Ο όσιος Αβράμιος του Ροστόβ έλαμψε ως φλόγα ιεραποστολικής αγάπης σε μια Ρωσία που πάλευε ακόμη με τα υπολείμματα της παλιάς ειδωλολατρίας. Από νεαρή ηλικία εγκατέλειψε το πατρικό σπίτι και την κοσμική ματαιότητα, αφιερωμένος ολόψυχα στον Χριστό μέσα από τη μοναχική ζωή. Με αυστηρή άσκηση υπέταξε τη σάρκα στο πνεύμα, καθάρισε την ψυχή του με δάκρυα και αξιώθηκε τη χάρη της θαυματουργίας. Στην εποχή του στο Ροστόβ πολλοί κάτοικοι παρέμεναν ειδωλολάτρες, και η συνοικία των Τσούντι λάτρευε ένα πέτρινο είδωλο ονομαζόμενο Βέλες.

Στο είδωλο αυτό κατοικούσε πονηρό πνεύμα που έσπερνε φόβο, ώστε οι χριστιανοί δεν τολμούσαν καν να περάσουν από εκεί. Ο όσιος φλεγόταν από ζήλο να ξεριζώσει αυτό το πλάνο, και προσευχόταν θερμά για δύναμη να συντρίψει το είδωλο. Ενώ καθόταν λυπημένος και σε αμηχανία κοντά στο βωμό, εμφανίστηκε μπροστά του ένας σεβάσμιος γέροντας ξένος από την Κωνσταντινούπολη. Εκείνος του υπέδειξε να ζητήσει βοήθεια στον οίκο του Αποστόλου Ιωάννου του Θεολόγου, και ο όσιος ξεκίνησε αμέσως.

Στον δρόμο τον συνάντησε άγνωστος άνδρας με κυκλική γενειάδα και ράβδο στο χέρι, που ήταν ο ίδιος ο ηγαπημένος Μαθητής. Του παρέδωσε τη ράβδο και τον πρόσταξε να χτυπήσει με αυτή το είδωλο, στο όνομα Ιωάννου του Θεολόγου. Επιστρέφοντας ο όσιος Αβράμιος χτύπησε το είδωλο, και εκείνο αμέσως διαλύθηκε σε σκόνη μπροστά στα έκπληκτα μάτια των κατοίκων. Στον τόπο της συνάντησης έχτισε ναό στο όνομα του Ιωάννου του Θεολόγου, και πάνω στα ερείπια του βωμού έστησε ναό των Θεοφανείων.

Συγκέντρωσε γύρω του πλήθος μοναχών, ίδρυσε κοινόβιο, και με την υπομονή και τη διδασκαλία του οδήγησε στο βάπτισμα ολόκληρο τον λαό της περιοχής. Οι πρίγκιπες του Ροστόβ τίμησαν ιδιαίτερα τον άγιο, και ο επίσκοπος ανύψωσε τη μονή σε αρχιμανδρίτεια, τοποθετώντας τον Αβράμιο αρχιμανδρίτη. Ο διάβολος όμως δεν τον άφησε ήσυχο, και μια ημέρα μπήκε στη λεκάνη του νιπτήρα του, σχεδιάζοντας πειρασμό. Ο όσιος τοποθέτησε επάνω τον τίμιο σταυρό και κράτησε τον δαίμονα φυλακισμένο μέσα, καίγοντάς τον με τη σταυρική δύναμη.

Όταν αργότερα πρίγκιπες σήκωσαν τον σταυρό, ο δαίμονας βγήκε ως μαύρος καπνός, ορκιζόμενος εκδίκηση κατά του αγίου. Σύντομα παρουσιάστηκε με όψη στρατιώτη στον μέγα ηγεμόνα και κατηγόρησε τον Αβράμιο ως μάγο, που έκρυβε κρυφό θησαυρό. Ο ηγεμόνας οργίστηκε και τον κάλεσε με ντροπιαστικό τρόπο, καβάλα σε όνο και φορώντας κόκκινα γυναικεία πέδιλα. Στο παλάτι όμως ο όσιος εμπόδισε τον δαίμονα με το όνομα του Ιησού, και εκείνος ομολόγησε ολόκληρη την πλεκτάνη και εξαφανίστηκε.

Ο ηγεμόνας μετανόησε με δάκρυα, ζήτησε συγχώρεση και χάρισε στη μονή πολλά κτήματα, χωριά και βασιλικά προνόμια με γραπτές διαταγές. Ταις πρεσβείαις του οσίου Αβραμίου του Αρχιμανδρίτου Ροστόβ, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.