Πίσω από κάθε μεγάλο μοναστήρι κρύβεται συνήθως μια αφανής ψυχή που ασκήθηκε για χρόνια σιωπηλά μέσα στην ταπείνωση. Η οσία Μαύρα της Κωνσταντινουπόλεως ανήκει ακριβώς σε αυτή τη χορεία των κρυφών ηρωίδων του ορθοδόξου μοναχισμού. Έζησε και αγωνίστηκε στην πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας κατά το πρώτο μισό του πέμπτου αιώνα μετά τη Γέννηση του Σωτήρος. Η Εκκλησία της εμπιστεύθηκε από νωρίς το βαρύ και τιμημένο διακόνημα της διακόνισσας, υπηρετώντας τις γυναίκες της κοινότητας.

Με την πάροδο του χρόνου της ανατέθηκε επιπλέον και η ηγουμενική φροντίδα μιας ολόκληρης αδελφότητας μοναζουσών. Ίδρυσε η ίδια ένα μοναστήρι μέσα στην Κωνσταντινούπολη και το οργάνωσε σύμφωνα με τις τάξεις του κοινοβιακού βίου. Εκεί άσκησε με μεγάλη σύνεση τη μητρική της πρόνοια απέναντι σε όλες τις μοναχές που κατέφευγαν στη σκέπη της. Η ίδια προπορευόταν με προσευχή, με νηστεία και με όλες τις αρετές της εγκρατείας μέσα στο κοινοβιακό πρόγραμμα.

Μέσα στους τοίχους του δικού της μοναστηριού πέρασε όλη την ασκητική της ζωή χωρίς θόρυβο και χωρίς εκκοσμίκευση. Εκεί μέσα τελικά αναπαύθηκε εν Κυρίω, παραδίδοντας ειρηνικά το άγιο πνεύμα της στον Νυμφίο των αγνών μοναζουσών ψυχών. Στην ελληνική παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας μνημονεύεται ξεχωριστά την ένατη ημέρα του μηνός Νοεμβρίου κάθε έτους. Με τις πρεσβείες αυτής της σεμνής ηγουμένης, Κύριε, στερέωσε τα γυναικεία κοινόβια σε αληθινή υπακοή, σε προσευχή και σε σιωπηλή ασκητική τελείωση, αμήν.