Έζησε ανάμεσα στους λεπρούς της Ινδίας για πέντε ολόκληρα χρόνια, αφού πρώτα έδωσε όρκο φτώχειας και χάρισε όλα της τα υπάρχοντα. Στους πρόποδες των Ιμαλαΐων πέρασε έντεκα μήνες ως ερημίτρια, ζητώντας μόνο τη σιωπή και την προσευχή. Η μοναχή Γαβριηλία, κατά κόσμον Αυρηλία Παπαγιάννη, ήρθε στον κόσμο στην Κωνσταντινούπολη, στις δύο Οκτωβρίου του χίλια οκτακόσια ενενήντα επτά. Ήταν το μικρότερο παιδί μιας εύπορης οικογένειας, αγαπημένο και χαϊδεμένο από όλους τους δικούς της.

Η μεγαλύτερη αδελφή της, η Βασιλική, της μίλησε πρώτη για τον Θεό μέσα από τα παιδικά της χρόνια. Μαζί με τα παραμύθια της διηγιόταν ιστορίες από το Ευαγγέλιο και από την Παλαιά Διαθήκη. Έτσι ο σπόρος της πίστης φύτρωσε νωρίς μέσα στην ψυχή του μικρού κοριτσιού. Το χίλια εννιακόσια είκοσι τρία, με την ανταλλαγή πληθυσμών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, η οικογένειά της ξεριζώθηκε βίαια. Βρέθηκαν πρόσφυγες στη Θεσσαλονίκη, αφήνοντας πίσω σπίτι, μνήμες και ολόκληρη την προηγούμενη ζωή τους.

Εκεί η νεαρή Αυρηλία ξεκίνησε μια καινούργια πορεία, που σιγά σιγά θα την οδηγούσε στον δρόμο της αγάπης προς τους ανθρώπους. Η Αυρηλία εισήχθη στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ως η δεύτερη γυναίκα που πέρασε σε ελληνικό πανεπιστήμιο εκείνα τα χρόνια. Πήρε το πτυχίο της στη Φιλοσοφία και αγάπησε ιδιαίτερα τα φυτά, με τα οποία μιλούσε μέχρι το τέλος της ζωής της. Νωρίτερα μάλιστα είχε αποφοιτήσει από τη Σχολή Γεωπονικής του Εσταβαγιέ λε Λακ στην Ελβετία.

Το χίλια εννιακόσια τριάντα δύο μετακόμισε στην Αθήνα και εργάστηκε σε μια ψυχιατρική κλινική, κοντά σε ψυχές πονεμένες. Έναν χρόνο αργότερα ταξίδεψε στην Αγγλία, όπου έκανε διάφορες δουλειές για να τα βγάλει πέρα. Ποτέ όμως δεν σταμάτησε να φροντίζει φτωχούς και πονεμένους ανθρώπους, όπου τους συναντούσε. Παράλληλα σπούδασε Ποδολογία και Φυσικοθεραπεία, αποκτώντας γνώσεις που αργότερα έγιναν εργαλεία διακονίας. Μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου επέστρεψε στην Ελλάδα, με πείρα και ώριμη πίστη.

Στην Αθήνα άνοιξε ιατρείο φυσικοθεραπείας, όπου συνέχισε να βοηθάει δωρεάν τους άπορους ασθενείς της. Το χίλια εννιακόσια πενήντα τέσσερα, ο θάνατος της μητέρας της λειτούργησε σαν καταλύτης για ολόκληρη την πορεία της. Έδωσε όρκο φτώχειας, παραχώρησε όλα τα υπάρχοντά της και αποφάσισε να ξεκινήσει για την Ινδία. Στην Ινδία στάθηκε για πέντε ολόκληρα χρόνια στο πλευρό των λεπρών, χωρίς φόβο και χωρίς υπολογισμό. Έκανε τα αδύνατα δυνατά για να ανακουφίσει τους πόνους τους και να φέρει λίγο φως στη ζωή τους.

Εκεί γνώρισε τη Μητέρα Τερέζα, τον δάσκαλο Σιβανάντα και τον κοινωνικό λειτουργό Μπάμπα Άμτε. Μετά από τέσσερα χρόνια δωρεάν φυσιοθεραπείας στους άπορους, ανέβηκε στα όρη των Ιμαλαΐων ως ερημίτρια. Έζησε εκεί έντεκα μήνες με νηστεία, σιωπή και αδιάλειπτη προσευχή προς τον Κύριο. Το χίλια εννιακόσια εξήντα έφτασε στην Κοινότητα της Αναστάσεως του Κυρίου, στη Βηθανία, όπου δέχτηκε τη μοναχική κουρά. Μετά την τριετή δοκιμασία της, έλαβε το όνομα Γαβριηλία και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στον Κύριο.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας την έστειλε στην Κοινότητα του Ταϊζέ στη Γαλλία, για μια σύντομη αποστολή. Έπειτα ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου περιόδευσε σε ελληνικές κοινότητες σε δεκαεπτά πολιτείες της χώρας. Συνόδευσε επίσης πολλούς ψυχικά ασθενείς σε ψυχιατρικά νοσοκομεία της Ευρώπης, στεκόμενη πάντοτε δίπλα τους με αγάπη. Έτσι έγινε αδελφή και μητέρα σε ανθρώπους ξεχασμένους, που κανείς άλλος δεν τους κοίταζε στα μάτια. Μετά από σχεδόν μια δεκαετία περιοδειών, ομιλιών και προσφοράς στους ασθενείς, στάλθηκε στην Ανατολική Αφρική για τρία χρόνια ιεραποστολικού έργου.

Ακολούθησε σύντομη διακονία στη Γερμανία και ύστερα νέα αποστολή στην Ινδία, όπου παρέμεινε άλλα τρία χρόνια. Το χίλια εννιακόσια εβδομήντα εννέα της παραχωρήθηκε ένα διαμέρισμα στην Αθήνα και έγινε γνωστή ως Γερόντισσα Γαβριηλία. Εκεί δεχόταν πλήθος ανθρώπων που έρχονταν να ζητήσουν συμβουλή, παρηγοριά και πνευματική στήριξη. Με λόγο απλό και καρδιά ανοιχτή, σκόρπιζε ειρήνη σε όσους πέρναγαν το κατώφλι της. Προς το τέλος της ζωής της αποσύρθηκε σε ένα ερημητήριο στην Αίγινα, αναζητώντας πάλι την ησυχία.

Όταν εμφάνισε λέμφωμα Χότζκιν επέστρεψε στην Αθήνα για να αντιμετωπίσει τη βαριά αρρώστια της. Μετά τη θεραπεία της εγκατέλειψε την Αθήνα και μετακόμισε στο νησί της Λέρου, δύο χρόνια πριν την κοίμησή της. Παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή της στον Κύριο, στις είκοσι οκτώ Μαρτίου του χίλια εννιακόσια ενενήντα δύο. Η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου την κατέταξε στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ξεχώρισε για την ελεημοσύνη, τη φιλανθρωπία και την απόλυτη εμπιστοσύνη της στο θέλημα του Κυρίου.