Στις ερημικές βουνοπλαγιές της Κρήτης, μέσα στις σκληρές σπηλιές και τα απάτητα φαράγγια του νησιού, ανέλαμψε μεγάλη χορεία θεοφόρων ασκητών. Ήταν συνολικά ενενήντα εννέα όσιοι πατέρες, που είχαν συγκεντρωθεί από διάφορα μέρη της ευρύτερης λεκάνης της Μεσογείου. Επικεφαλής όλων τους στεκόταν ο όσιος Ιωάννης, ένας μεγάλος ερημίτης και θαυματουργός γέροντας της κρητικής γης. Μόνο ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης τους αναφέρει στον περίφημο συναξαριστή του και έτσι σώθηκε η ιερή μνήμη τους.

Σχετική ακολουθία προς τιμήν τους εκδόθηκε αργότερα στο Ηράκλειο της Κρήτης, το έτος χίλια οκτακόσια εβδομήντα εννέα. Σύμφωνα με αυτήν την ακολουθία, οι ενενήντα εννέα όσιοι πατέρες απεβίωσαν ειρηνικά και θαυμαστά την ίδια ημέρα. Ο όσιος Ιωάννης γονάτιζε στην προσευχή με τόση ένταση, ώστε στα γεράματα δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος. Περπατούσε πια μόνο στα γόνατα μέσα στα δάση και στις σπηλιές, σαν ταπεινό πλάσμα του Θεού. Μια ημέρα ένας ξυλοκόπος τον είδε από μακριά να κινείται με αυτόν τον παράξενο τρόπο μέσα στους θάμνους.

Νόμισε αμέσως πως ήταν κάποιο άγριο θηρίο της ερήμου και τράβηξε το τόξο του εναντίον της σιωπηλής μορφής. Έτσι ο όσιος δέχτηκε στο γερασμένο σώμα του την άδικη θανατηφόρα πληγή του αμαθούς εκείνου νέου. Την ίδια ώρα παρέδωσαν την ψυχή τους στον Κύριο και οι άλλοι ενενήντα οκτώ θεοφόροι πατέρες της Κρήτης. Ταις πρεσβείαις του οσίου Ιωάννου του Ερημίτου και των συν αυτώ ενενήντα οκτώ Πατέρων, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.