Ο ιερομάρτυς Ζηνόβιος και η αδελφή του Ζηνοβία ήρθαν στον κόσμο στις Αίγες της Κιλικίας από γονείς ευσεβείς και πλούσιους. Από την παιδική τους ηλικία ανατράφηκαν στη χριστιανική πίστη και στο φόβο του Θεού, και έμαθαν να περιφρονούν τη ματαιότητα του παρόντος αιώνα. Όταν οι γονείς τους παρέδωσαν τις ψυχές τους στον Κύριο, τα δύο αδέλφια μοίρασαν ολόκληρη την περιουσία στους πτωχούς και στους πάσχοντες. Η Ζηνοβία παρέδωσε στον αδελφό της και το δικό της μερίδιο, για να το διαθέσει επίσης στους ενδεείς, και κράτησε την παρθενία της αμόλυντη για τον ουράνιο Νυμφίο.

Ο Ζηνόβιος είχε σπουδάσει την ιατρική επιστήμη και θεράπευε αφιλοκερδώς όλους όσοι κατέφευγαν σε αυτόν, χωρίς να ζητά την παραμικρή αμοιβή. Συμβούλευε τους ασθενείς να επικαλούνται με πίστη το όνομα του Ιησού, που μπορεί να σώσει σε αυτή τη ζωή και στην άλλη. Ο Θεός τον ευλόγησε με το χάρισμα της θαυματουργίας, και πολλοί παίρναν την υγεία τους μόνο με το άγγιγμα των χεριών του. Για την αγιότητα του βίου και την αδιάκοπη φιλανθρωπία του ο Ζηνόβιος εκλέχθηκε επίσκοπος της γενέτειράς του πόλεως Αιγών.

Ως ποιμένας ο Ζηνόβιος έβοσκε με ζήλο την Εκκλησία του Θεού, ευεργετούσε τους ανθρώπους και διέλυε τις πλάνες των ειδώλων στην Κιλικία. Όταν ο ασεβής Διοκλητιανός σήκωσε σκληρό διωγμό κατά της Εκκλησίας, έστειλε στην Κιλικία τον σκληρό ηγεμόνα Λυσία γύρω στο διακόσια ογδόντα πέντε. Ο Λυσίας συνέλαβε πρώτο τον επίσκοπο Ζηνόβιο και του πρότεινε είτε να θυσιάσει στα είδωλα είτε να υποστεί φοβερά βασανιστήρια. Ο άγιος αποκρίθηκε χωρίς φόβο ότι η παρούσα ζωή χωρίς τον Χριστό είναι θάνατος, και προτιμά τις πρόσκαιρες οδύνες παρά την αιώνια απώλεια.

Με προσταγή του Λυσία τον γύμνωσαν, τον κρέμασαν επάνω στον σταυρό και άρχισαν να τον μαστιγώνουν ανελέητα μπροστά στο πλήθος. Η αδελφή του, μόλις πληροφορήθηκε το μαρτύριο, έτρεξε στον τόπο των βασάνων και ομολόγησε δημόσια ότι πιστεύει στον ίδιο Ιησού Χριστό. Ο Λυσίας προσπάθησε να την αποτρέψει με απειλές και κολακείες, εκείνη όμως απάντησε ότι ντύθηκε τον Χριστό και δε φοβάται καμία γύμνωση ή πληγή. Τα δύο αδέλφια τα έβαλαν επάνω σε πυρωμένη σιδερένια κλίνη, αλλά παρέμειναν αβλαβή με τη δρόσο της θείας χάρης.

Έπειτα τα έριξαν μέσα σε καζάνι με βραστό νερό, και πάλι στάθηκαν εκεί ψάλλοντας ψαλμούς του Δαβίδ ανενόχλητοι. Τέλος τους έβγαλαν έξω από την πόλη και τους αποκεφάλισαν με το ξίφος, ενώ φωνή ουρανία τους καλούσε στην αιώνια ανάπαυση. Ο πρεσβύτερος Ερμογένης πήρε κρυφά τα ιερά λείψανα τους και τα ενταφίασε ευλαβικά σε έναν κοινό τάφο. Δόξα τω Θεώ, τω συστεφανώσαντι Ζηνόβιον και Ζηνοβίαν αδελφούς εν πίστει και εν αίματι εις τους αιώνας, αμήν.