Στις δύσκολες ώρες της ξένης εισβολής αναδείχθηκε ποιμένας του σερβικού λαού ο μαθητής και διάδοχος του μεγάλου Αγίου Σάββα. Ο Άγιος Αρσένιος αρχιεπίσκοπος Πεκ καταγόταν από το Σρεμ, μια ιστορική περιοχή στα βόρεια εδάφη της μεσαιωνικής Σερβίας. Έζησε κατά τον δέκατο τρίτο αιώνα και αφιερώθηκε ολόκληρος στην υπηρεσία του Σωτήρα Χριστού από νεαρή ηλικία. Πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του ως μοναχός στη φημισμένη μονή της Ζίτσας υπό την πνευματική καθοδήγηση του Αγίου Σάββα.

Ο πατέρας της σερβικής Εκκλησίας, ο Άγιος Σάββας, αναγνώρισε γρήγορα την αρετή και τη μοναχική ωριμότητα του Αρσενίου. Λόγω της αυστηρής ασκητικής ζωής που ακολουθούσε, ο Άγιος Σάββας τον ανέδειξε ηγούμενο της σπουδαίας μονής της Ζίτσας. Στη θέση αυτή ο Αρσένιος έδειξε εξαιρετική σύνεση, διοικητική ικανότητα και πνευματική διάκριση στους ταραγμένους εκείνους καιρούς. Όταν λοιπόν η Σερβία δέχτηκε σφοδρή επιδρομή από τους Ούγγρους, ο Άγιος Σάββας αναζήτησε εναλλακτική λύση για την Εκκλησία.

Έστειλε επειγόντως τον έμπιστο μαθητή του να βρει ασφαλέστερο τόπο νοτιότερα, ώστε να μεταφερθεί εκεί η επισκοπική έδρα. Ο Αρσένιος ξεκίνησε αμέσως την κοπιαστική αναζήτηση και διέσχισε δύσβατες περιοχές της νοτίου Σερβίας με μεγάλη υπομονή και πίστη. Έπειτα από προσευχή και πνευματική διάκριση επέλεξε ως νέα έδρα την πόλη του Πεκ στα μετόπισθεν του πολέμου. Στον τόπο αυτό αποφάσισε να ριζώσει μόνιμα το πνευματικό κέντρο της σερβικής Εκκλησίας με τη βοήθεια του Θεού.

Στο Πεκ ο Άγιος Αρσένιος ανέλαβε αμέσως μεγάλο και επίπονο οικοδομικό έργο για την Εκκλησία της πατρίδας του. Έκτισε ολόκληρη μοναστηριακή κοινότητα και νέα εκκλησία, που αφιερώθηκε αρχικά στους Αγίους Αποστόλους του Σωτήρα μας. Αργότερα η εκκλησία αφιερώθηκε εκ νέου στην Ανάληψη του Κυρίου, παίρνοντας έτσι τη μορφή με την οποία γνωρίστηκε. Ο Άγιος Σάββας, λίγο πριν αναχωρήσει για το προσκύνημά του στους Αγίους Τόπους των Ιεροσολύμων, έλαβε σπουδαία απόφαση.

Όρισε επίσημα τον δοκιμασμένο μαθητή του Αρσένιο ως νόμιμο διάδοχό του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Εκκλησίας της Σερβίας. Δυστυχώς όμως ο Άγιος Σάββας κοιμήθηκε ειρηνικά το έτος χίλια διακόσια είκοσι τρία στο Τύρνοβο, καθώς επέστρεφε από τα Ιεροσόλυμα. Ο νέος αρχιεπίσκοπος Αρσένιος παρακάλεσε με θερμότητα τον βασιλιά Βλαδίσλαβο να μεταφέρει το ιερό λείψανο του Σάββα στη Σερβία. Πραγματικά κατάφερε με την επιμονή του να φέρει πίσω στην πατρίδα το πολύτιμο αυτό λείψανο για την ευλαβική ταφή του.

Ο Άγιος Αρσένιος ποίμανε στη συνέχεια το σερβικό ποίμνιο με μεγάλη σύνεση, αγάπη και ασκητικό φρόνημα. Διηύθυνε το ορθόδοξο σερβικό λαό για τριάντα τρία ολόκληρα χρόνια, στερεώνοντας την Εκκλησία στις σωτήριες αλήθειες της πίστης. Τελικά κοιμήθηκε ειρηνικά εν Κυρίω το έτος χίλια διακόσια εξήντα έξι, αφού ολοκλήρωσε λαμπρά την επίγεια διακονία του. Τα ιερά λείψανά του ενταφιάστηκαν αρχικά στη μονή του Πεκ, που είχε ιδρύσει με τόσο κόπο. Σήμερα τα τίμια λείψανα αναπαύονται στη μονή Ζρέμπαονικ στο Μαυροβούνιο και δέχονται καθημερινά την ευλάβεια των πιστών. Πρεσβείαις του Αρσενίου, αρχιεπισκόπου Σερβίας και διαδόχου του Σάββα, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ελέησον ημάς, αμήν.