Στα δύσκολα χρόνια της τουρκικής κατοχής, όταν ο σκλαβωμένος ελληνισμός αναζητούσε πνευματικούς οδηγούς και προστάτες, αναδείχθηκε ένας από τους πιο φωτεινούς ιεράρχες της Μυτιλήνης. Ο Άγιος Ιγνάτιος γεννήθηκε το χίλια τετρακόσια ενενήντα δύο στο χωριό Φάραγγα της Μυτιλήνης, κοντά στην Καλλονή, και έφερε από τη γέννησή του το ηχηρό επώνυμο Αγαλλιανός. Ο πατέρας του Εμμανουήλ Αγαλλιανός ήταν ευλαβής ιερέας στη Μυτιλήνη και ανέθρεψε τον γιο του μέσα στο φως της ορθόδοξης παράδοσης και του ιερατικού λειτουργήματος.

Το αρχικό όνομα του αγίου ήταν Ιωάννης, και σε νεαρή ηλικία ακολούθησε τον δρόμο του πατέρα του, καθώς παντρεύτηκε και έγινε και ο ίδιος ιερέας. Η οικογενειακή του ζωή δοκιμάστηκε όμως σκληρά από μια φοβερή επιδημική αρρώστια που χτύπησε τους δικούς του. Έχασε μέσα σε σύντομο διάστημα τη γυναίκα του και τα παιδιά του, εκτός από ένα μόνο, τον μικρό Μεθόδιο, που σώθηκε σαν θαύμα. Συντετριμμένος από τον πόνο μα παραδομένος στο θέλημα του Θεού, ο Ιωάννης αποσύρθηκε στον Ταξιάρχη του Λειμώνα, για να βρει εκεί την ησυχία και την ανάταση.

Αφιερώθηκε με ζήλο στη μελέτη, στην προσευχή και στην καλλιέργεια του πατρικού κτήματος, μετασχηματίζοντας τον προσωπικό του πόνο σε καρποφόρα πνευματική εργασία και άσκηση. Στα δύσκολα χρόνια της τουρκικής κατοχής του νησιού, ο Ιωάννης πρόσφερε μεγάλες και σημαντικές υπηρεσίες στα μοναστήρια της περιοχής και στους υπόδουλους χριστιανούς που υπέφεραν. Στάθηκε στήριγμα του ποιμνίου, οργανωτής της πνευματικής ζωής και αδιαπραγμάτευτος υπερασπιστής της ορθόδοξης ταυτότητας μέσα σε ένα εχθρικό και ασταθές πολιτικό περιβάλλον.

Η ζωή του φωτίστηκε από αγιότητα, αφοσίωση και ταπεινό πνεύμα διακονίας, στοιχεία που γρήγορα έγιναν γνωστά σε όλη την εκκλησιαστική κοινότητα της εποχής. Για την αρετή του και την αξιοζήλευτη ζωή του, ο Πατριάρχης Ιερεμίας ο Δεύτερος τον εξέλεξε το χίλια πεντακόσια τριάντα ένα Μητροπολίτη Μηθύμνης. Έλαβε τότε το νέο μοναχικό όνομα Ιγνάτιος και ανέλαβε με ζήλο την ποιμαντική φροντίδα της επαρχίας του, η οποία περνούσε ιδιαίτερα κρίσιμες στιγμές.

Και στο νέο του υψηλό πόστο ο Ιγνάτιος αναδείχθηκε άριστος ποιμένας, στοργικός πατέρας και αξιόπιστος διδάσκαλος του χριστεπώνυμου πληρώματος. Ποίμανε το ποίμνιο του Χριστού θεάρεστα, με σύνεση και αδιάκοπη μέριμνα για τη σωτηρία κάθε ψυχής που του εμπιστεύθηκε ο Κύριος. Μετά από πολύχρονη και καρποφόρα διακονία απεβίωσε ειρηνικά το χίλια πεντακόσια εξήντα έξι, αφήνοντας πίσω του ένα ποίμνιο στερεωμένο στην πίστη και κατηχημένο στην παράδοση. Η φήμη των θαυμάτων του τον συνόδευσε αμέσως μετά την κοίμηση και τον κατέταξε στους θαυματουργούς ιεράρχες του νησιού.

Η εικονογραφική παράδοση διέσωσε με ξεχωριστή φροντίδα τη μορφή του Αγίου Ιγνατίου, παραδίδοντας στους πιστούς πολύτιμα τεκμήρια ευλάβειας και τέχνης. Η παλαιότερη γνωστή εικόνα του Αγίου φιλοτεχνήθηκε πιθανότατα κατά τη διάρκεια της ζωής του, στοιχείο που της προσδίδει εξαιρετική ιστορική σημασία. Στην εικόνα αυτή δεν καταγράφεται το όνομα του αγίου, παρά μόνο η σύντομη και αινιγματική επιγραφή «ο κτύτωρ», με γράμμα ύψιλον. Το γλωσσικό αυτό χαρακτηριστικό κρύβει μια ενδιαφέρουσα ιστορία, καθώς ο άγιος Ιγνάτιος είναι ταυτόχρονα κτήτωρ ως ιδιοκτήτης και κτίτωρ ως ιδρυτής της ιερής Μονής.

Ο αγιογράφος μη μπορώντας να δώσει σαφή απάντηση στο δίλημμα κατέφυγε σε αυτή τη μεικτή και πρωτότυπη γραφή με το ύψιλον. Η δεύτερη γνωστή εικόνα είναι μια λιθογραφία του χίλια οκτακόσια πενήντα οκτώ, στην οποία εικονίζεται ο άγιος Ιγνάτιος με ιεραρχικά διάσημα. Φέρει τον τίτλο «Ο άγιος Ιγνάτιος Επίσκοπος Μεθύμνης» και αποτυπώνει την αναγνώριση που απολάμβανε ο άγιος στους κόλπους της λεσβιακής Εκκλησίας. Στο κάτω μέρος της λιθογραφίας διαβάζουμε μια λόγια επιγραφή που εκφράζει την ευγνωμοσύνη των μοναχών της Μονής Λειμώνος.

Λέει ότι ο ιερός χορός των Λειμωναίων μοναχών προσφέρει στους προσκυνητές την θαυματουργό εικόνα του μάκαρος Ιγνατίου, κλέους των Μηθυμναίων, που βρίθει χάριν δαψιλή και θεία λαμπηδόνα. Άγιε Ιγνάτιε θαυματουργέ, πρέσβευε αδιάλειπτα στον Κύριο για το ποίμνιό σου και για όλους εμάς που τιμούμε την ιερή σου μνήμη, αμήν.