Όταν εμείς οι ίδιοι ταλαιπωρούμαστε από ψυχικές και σωματικές ασθένειες, καλούμε σύμφωνα με τη Γραφή τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας. Αυτοί ευλογούν το ιερό έλαιο της θεραπείας και μας χρίουν με κατάνυξη για την ανάρρωση των ασθενών μελών μας. Ας θυμηθούμε λοιπόν νοερά και τον μακάριο Δαμιανό, αυτόν τον θεοφιλή πρεσβύτερο και θαυματουργό ιαματικό της Λαύρας του Κιέβου. Έζησε και αγωνίστηκε εκεί κατά τη διάρκεια της φωτεινής ηγουμενίας του Οσίου πατρός ημών Θεοδοσίου του μεγάλου ασκητού.

Ο αξιοθαύμαστος αυτός μοναχός μιμήθηκε με σπάνιο ζήλο τον αγγελικό βίο και όλες τις αρετές του πνευματικού του πατρός. Σύμφωνα με τη μαρτυρία πολλών αυτόπτων μαρτύρων, ήταν ταπεινός στην καρδιά, υπάκουος ακόμη και στους νεότερους, και πάντοτε υποτακτικός. Ιδιαίτερα όσοι μοιράζονταν την ίδια κελί μαζί του γίνονταν αυτόπτες μάρτυρες της πραότητάς του και της νυχτερινής αγρυπνίας του. Έβλεπαν τον επιμελή ζήλο του στην ανάγνωση των ιερών βιβλίων και τη συχνή του έγερση για κατανυκτική προσευχή.

Διηγούνταν επίσης για τους πολλούς ασκητικούς του αγώνες και την ακραία εγκράτεια που είχε επιβάλει στον εαυτό του. Εκτός από ψωμί και νερό δεν χρησιμοποιούσε καμία άλλη τροφή μέχρι την ώρα της μακαρίας του κοιμήσεως στον Κύριο. Η ασκητική του πολιτεία αποτελούσε ζωντανό παράδειγμα για όλους τους νεότερους αδελφούς της λαμπρής μοναστικής αδελφότητας του Κιέβου. Για την βαθιά ευσεβή του ζωή αξιώθηκε να λάβει από τον Κύριο το μεγάλο χάρισμα της θαυματουργίας.

Έλαβε ιδιαίτερα τη θεία χάρη της θεραπείας των ασθενών, όπως ακριβώς ο άγιος ανάργυρος και θαυματουργός Δαμιανός. Έφερε άλλωστε το ίδιο τίμιο όνομα με αυτόν τον προστάτη του από την παιδική του ηλικία. Όταν κάποιος έφερνε στον Όσιο ένα άρρωστο παιδί ή έναν ενήλικα που έπασχε από κάποια βαριά ασθένεια, ο Θεοδόσιος έδινε την εντολή στον μακάριο Δαμιανό να προσευχηθεί ταπεινά επάνω από τον άρρωστο. Με ταπείνωση μεγάλη και ανυπόκριτη υποταγή, θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο του χαρίσματος της θεραπείας, τελούσε ο Δαμιανός τις απαραίτητες ιερές προσευχές.

Έχριε με ευλάβεια τους πάσχοντες με το άγιο έλαιο που είχε ευλογηθεί κατά την παλαιά λειτουργική τάξη της Εκκλησίας. Με τη θεία χάρη και τη φιλανθρωπία του παντοδυνάμου Θεού όλοι λάμβαναν τη θεραπεία τους και επέστρεφαν σπίτι υγιείς. Έτσι ο μακάριος Δαμιανός αγωνίστηκε θεάρεστα για πολλά χρόνια στους ασκητικούς και ηρωικούς μοναχικούς κόπους της Λαύρας. Τέλεσε πολλά καλά έργα για τη σωτηρία της δικής του ψυχής και έγινε άξιος της αιωνίου και ουρανίου ζωής.

Φθάνοντας στο τέλος της επίγειας πρόσκαιρης ζωής του, έπεσε σε σοβαρή και επώδυνη σωματική ασθένεια του γήρατος. Βλέποντας ο μακάριος Δαμιανός να πλησιάζει σταθερά η ώρα της κοιμήσεώς του, άρχισε να προσεύχεται θερμά με πολλά δάκρυα στον Κύριο. Παρακαλούσε με ταπείνωση τον γλυκύτατο Ιησού Χριστό να τον αξιώσει της κοινής δόξης των αγίων Του. Ζητούσε να καταταχθεί στον ίδιο θείο τόπο της αιωνίου αναπαύσεως μαζί με τον πνευματικό του πατέρα Θεοδόσιο.

Ξαφνικά εμφανίστηκε δίπλα στην κλίνη του φωτεινός Άγγελος με τη γνώριμη μορφή του Οσίου Θεοδοσίου του μεγάλου. Έσκυψε με αγάπη μεγάλη πάνω από τον άρρωστο Δαμιανό και τον φίλησε αδελφικά λέγοντάς του χαρμόσυνα λόγια παρηγορίας. Του ανακοίνωσε ότι ο Κύριος δέχτηκε ευνοϊκά την προσευχή του και θα τον κατέτασσε ανάμεσα στους αγίους Του. Ο μακάριος αντιλήφθηκε αμέσως ότι είχε δει θεία οπτασία και κάλεσε αμέσως τον πραγματικό πατέρα Θεοδόσιο κοντά του.

Όταν ο γέροντας έφτασε, ο Δαμιανός με χαρούμενο πρόσωπο τον ρώτησε για την υπόσχεση της οπτασίας. Ο Θεοδόσιος ομολόγησε ταπεινά ότι δεν γνώριζε τίποτα και αναγνώρισε ότι Άγγελος Κυρίου είχε λάβει τη μορφή του. Ο μακάριος Δαμιανός γέμισε με χαρά ουράνια και ελπίδα, ασπάστηκε όλους τους αδελφούς μοναχούς που μαζεύτηκαν στο κελί. Με ένδοξη και αγία ομολογία πίστεως παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στα χέρια των αγγέλων του Κυρίου. Το πρόσωπό του έλαμψε φωτεινά, φανερώνοντας τη μακάρια συνάντηση της ψυχής του με τους ουρανίους αρχαγγέλους. Το ιερό σκήνωμά του ενταφιάστηκε με μεγάλη τιμή στο σπήλαιο μαζί με τα λείψανα των ευλογημένων αγίων πατέρων. Ταις πρεσβείαις του Οσίου Δαμιανού του ιαματικού, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.