Στους ορεινούς όγκους του Μαυροβουνίου, μέσα στις δύσκολες δεκαετίες των ευρωπαϊκών πολέμων και των οθωμανικών πιέσεων, αναδείχθηκε ο μεγάλος μητροπολίτης και ηγέτης άγιος Πέτρος της Τσέτινιε. Ο άγιος γεννήθηκε την πρώτη Απριλίου του έτους χίλια επτακόσια σαράντα επτά στο μικρό χωριό Νιέγκουσι του ορεινού Μαυροβουνίου, από ευσεβή και ταπεινή σερβική οικογένεια του τόπου. Ήδη από τα δεκαεπτά του χρόνια κουρεύτηκε μοναχός και αμέσως χειροτονήθηκε διάκονος, καθώς διέκρινε όλη η περιοχή τα φωτεινά του χαρίσματα.

Τον επόμενο χρόνο συνόδευσε τον θείο του, τον επίσκοπο Βασίλειο, σε μακρύ ταξίδι προς τη μακρινή και ορθόδοξη Ρωσία για σπουδές. Ο θείος του όμως εκοιμήθη μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο, και ο νεαρός διάκονος αναγκάστηκε να επιστρέψει στο Μαυροβούνιο. Στην πατρίδα του χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και αργότερα τιμήθηκε με το οφφίκιο του αρχιμανδρίτη, εργαζόμενος ακούραστα στην Εκκλησία. Ο νεαρός κληρικός βοηθούσε τον μητροπολίτη Σάββα στη διοίκηση της επισκοπής, μέχρι την κοίμηση του ιεράρχη το έτος χίλια επτακόσια ογδόντα ένα.

Όταν χήρευσε η μητρόπολη, ο νέος ιεράρχης αναδείχθηκε φυσικός διάδοχος, καθώς όλοι αναγνώριζαν τη σύνεση και την αρετή του. Έτσι ξεκίνησε για εκείνον μια μακρά διακονία, που θα συνδύαζε τη ποιμαντική φροντίδα με βαριές κοσμικές ευθύνες απέναντι στον σερβικό λαό του Μαυροβουνίου. Ως μητροπολίτης του Μαυροβουνίου, ο άγιος Πέτρος ανέλαβε ταυτόχρονα και τον ρόλο του κοσμικού ηγέτη, δηλαδή του ηγεμόνα των Σέρβων της περιοχής. Αφιέρωσε όλη την υπόλοιπη ζωή του στην προώθηση της ειρήνης και της ενότητας ανάμεσα στις αντίπαλες φυλές και τα διάφορα γένη.

Πάσχιζε να υψώσει το ποίμνιό του πάνω από τις μικροδιαφορές και την έχθρα, σε μια εξαιρετικά δύσκολη ιστορική περίοδο. Παράλληλα, ο άγιος υπερασπίστηκε με σθένος το έθνος του απέναντι στις συνεχείς επιθέσεις και απειλές των εξωτερικών εχθρών. Αντιστάθηκε με επιτυχία στις δυνάμεις του στρατού του Ναπολέοντος, οι οποίες είχαν εισβάλει στις περιοχές της Δαλματίας. Πήρε επίσης ενεργά μέρος στην πρώτη μεγάλη εξέγερση του σερβικού λαού εναντίον της κυριαρχίας των Τούρκων.

Παρά την πολιτική και εκκλησιαστική του προβολή, ο άγιος εξακολούθησε να ζει ως απλός και ταπεινός μοναχός. Κατοικούσε σε ένα μικρό κελί, όπου ασκούσε αυστηρή νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή και μακρές αγρυπνίες προς τον Κύριο. Μελετούσε καθημερινά βιβλία στα γαλλικά, τα ιταλικά και τα ρωσικά, για να εμβαθύνει στη γνώση της Ορθοδόξου διδασκαλίας και της κοσμικής παιδείας. Ενώ ήταν αυστηρότατος προς τον ίδιο τον εαυτό του, ο άγιος επίσκοπος έδειχνε μεγάλη και ασύγκριτη συμπόνια προς όλους τους άλλους ανθρώπους.

Ο άγιος Πέτρος προσέφερε ασταμάτητα στην ευημερία της φτωχής πατρίδας του μέσα από τα πολυάριθμα έργα της αγάπης του. Ως ποιμένας και πνευματικός πατέρας προωθούσε διαρκώς την αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους και την πραγματική ειρήνη μέσα στις διχασμένες κοινότητες. Ως ηγεμόνας, στα μακρά χρόνια της κοσμικής διοικήσεώς του, ποτέ δεν καταδίκασε σε θάνατο έστω και έναν κακοποιό, ελεώντας ακόμη και τους αμετανόητους. Έτσι έμεινε ζωντανός στην ιστορία ως μοναδικό υπόδειγμα φιλάνθρωπου ηγέτη, αληθινού ποιμένα και ασκητικού επισκόπου της σερβικής Ορθοδοξίας.

Ο μητροπολίτης και ηγεμόνας της Τσέτινιε και ολοκλήρου του Μαυροβουνίου εκοιμήθη ειρηνικά τη δεκάτη ογδόη Οκτωβρίου του έτους χίλια οκτακόσια τριάντα. Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του στον επισκοπικό θρόνο, ο επίσκοπος Πέτρος ο Δεύτερος Νιέγκος, που έγινε επίσης μεγάλη μορφή της σερβικής ιστορίας. Τα ιερά και χαριτόβρυτα λείψανα του αγίου ανακαλύφθηκαν το έτος χίλια οκτακόσια τριάντα τέσσερα, λίγα χρόνια μετά την κοίμησή του. Βρέθηκαν τότε εντελώς άφθαρτα και ευωδιάζοντα, και ανέβλυζαν θαυματουργικά άγιο μύρο που ευφραίνε όλους τους προσκυνητές.

Σήμερα τα λείψανα φυλάσσονται με ευλάβεια στην ιερά μονή της Τσέτινιε, όπου συνεχίζουν να αγιάζουν πλήθη πιστών από όλη την Ορθοδοξία. Ο άγιος Πέτρος τιμάται ως ισχυρός μεσίτης για τον σερβικό λαό και για ολόκληρη την Εκκλησία του Χριστού, πρέσβευε υπέρ ημών, αμήν.