Στα ψυχρά και αφιλόξενα νερά της λίμνης Λάδογα, εκεί όπου το νησί Κόνεβετς υψώνεται ανάμεσα στα κύματα της βόρειας Ρωσίας, δύο πιστοί συνασκητές άρχισαν τον πνευματικό τους αγώνα. Οι Όσιοι Θεόφιλος και Ιάκωβος, που οι Σλάβοι αργότερα αποκαλούσαν ηγουμένους του Όμουτς, έζησαν την ησυχαστική πολιτεία στο νησί αυτό. Συνασκητής τους εκεί ήταν ο μεγάλος Όσιος Αρσένιος ο Κονεβίτης, του οποίου η μνήμη επιτελείται την δωδεκάτη Ιουνίου. Κάτω από την σκληρή πειθαρχία της ερήμου, οι δύο πατέρες μαθήτευσαν στην προσευχή, στη νηστεία και στην ολοκληρωτική υπακοή προς τον Θεόν.

Όταν η ψυχή τους ωρίμασε στα κοινοβιακά παλαίσματα, αναζήτησαν τόπο πιο απομονωμένο, για να ιδρύσουν δικό τους ησυχαστήριο και να καλέσουν εκεί συνοδεία αδελφών. Το χίλια τριακόσια ενενήντα έξι, μέσα στην εκκλησιαστική επαρχία του Πσκοβ, κοντά στον ποταμό Όμουτς και όχι μακριά από την πόλη Πόρχοβ, ίδρυσαν ένα ταπεινό μοναστήρι ερημικής μορφής. Το αφιέρωσαν με ευλάβεια στην Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου, την οποία είχαν προστάτιδα και βοηθό σε όλους τους κόπους τους.

Εκεί συνέχισαν ακούραστα το έργο της ασκήσεως, καθοδηγώντας τους πρώτους αδελφούς και θεμελιώνοντας μια ζωντανή παράδοση ρωσικού μοναχισμού στις βόρειες αυτές περιοχές. Κοιμήθηκαν εν Κυρίω, σύμφωνα με τη μαρτυρία των χρονογράφων, περί το χίλια τετρακόσια δώδεκα, αφήνοντας πίσω τους κειμήλιο πνευματικό την ιδρυμένη μονή και την ησυχαστική παρακαταθήκη τους. Ταις πρεσβείαις των Οσίων Πατέρων ημών Θεοφίλου και Ιακώβου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.