιανών.

Ο ίδιος όμως κατάλαβε εκείνη τη στιγμή ότι κάτι βαθύτερο συνέβαινε μέσα στην ψυχή του και άλλαξε τα πάντα. Σήκωσε το χέρι του και φώναξε δυνατά στο πλήθος να σιωπήσει και να σταματήσει για λίγο τους επαίνους του. Όταν επικράτησε ησυχία σε όλο το θέατρο, ο μίμος δήλωσε καθαρά πως δεν έπαιζε πλέον κανέναν ρόλο. Είπε ότι ο ίδιος ήταν στ' αλήθεια χριστιανός και πως πίστευε με όλη του την καρδιά στον Ιησού Χριστό. Ο λαός έμεινε άναυδος μπροστά στη γενναία και απρόσμενη αυτή ομολογία του αγαπημένου του ηθοποιού.

Η σκηνή του θεάτρου μεταμορφώθηκε ξαφνικά σε αληθινό στάδιο μαρτυρίου ενώπιον όλης της πόλης εκείνης. Ο άρχοντας της πόλης βρισκόταν και αυτός ανάμεσα στους θεατές της παράστασης και άκουσε με προσοχή τα λόγια του ηθοποιού. Στην αρχή προσπάθησε να τον μεταπείσει με επαίνους και εγκώμια για την τέχνη του και το σπάνιο ταλέντο του. Νόμιζε ίσως ότι ο μίμος είχε παρασυρθεί από τη συγκίνηση της στιγμής ή από τη θέρμη των χειροκροτημάτων του πλήθους. Ο Αρδαλίων όμως στάθηκε σταθερός και αρνήθηκε κάθε προσπάθεια του άρχοντα να τον κάνει να αλλάξει την απόφασή του.

Δήλωσε με παρρησία ότι θα παρέμενε πιστός στην αληθινή πίστη του Χριστού μέχρι την τελευταία του πνοή. Τότε ο άρχοντας οργίστηκε και πρόσταξε να πυρακτώσουν μια σιδερένια σχάρα μέχρι να γίνει κατακόκκινη από τη φωτιά. Έδωσε αμέσως διαταγή να ρίξουν επάνω της τον γενναίο ομολογητή του Χριστού χωρίς καμία αναβολή. Ο Άγιος Αρδαλίων δέχθηκε το μαρτύριο με γαλήνη και παρέδωσε εκεί το πνεύμα του στον Κύριο. Έτσι ο ταπεινός ηθοποιός, που είχε υποδυθεί έναν μάρτυρα, έγινε στ' αλήθεια μάρτυρας του Ιησού Χριστού.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του ως παράδειγμα γνήσιας μεταστροφής και ανδρείας ομολογίας μέσα στις πιο απρόσμενες συνθήκες της ανθρώπινης ζωής. cat > /tmp/04_14_Άγιος_Αρδαλίων_ο_Μίμος_Ελληνικά_Καθαρά. **Revision needed:** Replace "στεφανωμένος ως μάρτυρας" with finite construction. Corrected sentence: "Λίγο αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος πέθανε ριγμένος πάνω σε πυρακτωμένη σιδερένια σχάρα και έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου "

Wait — "ριγμένος" and "πυρακτωμένη" are also participial forms. "Λίγο αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος πέθανε μέσα στη φωτιά πάνω σε σιδερένια σχάρα που έκαιγε, και έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου " **Final delivered file:** `04_14_Άγιος_Αρδαλίων_ο_Μίμος_Ελληνικά_Καθαρά.