Στα δάση της Μολδαβίας, τον δέκατο πέμπτο αιώνα, έλαμψε ένας ασκητής που έφερε το πνεύμα της ερήμου από τους Αγίους Τόπους στα ρουμανικά βουνά. Ο όσιος Ιωσήφ γεννήθηκε σε ένα χωριό της επαρχίας Νέαμτς και από μικρός έδειξε έντονη κλίση προς τη μοναχική ζωή. Εισήλθε νεαρός στη Μονή Μπίστριτσα, όπου εκπαιδεύτηκε στην εν Χριστώ ζωή κοντά στους παλαιότερους πατέρες της αδελφότητας. Έμαθε από εκείνους τους έμπειρους γέροντες την αυστηρή νηστεία, την αδιάλειπτη νοερά προσευχή και τα βαθύτερα μυστικά της εσωτερικής πνευματικής εργασίας.

Επειδή δεν έβρισκε αρκετή ησυχία στο κοινόβιο, πήρε την ευλογία του ηγουμένου και αναχώρησε για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους. Έφτασε στην αγία πόλη των Ιεροσολύμων και προσκύνησε τον ζωοδόχο τάφο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού με βαθύτατη κατάνυξη και θερμά δάκρυα. Αποσύρθηκε έπειτα στην έρημο της κοιλάδας του Ιορδάνη και άρχισε εκεί την αυστηρή ασκητική του πορεία. Έζησε στην αρχή μόνος μέσα σε μία σκοτεινή σπηλιά της ερήμου, υπομένοντας στωικά πολλούς και ποικίλους πειρασμούς από τον πονηρό διάβολο.

Σε λίγα χρόνια έγινε φημισμένος ερημίτης, και γύρω του συγκεντρώθηκαν δεκαεπτά μαθητές που ζητούσαν την πνευματική του καθοδήγηση. Ίδρυσε έτσι την πρώτη ρουμανική μοναστική κοινότητα στους Αγίους Τόπους, ζώντας με την υψηλή πνευματική εμπειρία της ερήμου. Όταν όμως Άραβες εισέβαλαν στους Αγίους Τόπους και προκάλεσαν μεγάλη αναταραχή, πήρε τους μαθητές του και επέστρεψε στη Μολδαβία. Έφτασαν στη Μονή Μπίστριτσα και κατόπιν ανέβηκαν στο όρος Μπισερικάνι, όπου ο όσιος έστησε νέα ασκητική κοινότητα.

Όταν ο αριθμός των μαθητών μεγάλωσε, ανήγειρε μικρό ναό αφιερωμένο στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και έχτισε γύρω του κελιά για τους αδελφούς. Καθιέρωσε εκεί τον αυστηρό κανόνα των ακοιμήτων μοναχών, σύμφωνα με το αρχαίο πρότυπο της περίφημης Μονής του Στουδίου στην Κωνσταντινούπολη. Η ζωή τους περιελάμβανε αδιάλειπτη προσευχή μέσα στον ναό και στα κελιά, αυστηρή νηστεία, μετάνοιες, ψαλμωδία, υπακοή και αμοιβαία αγάπη. Κάποτε ήρθαν οι Τούρκοι κατακτητές στα μοναχικά εκείνα μέρη και έβαλαν φωτιά στον μικρό ναό της ταπεινής μοναστικής κοινότητας.

Οι μοναχοί αποφάσισαν τότε να εγκαταλείψουν τον τόπο εκείνον και να καταφύγουν στο ιερό Άγιον Όρος του Άθω. Καθώς όμως πορεύονταν προς εκείνη την κατεύθυνση, είδαν την Παναγία να εμφανίζεται μέσα σε μία ψηλή δρυ. Η Θεοτόκος τους ρώτησε με γλυκύτητα πού πηγαίνουν, και εκείνοι απάντησαν με δέος πως τραβούν για τον κήπο της. Η Κυρία Θεοτόκος τότε τους είπε να επιστρέψουν, διότι ο κήπος της βρίσκεται εκεί στο όρος Μπισερικάνι. Σε αιώνια ανάμνηση του θαύματος εκείνου τοποθέτησαν στον ιερό τόπο της εμφάνισης μία θαυματουργή εικόνα της Παναγίας.

Έκτοτε η ταπεινή σκήτη του οσίου Ιωσήφ ονομάστηκε σκήτη Μπισερικάνι, που μεταφράζεται ως σκήτη των θεοφιλών μοναχών. Έγινε τόπος δακρύων και ιαμάτων, καθώς πολλοί ασθενείς θεραπεύτηκαν με τις προσευχές και τις ευλογίες του οσίου. Ταις πρεσβείαις του οσίου πατρός ημών Ιωσήφ του εν τω όρει Μπισερικάνι ασκήσαντος, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.