Μέσα στις φλόγες ενός πυρακτωμένου καμινιού στη Χαλκηδόνα, δύο Ρωμαίοι στρατιώτες αντίκρισαν το ανείπωτο θαύμα που μετέστρεψε ολόκληρη τη ζωή τους. Οι Άγιοι Βίκτωρ και Σωσθένης συνδέονται στενά με το μαρτύριο της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας, μέσα από τη γενναία της παρρησία ενώπιον της εξουσίας. Υπηρετούσαν ως στρατιώτες υπό τον ανθύπατο Πρίσκο, σκληρό διώκτη των χριστιανών της Βιθυνίας κατά τα χρόνια των μεγάλων ρωμαϊκών διωγμών. Ο Πρίσκος, μη μπορώντας να καταβάλει την Αγία Ευφημία με κανένα βασανιστήριο, διέταξε αυτούς τους δύο να την ρίξουν σε αναμμένο καμίνι.

Όταν όμως πλησίασαν στο φλεγόμενο στόμιο, είδαν με φόβο και έκπληξη αγγέλους Κυρίου να περιβάλλουν την Αγία και να εμποδίζουν κάθε άγγιγμα. Από τη στιγμή εκείνη οι ψυχές τους φωτίστηκαν εσωτερικά από το άκτιστο φως της θείας παρουσίας. Αρνήθηκαν αποφασιστικά να εκτελέσουν τη διαταγή και ομολόγησαν δημόσια την πίστη τους στον αληθινό Θεό των χριστιανών. Άλλοι στρατιώτες, που έσπευσαν να την ρίξουν στις φλόγες, κάηκαν παρευθύς από τη φωτιά που ξεπήδησε από το καμίνι.

Η Μάρτυς όμως έμεινε εντελώς αβλαβής μέσα στο πυρακτωμένο εκείνο χωνευτήρι του θανάτου, δοξάζοντας ασίγαστα τον Σωτήρα Χριστό μέσα από την καρδιά της. Ο ανθύπατος εξαγριώθηκε από την απροσδόκητη τροπή των γεγονότων και διέταξε τη φυλάκιση του Βίκτωρος και του Σωσθένους. Τους έβαλαν αμέσως σε σιδερένια δεσμά και τους οδήγησαν σε νέα ανάκριση μπροστά στον οργισμένο διώκτη της Εκκλησίας. Ο Πρίσκος επιχείρησε με κάθε τρόπο να τους κάνει να προσκυνήσουν τα είδωλα των ψεύτικων θεών της Ρώμης.

Εκείνοι όμως απάντησαν με αταλάντευτη γενναιότητα ότι είχαν πλέον γνωρίσει τον μόνο αληθινό Θεό, τον Ιησού Χριστό. Η εθιμοτυπική παγανιστική λατρεία, δήλωσαν φωναχτά, δεν είχε καμιά πια θέση μέσα στην καρδιά και στη συνείδησή τους. Καθώς τους οδηγούσαν στο στάδιο της πόλεως για να ριχθούν στα άγρια θηρία, παρακαλούσαν ασταμάτητα τον αληθινό Κύριο. Ζητούσαν συγχώρεση για τις αμαρτίες που είχαν διαπράξει προηγουμένως μέσα στην πλάνη της παγανιστικής τους ζωής.

Τότε ακούστηκε από τα ύψη του ουρανού φωνή θεϊκή, που τους καλούσε στην αιώνια ανάπαυση του Παραδείσου. Παρέδωσαν στον Κύριο τις αγνές τους ψυχές, σφραγίζοντας με γαλήνη και πίστη το μαρτυρικό τους τέλος. Τα θηρία δεν τόλμησαν να αγγίξουν καθόλου τα ιερά τους σώματα μέσα στην αρένα του σταδίου. Αργότερα, πιστοί χριστιανοί τους ενταφίασαν κρυφά με ευλάβεια και με τις αρμόζουσες πένθιμες ψαλμωδίες της εκκλησίας. Σε ορισμένα ημερολόγια, όπως στο ρωμαϊκό μαρτυρολόγιο, η μνήμη τους τιμάται κατά τη δεκάτη ημέρα του μηνός Σεπτεμβρίου. Ταις πρεσβείαις των αγίων μαρτύρων Βίκτωρος και Σωσθένους των εν Χαλκηδόνι, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.