Στα μέσα του όγδοου αιώνα, η Εκκλησία περνούσε μια από τις πιο σκοτεινές δοκιμασίες της ιστορίας της. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Πέμπτος, που έμεινε γνωστός με το ταπεινωτικό προσωνύμιο Κοπρώνυμος, είχε εξαπολύσει σκληρότατο διωγμό εναντίον των αγίων εικόνων. Επίσκοποι και ιερείς, μοναχοί και απλοί πιστοί κλείνονταν στις φυλακές της πρωτεύουσας στη θέση των ληστών και των κοινών κακούργων. Άλλους τους τύφλωναν, άλλους τους έκοβαν τη γλώσσα, άλλους τους έκαιγαν ή τους ακρωτηρίαζαν χέρια και πόδια.

Σε αυτή τη μαύρη εποχή ζούσε στην Κρήτη ένας ταπεινός ασκητής με το όνομα Ανδρέας, άνθρωπος ελεύθερος στο φρόνημα και τολμηρός στον λόγο. Είχε εγκαταλείψει τον κόσμο και τη δόξα του, σήκωνε στους ώμους του τον σταυρό του Κυρίου και βάδιζε τον στενό δρόμο της σωτηρίας. Όταν πληροφορήθηκε όσα γίνονταν στην Κωνσταντινούπολη εναντίον των ορθοδόξων, αναφλέχθηκε από ιερό ζήλο και πόθο μαρτυρίου για τον Χριστό. Άφησε τότε αμέσως το νησί του και ξεκίνησε να βαδίζει με τα πόδια ολόκληρη την απόσταση μέχρι τη βασιλεύουσα.

Έφτασε στην Πόλη χωρίς κανέναν φόβο, στήριζε τους πιστούς στην αληθινή ομολογία και τους προετοίμαζε για την υπομονή στα βασανιστήρια. Όταν είδε με τα μάτια του τη βία να ξεσπά πάνω σε αθώους ανθρώπους, ένιωσε την ανάγκη να ελέγξει τον ίδιο τον αυτοκράτορα κατά πρόσωπο. Η ευκαιρία του δόθηκε όταν ο Κοπρώνυμος βγήκε από το παλάτι, για να μεταβεί στον ναό του αγίου Μάμαντος. Ο Ανδρέας τον περίμενε στην επιστροφή, τον πλησίασε με θάρρος και τον ρώτησε: «ἆρα χριστιανὸς εἶ, βασιλεῦ;»

Ο αυτοκράτορας έμεινε αρχικά εμβρόντητος από το απρόσμενο ερώτημα, αλλά έπειτα διέταξε εξοργισμένος να τον συλλάβουν. Ένας από τους υπασπιστές τότε τον χτύπησε άγρια και τον ρώτησε με ειρωνεία: «οὕτως ἐδιδάχθης ἀτιμάζειν τὸν βασιλέα;» Και ο γενναίος Ανδρέας του απάντησε ατάραχος με τον αθάνατο εκείνον λόγο: «οὐδεὶς ἁμαρτάνει βασιλέα ἐλέγχων παρανομοῦντα». Θυμωμένος ακόμη περισσότερο τότε ο μανιασμένος ηγεμόνας, διέταξε αμέσως να μαστιγώσουν δημόσια τον γενναίο ομολογητή χωρίς κανένα έλεος.

Έπειτα τον παρέδωσε σε όχλο εικονομάχων, οι οποίοι τον έσυραν επάνω σε κοφτερές πέτρες μέσα στους δρόμους της Πόλης. Κάποιος αγροίκος ψαράς με κοφτερό τσεκούρι του έκοψε τότε το πόδι, και ο μάρτυρας παρέδωσε μετά από λίγο την ψυχή του στον Κύριο. Το άγιο λείψανό του ρίχτηκε σε ακάθαρτο τόπο μαζί με σώματα κακούργων, αλλά ορθόδοξα χέρια το πήραν τη νύχτα με ευλάβεια. Το έθαψαν σε έναν τόπο που λεγόταν «τῆς Κρίσεως», από όπου πήρε και το προσωνύμιό του ο άγιος. Πρεσβείαις του οσιομάρτυρός σου Ανδρέου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησε και σώσε τις ψυχές μας, αμήν.