Από τα παγωμένα Ουράλια όρη της Σιβηρίας έως τα ομιχλώδη παράλια της Αλάσκας, ένας Ρώσος μηχανικός βάδισε τον δρόμο του ευαγγελιστή. Πρόκειται για τον Ιερομάρτυρα Ιουβενάλιο, τον πρώτο ιερομάρτυρα της ορθόδοξης Αμερικής, που έδωσε τη ζωή του στη Δύση. Γεννήθηκε το χίλια επτακόσια εξήντα ένα στη μακρινή πόλη Νερτσίνσκ της σιβηρικής γης, ως υιός ευσεβών χριστιανών γονέων. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ιωάννης Φεοδόροβιτς Χοβορούχιν και είχε εκπαιδευτεί τεχνικά ως μηχανικός εξόρυξης και μεταλλείων.

Ο Όσιος Γερμανός της Αλάσκας αναφέρει σε επιστολή του ότι ο Ιωάννης είχε διατελέσει βοηθός στη Μονή Βαλαάμ, αξιωματικός παλιότερα. Όταν η σύζυγός του εκοιμήθη το χίλια επτακόσια ενενήντα ένα, ο Ιωάννης αποφάσισε να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στη μοναχική ζωή. Εισήλθε σε ένα μοναστήρι στην Αγία Πετρούπολη και δέχθηκε εκεί τη μοναχική κουρά, λαμβάνοντας το πνευματικό όνομα Ιουβενάλιος. Μετά από τρία χρόνια αναχώρησε για την παγωμένη Αλάσκα, ως ιεραπόστολος των μακρινών ιθαγενών της παγωμένης βορείου χώρας.

Το χίλια επτακόσια ενενήντα τέσσερα, ο ιερομόναχος Ιουβενάλιος μαζί με τον ιερομόναχο Μακάριο πέρασαν δύο ολόκληρους μήνες κοντά στο Κόντιακ. Δίδασκαν τους κατοίκους τον Χριστό και τους βάφτιζαν, ταξιδεύοντας με μικρά δερμάτινα τοπικά σκάφη μέσα σε δύσκολες καιρικές συνθήκες. Χώρισαν μεταξύ τους τις διάφορες γεωγραφικές περιοχές της ιεραποστολής τους και ξεκίνησαν αμέσως μια εκτεταμένη πορεία ιεραποστολικής δράσης. Ο Όσιος Γερμανός θυμάται μια συζήτηση των δύο ιερομονάχων σε λόφο νότια του λιμανιού, καθώς συζητούσαν με ζήλο.

Ο πατήρ Μακάριος ανέφερε ότι σκεφτόταν να πάει βόρεια στις Αλεούτιες Νήσους και κατόπιν στην ηπειρωτική Αλάσκα. Στηριζόταν σε χάρτη του πλοιάρχου Κουκ που έδειχνε Ρώσους που ζούσαν κοντά σε κάποιο γνωστό ποτάμι της περιοχής εκείνης. Ο πατήρ Ιουβενάλιος αντέδρασε με ευγένεια, λέγοντας ότι θεωρούσε την ηπειρωτική Αλάσκα ως τη δική του πραγματική ιεραποστολή. Ζήτησε λοιπόν από τον Μακάριο να μην τον προσβάλει σε αυτή την επιθυμία της απομονωμένης ιεραποστολικής περιοχής.

Σχεδίαζε να ξεκινήσει το κήρυγμα στον νότο και ανεβαίνοντας βόρεια κατά μήκος του ωκεανού να διασχίσει τη χερσόνησο Κενάι. Ο πατήρ Μακάριος δυσφορώντας απάντησε ότι οι Αλεούτιες ενώνονταν με την Αλάσκα και επομένως ήταν δικό του πεδίο εργασίας. Διεκδίκησε επίσης ολόκληρη τη βόρεια ακτή της περιοχής, αφήνοντας στον Ιουβενάλιο το νότιο τμήμα ως αρκετό για τη ζωή του. Ο Όσιος Γερμανός, ακούγοντας την ιεραποστολική φλόγα και των δύο, πέρασε από τη χαρά στην έκσταση μπροστά στον ζήλο τους.

