Στα ευλογημένα χώματα της Πελοποννήσου, στο μικρό χωριό Τρίκκαλα, γεννήθηκε ο όσιος Γεράσιμος ο νέος και θαυματουργός ασκητής. Από νεαρή κιόλας ηλικία τον ελκύσε η αγάπη του Χριστού και η αναζήτηση της μοναχικής αφιερωμένης ζωής. Έφυγε νωρίς από τον κόσμο και εκάρη μοναχός στο νησί της Ζακύνθου, μέσα σε φωτεινή ομήγυρη αδελφών. Από εκεί ανέβηκε στο Άγιον Όρος, όπου έλαβε με ταπείνωση το μέγα και αγγελικό σχήμα της μοναχικής τάξεως. Μαθήτευσε δίπλα στους έμπειρους ασκητές του Άθω και άντλησε από αυτούς την πραγματική επιστήμη της νοεράς προσευχής.

Παίρνοντας ευλογία από τους γέροντες, ξεκίνησε προσκυνηματικό ταξίδι προς την αγία πόλη Ιερουσαλήμ και τους τόπους της σωτηρίας μας. Πήγε να προσκυνήσει με δάκρυα τον ζωοδόχο Πανάγιο Τάφο του αναστάντος Κυρίου, με ταπεινή και κατανυκτική ευλάβεια. Έπειτα περιόδευσε σε πολλούς ιερούς τόπους της Παλαιστίνης, στο όρος Σινά, στην Αντιόχεια και στη μαρτυρική Δαμασκό. Επισκέφθηκε ακόμη την αρχαία Αλεξάνδρεια και την έρημο της Αιγύπτου, ακολουθώντας τα ίχνη των μεγάλων ερημιτών της Ανατολής.

Γύρισε ξανά πίσω στην Ιερουσαλήμ και διορίστηκε εκεί κανδηλάναπτης στον Πανάγιο Τάφο του Κυρίου, με βαθιά ταπείνωση. Χειροτονήθηκε διάκονος και κατόπιν πρεσβύτερος από τον πατριάρχη Ιεροσολύμων Γερμανό, που ποίμανε το ποίμνιό του με σύνεση. Διατήρησε την ακριβή πειθαρχία του γνήσιου ασκητή σε όλα όσα δίδαξε η πατερική παράδοση της ερήμου. Για να βρει βαθύτερη ησυχία αποσύρθηκε στον Ιορδάνη ποταμό και πέρασε εκεί σαράντα ολόκληρες ημέρες σε αδιάλειπτη και αυστηρή άσκηση.

Λαμβάνοντας πατριαρχική ευλογία για βίο σιωπής, αποσύρθηκε ξανά στη Ζάκυνθο και ζούσε μόνος του τρώγοντας μόνο άγρια χόρτα. Έπειτα από πέντε χρόνια εμπνεύστηκε άνωθεν να μεταβεί στο νησί της Κεφαλληνίας, όπου εγκαταστάθηκε μέσα σε φυσική σκοτεινή σπηλιά. Ανακαίνισε εκεί έναν ερειπωμένο ναό στην περιοχή των Ομαλών και ίδρυσε γυναικείο μοναστήρι για όσες αναζητούσαν παρθενία. Έζησε στη μονή τριάντα συνεχόμενα έτη μέσα σε αδιάκοπο κόπο, αυστηρή αγρυπνία, νηστεία και θερμή νοερά προσευχή.

Προσευχόταν γονατιστός με τα χέρια απλωμένα πάνω στη γη, όπως οι παλαιοί ερημίτες της αιγυπτιακής και της παλαιστίνιας ερήμου. Για τον υψηλό αυτό βίο τού δόθηκε ουράνιο χάρισμα να θεραπεύει τους ασθενείς και να εκδιώκει τα πονηρά ακάθαρτα πνεύματα. Όταν συμπλήρωσε τα εβδομήντα ένα χρόνια του βίου, ο γέροντας προγνώρισε ότι σύντομα θα παρέδιδε την ψυχή στον Κύριο. Έδωσε με στοργή την τελευταία ευλογία στις μοναχές της αδελφότητας και κοιμήθηκε ειρηνικά, την δεκάτη πέμπτη του Αυγούστου, το χίλια πεντακόσια εβδομήντα εννέα.

Δύο χρόνια αργότερα ανοίχθηκε ο τάφος του και βρέθηκαν τα τίμια λείψανα του ευωδιάζοντα μυροβλύζοντα και αναλλοίωτα, πηγή ιαμάτων. Επειδή στις δεκαπέντε Αυγούστου εορτάζεται η Κοίμηση της Θεοτόκου, ο όσιος τιμάται ξεχωριστά την δεκάτη έκτη ημέρα του ίδιου μήνα. Η σημερινή εορτή του πανηγυρίζει την ευλογημένη ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του, που έγινε το χίλια πεντακόσια ογδόντα ένα. Πρεσβείαις του οσίου πατρός ημών Γερασίμου, του νέου ασκητή της Κεφαλληνίας, Χριστέ ο Θεός, ελέησε και διαφύλαξε όλους εμάς, αμήν.