Στα χρόνια του μεγάλου αυτοκράτορα Θεοδοσίου ζούσε στην Αντιόχεια της Συρίας ένας ενάρετος αργυραμοιβός με το όνομα Ανδρόνικος. Αποκτούσε καθημερινά τίμιο κέρδος από την εργασία του και είχε νυμφευθεί την Αθανασία, που καταγόταν επίσης από οικογένεια αργυραμοιβών. Το όνομα της συζύγου του σήμαινε αθανασία και η ζωή της απέδειξε ότι όντως κέρδισε δόξα αθάνατη με την αγία της πορεία. Ζούσαν με βαθιά ευσέβεια και χώριζαν τα έσοδά τους σε τρία ίσα μερίδια κάθε φορά που τα μετρούσαν.

Το πρώτο μέρος το διέθεταν στους φτωχούς, το δεύτερο στις ανάγκες της Εκκλησίας και το τρίτο για το νοικοκυριό τους. Για την πραότητα και τα καλά τους έργα όλοι οι κάτοικοι της πόλης τους αγαπούσαν και τους τιμούσαν με σεβασμό. Όταν τους χάρισε ο Θεός έναν γιο, τον Ιωάννη, και μια κόρη, τη Μαρία, αποφάσισαν με συμφωνία να ζήσουν εφεξής σαν αδέλφια. Φρόντιζαν με ξεχωριστή προσοχή τους φτωχούς και τους ασθενείς, σήκωναν με τα ίδια τους τα χέρια τους αρρώστους και τους κατέκλιναν.

Κάθε εβδομάδα κρατούσαν Τετάρτη και Παρασκευή αυστηρή νηστεία και τις περνούσαν σε αδιάκοπη προσευχή και ελεημοσύνη. Η ζωή τους ακτινοβολούσε αρετή σε όλη την Αντιόχεια, μα ο Θεός τους ετοίμαζε ακόμη υψηλότερη οδό τελειότητας. Έπειτα από είκοσι χρόνια ευλογημένου γάμου ένα ξαφνικό πένθος χτύπησε το σπιτικό τους και άνοιξε τον δρόμο για άλλη πορεία. Η Αθανασία επέστρεψε ένα πρωί από τον εκκλησιασμό και βρήκε τα παιδιά της να καίγονται από πυρετό βαρύ.

Πριν περάσουν λίγες ώρες, ο δωδεκάχρονος Ιωάννης και η δεκάχρονη Μαρία είχαν αναχωρήσει για τον Κύριο και τις αιώνιες κατοικίες. Ο Ανδρόνικος έπεσε με δάκρυα μπροστά στην εικόνα του Σωτήρα και ψιθύρισε τα λόγια του δικαίου Ιώβ με βαθιά πίστη. Είπε ότι γυμνός βγήκε από την κοιλιά της μητέρας του και γυμνός θα επιστρέψει στη γη της παρηγοριάς του. Η Αθανασία θέλησε να πεθάνει κι αυτή και έμεινε να κλαίει νύχτα δίπλα στον τάφο των αγαπημένων της παιδιών.

Τότε της φανερώθηκε ο άγιος μάρτυρας Ιουλιανός με μορφή μοναχού και της είπε πως τα παιδιά της τρέφονται κοντά στον Χριστό. Της εξήγησε ότι ωφελιμότερο θα ήταν να κλαίει για τις αμαρτίες της παρά για όσους ήδη ζουν στους ουρανούς. Παρηγορημένη επέστρεψε στο σπίτι και διηγήθηκε στον σύζυγό της το θαυμαστό όραμα που είχε δει εκείνη τη νύχτα. Του ζήτησε τότε να την αφήσει να αναχωρήσει σε γυναικείο μοναστήρι, για να κλάψει εκεί τις δικές της αμαρτίες με ησυχία.

Πέρασε μια εβδομάδα δοκιμασίας και η Αθανασία επέμενε με αυξημένη λαχτάρα στην απόφασή της να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο. Ο Ανδρόνικος εμπιστεύθηκε τότε στον πεθερό του το σπίτι και την περιουσία τους με σαφείς οδηγίες για κάθε ενδεχόμενο. Μοίρασε στους φτωχούς ό,τι περίσσευε, ελευθέρωσε όλους τους δούλους τους και ξεκίνησαν μαζί ως ταπεινοί προσκυνητές προς τους Αγίους Τόπους. Έφτασαν στην Ιερουσαλήμ, προσκύνησαν με δάκρυα τους ιερούς τόπους και πήραν την ευλογία πολλών οσίων πατέρων.

Συνέχισαν για την Αλεξάνδρεια, προσκύνησαν εκεί τα ιερά λείψανα του αγίου μάρτυρα Μηνά και έφτασαν στο σκήτος του αββά Δανιήλ. Ο μεγάλος γέροντας υποδέχτηκε τον Ανδρόνικο, τον δίδαξε με αγάπη και έστειλε την Αθανασία στη γυναικεία μονή των Ταβεννησιωτών. Εκείνη ντύθηκε το αγγελικό σχήμα και ζούσε ζωή ισάγγελη, ενώ ο σύζυγός της ησύχαζε δίπλα στον Δανιήλ για δώδεκα χρόνια. Όταν ο Ανδρόνικος ξεκίνησε για νέο προσκύνημα, συνάντησε σε αναπάντεχη ώρα μια μορφή με ανδρικά ρούχα που δεν την αναγνώρισε καθόλου.

Ήταν η ίδια η Αθανασία, που με την άσκηση είχε αλλάξει μορφή, και έτσι ταξίδεψαν μαζί σιωπηλοί ως τους Αγίους Τόπους. Έζησαν έπειτα δώδεκα ακόμη χρόνια στο ίδιο κελί ως ασκητές, δίχως εκείνος να καταλάβει ποτέ ποια ήταν. Ξεψύχησε πρώτη η Αθανασία και άφησε γραπτό μήνυμα, που αποκάλυψε το μυστικό, και ο Ανδρόνικος ακολούθησε λίγο αργότερα στη μακαρία ανάπαυση. Ταις πρεσβείαις των οσίων Ανδρονίκου και Αθανασίας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.