Το χίλια επτακόσια ενενήντα πέντε, ο ζηλωτής ιερομόναχος Ιουβενάλιος βάπτισε πάνω από επτακόσιους Τσούγκατσι ιθαγενείς στο Νουσέκ. Έπειτα διέσχισε τον Κόλπο Κενάι και βάπτισε τους ντόπιους κατοίκους εκείνης της θαλάσσιας περιοχής με μεγάλη χαρά. Το χίλια επτακόσια ενενήντα έξι, σύμφωνα με την προφορική ιθαγενική παράδοση, έφτασε στις εκβολές του ποταμού Κουσκόκβιμ. Κοντά στο σημερινό χωριό Κουϊναγκάκ έπεσε νεκρός από κυνηγετική ομάδα ντόπιων ιθαγενών, ολοκληρώνοντας την ιεραποστολή του με μαρτύριο.

Υπάρχει βέβαια και ένα πλαστό ημερολόγιο, αποδιδόμενο στον Ιβάν Πέτροφ, που τοποθέτησε ψευδώς το μαρτύριο στη λίμνη Ιλιάμνα. Ο ακριβής λόγος του φόνου του Αγίου Ιουβεναλίου από τους ιθαγενείς της Αλάσκας δεν έχει ποτέ διευκρινιστεί. Όμως οι ίδιοι αργότερα διηγήθηκαν στον Άγιο Ιννοκέντιο κάποιες λεπτομέρειες σχετικές με το αγιασμένο μαρτύριό του. Είπαν ότι ο Άγιος Ιουβενάλιος δεν προσπάθησε να αμυνθεί όταν τον χτύπησαν, ούτε και να δραπετεύσει από εκεί.

Όταν δέχθηκε χτύπημα από πίσω, γύρισε προς τους επιτιθέμενους και τους παρακάλεσε να μη βλάψουν τους βαφτισμένους ντόπιους. Οι ιθαγενείς διηγήθηκαν στον Ιννοκέντιο ότι μετά τον πρώτο φόνο, ο μάρτυρας σηκώθηκε ξανά και τους κάλεσε σε μετάνοια. Όρμησαν τότε πάνω του ξανά με τα όπλα τους και τον χτύπησαν άγρια, αφήνοντάς τον για νεκρό. Άλλη μια φορά σηκώθηκε όρθιος ο γενναίος μάρτυς και τους κάλεσε επίμονα σε ειλικρινή μετάνοια και αλλαγή ζωής. Το ίδιο επαναλήφθηκε αρκετές φορές, μέχρι που οι ντόπιοι κυνηγοί διαμέλισαν το αγιασμένο σώμα του μάρτυρα.

Έτσι ο ευλαβής ιερομόναχος Ιουβενάλιος έγινε ο πρώτος ορθόδοξος ιερομάρτυρας ολόκληρης της αμερικανικής ηπείρου και προστάτης της. Ο ανώνυμος ιθαγενής οδηγός του, πιθανώς Ινδιάνος Ταναΐνα νεοπροσήλυτος, μαρτύρησε επίσης μαζί με τον ιερομόναχο εκείνη την ημέρα. Ένας ντόπιος σαμάνος αφαίρεσε τότε τον ορειχάλκινο σταυρό από το στήθος του Αγίου Ιουβεναλίου, προσπαθώντας να τον χρησιμοποιήσει για μαγεία. Απρόσμενα η μυστηριώδης δύναμη του τίμιου σταυρού ανύψωσε τον σαμάνο στον αέρα, και αφού ξαναπροσπάθησε άκαρπα, παραιτήθηκε από κάθε επιπλέον μαγική ενέργεια.

Από τα τίμια λείψανα του νεοφανούς ιερομάρτυρα ανέβαινε προς τον ουρανό μια ολόλαμπρη στήλη θεϊκού ουράνιου φωτός. Άγιε Ιουβενάλιε, πρώτε ιερομάρτυρα και ακάματε απόστολε της παγωμένης Αλάσκας, πρέσβευε στον αθλοθέτη Χριστό υπέρ ημών, αμήν.