Μια από τις πιο θαυματουργές εικόνες της Παναγίας στην Ουκρανία εμφανίστηκε μέσα στα δεινά των ταταρικών επιδρομών του εκκαιδέκατου αιώνα. Η ιερή αυτή εικόνα φυλασσόταν για αιώνες στη Μονή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, γνωστή και ως Μονή Κουριάζ, κοντά στο Χάρκοβο της Ουκρανίας. Σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας, η εικόνα φανερώθηκε στο τέλος του εκκαιδέκατου αιώνα, την εποχή των φοβερών ταταρικών επιδρομών στην ουκρανική γη. Φανερώθηκε κοντά στο χωριό Οζεριάνα και από εκείνο το ταπεινό χωριό πήρε και η ίδια η εικόνα το προσωνύμιό της.

Η ευσεβής παράδοση των πιστών αναφέρει ότι η εικόνα είχε μεταφερθεί στην Ουκρανία από την περιοχή πέρα από τον Δνείπερο. Συγκεκριμένα οι πιστοί πίστευαν ότι η εικόνα ερχόταν από τη γειτονική περιοχή της Γαλικίας, που ήταν επίσης ορθόδοξη γη. Αργότερα οικοδομήθηκε μοναστήρι στον τόπο της φανέρωσης, και το ίδιο το μοναστήρι πήρε επίσης το όνομα Οζεριάνα. Πολλά και θαυμαστά σημεία έγιναν στο ταπεινό ησυχαστήριο της Οζεριάνας μπροστά στη χαριτόβρυτη αυτή εικόνα της Παναγίας Θεοτόκου.

Παρά τα πολλά αυτά θαύματα και τη μεγάλη φήμη της, κανείς ποτέ δεν έμαθε με ποιον τρόπο τοποθετήθηκε αρχικά η εικόνα στην τράπεζα της μονής. Έτσι από την πρώτη της εμφάνιση η εικόνα παρέμεινε ντυμένη με ένα πέπλο μυστηρίου και θείας οικονομίας. Η πιο γνωστή ιστορία για τη θαυματουργική παρουσία της εικόνας συνδέεται με έναν ταπεινό ουκρανό αγρότη. Ο απλός εκείνος χωρικός θέριζε μια ημέρα χορτάρι στον αγρό του και άθελά του έσπασε στα δύο μια εικόνα της Θεοτόκου.

Όταν συνειδητοποίησε τι είχε συμβεί, κατάλαβε ότι έκανε κάτι φοβερό για τον ίδιο και για όλους τους γύρω του ανθρώπους. Πήρε λοιπόν με τα τρεμάμενα χέρια του τα δύο κομμάτια της εικόνας και τα μετέφερε στο σπίτι του με ευλάβεια και φόβο. Τοποθέτησε τα δύο μέρη μαζί στην προσευχητική γωνιά του σπιτιού και άναψε μπροστά τους ένα κερί με δάκρυα μετανοίας. Όταν ξύπνησε το επόμενο πρωί και πλησίασε με δέος, βρήκε την εικόνα ολόκληρη και άθικτη, σαν να μην είχε σπάσει ποτέ.

Μόνο ένα λεπτότατο ίχνος του παλιού σπασίματος είχε απομείνει διακριτικά επάνω της, ως αιώνια μαρτυρία του ουρανίου θαύματος της Παναγίας. Στα χίλια επτακόσια ενενήντα τέσσερα η εικόνα της Οζεριάνσκαγια μεταφέρθηκε επίσημα στη Μονή Κουριάζ από τις εκκλησιαστικές αρχές. Όταν η μονή έκλεισε προσωρινά, η εικόνα φυλάχθηκε στον ναό της Σκέπης της Θεοτόκου στο Χάρκοβο για οκτώ ολόκληρα χρόνια. Στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα η μονή Κουριάζ αποκαταστάθηκε, και η ιερή εικόνα επέστρεψε στη μονή με αίτημα των αδελφών.

Πλήθος πιστών από το Χάρκοβο και από τα γύρω χωριά έσπευδαν διαρκώς να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Πολλές θεραπείες ασθενών και βαθιά βασανισμένων ανθρώπων πραγματοποιήθηκαν εκεί χάρη στις θερμές και ολόψυχες προσευχές των ευλαβών προσκυνητών της εικόνας. Από τα χίλια οκτακόσια σαράντα τρία καθιερώθηκε η ετήσια μεταφορά της θαυματουργής εικόνας στο Χάρκοβο με επιβλητική λιτανευτική πομπή. Η πομπή ξεκινούσε κάθε χρόνο στις τριάντα Σεπτεμβρίου, και η εικόνα παρέμενε στο Χάρκοβο για όλους τους χειμερινούς μήνες.

Στις είκοσι δύο Απριλίου η εικόνα επέστρεφε πάλι στη μονή της Οζεριάνας με την ίδια λαμπρή πομπή πιστών. Η ιερή εικόνα ήταν στολισμένη με μια πολύτιμη επένδυση από κόκκινο χρυσό, η οποία ήταν αρχαίας και θαυμάσιας τεχνοτροπίας. Ήταν ζωγραφισμένη πάνω σε λεπτό καμβά με την παλαιά και παραδοσιακή ρωσική τεχνική της ορθόδοξης ιερής αγιογραφίας. Η εικόνα ανήκει στον γνωστό εικονογραφικό τύπο της Οδηγήτριας, που οδηγεί τους πιστούς προς τον ενανθρωπήσαντα Υιόν και Λόγο του Θεού.

Δυστυχώς, στα χρόνια των θρησκευτικών διωγμών του εικοστού αιώνα η εικόνα της Οζεριάνσκαγια χάθηκε για πάντα. Η Παναγία αυτή θεωρείται ανέκαθεν προστάτιδα του Χαρκόβου και ολόκληρης της ευρύτερης περιοχής Σλομποντά της Ουκρανίας. Μόνο ένα ακριβές αντίγραφο σύμφωνα με τους κανόνες της Εκκλησίας διασώθηκε, και αυτό κατέχει την ίδια θαυματουργή δύναμη. Η μνήμη της εικόνας τιμάται επίσης στις είκοσι τρεις Απριλίου, ως κινητή εορτή του εκκλησιαστικού έτους. Δόξα τω Θεώ, τω δοξάσαντι την Υπεραγίαν Θεοτόκον δια της θαυματουργού εικόνος Οζεριάνσκαγια εις τους αιώνας, αμήν.