Ο Άγιος Κλεόπας ανήκε στον ευλογημένο κύκλο των εβδομήντα μαθητών του Κυρίου και αξιώθηκε μοναδικής εμπειρίας μετά την Ανάσταση. Όπως διηγείται ο ευαγγελιστής Λουκάς στο εικοστό τέταρτο κεφάλαιο, ο Κλεόπας οδοιπορούσε από την Ιερουσαλήμ προς την Εμμαούς μαζί με κάποιον άλλο μαθητή. Καθώς συζητούσαν για τα γεγονότα του Πάθους, ο ίδιος ο αναστημένος Χριστός τους πλησίασε στον δρόμο, αλλά τα μάτια τους κρατήθηκαν για να μην τον αναγνωρίσουν. Του διηγήθηκαν τη συνωμοσία των αρχιερέων και την απογοήτευσή τους για εκείνον που πίστευαν ότι θα ελευθέρωνε τον Ισραήλ.

Ο Κύριος τους ξεδίπλωσε όλες τις προφητείες των Γραφών για το έργο της σωτηρίας, και οι καρδιές τους φλέγονταν μυστικά. Όταν έφτασαν στην Εμμαούς και κάθισαν στο τραπέζι, ο Χριστός πήρε άρτο, τον ευλόγησε και τους τον έδωσε στα χέρια. Τότε άνοιξαν τα μάτια τους και τον αναγνώρισαν με χαρά, ενώ εκείνος έγινε άφαντος μπροστά από τους εκθαμβωμένους μαθητές. Έτσι ο Κύριος βεβαίωσε για όλες τις γενιές ότι η παρουσία του στη θεία ευχαριστία αποτελεί σημείο της Ανάστασης.

Ο Κλεόπας και ο Λουκάς κατάλαβαν τότε γιατί έκαιγαν οι καρδιές τους και τρέξαν πάλι στην Ιερουσαλήμ, για να φέρουν το μήνυμα στους ένδεκα. Ο Κλεόπας έλαβε αργότερα τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής, ενώ ήταν στο υπερώο μαζί με τους μαθητές. Πέρασε όλη τη ζωή του κοπιάζοντας ακούραστα για τη διάδοση του Ευαγγελίου του Χριστού στην οικουμένη. Ο Άγιος Ιωσήφ ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως έζησε κατά τον δέκατο τρίτο αιώνα και αναδείχτηκε στύλος της Ορθοδοξίας στους δύσκολους εκείνους καιρούς.

Όταν κοιμήθηκε η σύζυγός του, χειροτονήθηκε ιερομόναχος και αφιερώθηκε πλήρως στην υπηρεσία της Εκκλησίας του Χριστού. Διαδέχτηκε στον πατριαρχικό θρόνο τον Γερμανό τον τρίτο το έτος χίλια διακόσια εξήντα οκτώ, ως ποιμένας ευσεβής και αγωνιστής. Στα χίλια διακόσια εβδομήντα πέντε υπέβαλε με γενναιότητα την παραίτησή του, επειδή ο βασιλιάς Μιχαήλ είχε υπογράψει στη Λυών της Γαλλίας ψευδοένωση με τους παπικούς. Η ένωση εκείνη έγινε χωρίς τη θέληση του κλήρου και του ευσεβούς λαού της Κωνσταντινουπόλεως, που έμενε σταθερός στην πατρώα παράδοση.

Όταν τα πράγματα άλλαξαν, στις τριάντα μία Οκτωβρίου του χίλια διακόσια ογδόντα δύο ο Ιωσήφ επανήλθε στον πατριαρχικό θρόνο. Έκανε αμέσως πολλές κοπιαστικές περιοδείες ανά την Αυτοκρατορία, για να αποκαταστήσει την Ορθόδοξη εκκλησιαστική τάξη και να στηρίξει τα ποίμνια. Όμως τον Μάρτιο του χίλια διακόσια ογδόντα τρία, εξουθενωμένος από τους κόπους και τη γεροντική ασθένεια, παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο. Έλαμψε ανάμεσα στους πατριάρχες της Κωνσταντινουπόλεως ως φλογερός ομολογητής της ορθοδόξου παραδόσεως και άγρυπνος ποιμένας του ποιμνίου. Δόξα τω Θεώ, τω αναδείξαντι Κλεόπαν συνοδοιπόρον του Αναστάντος και Ιωσήφ ομολογητήν της αληθείας εις τους αιώνας, αμήν.