Μέσα στα ταραγμένα χρόνια του τέλους του δέκατου έκτου αιώνα, αναδείχθηκε στη μακρινή ρωσική γη ένας μεγάλος ασκητής. Ο όσιος Βασσιανός ο Τικσνένσκυ της Βολογκντά έλαμψε ως φωτεινός φάρος της ορθόδοξης μοναστικής παράδοσης στη βόρεια Ρωσία. Η μνήμη του τιμάται από την Εκκλησία στις δώδεκα Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου με ιδιαίτερη ευλάβεια και πνευματική κατάνυξη. Στον κόσμο τον ονόμαζαν Βασίλειο και ήταν ένας απλός χωρικός από το χωριό Στρελίτσα κοντά στην πόλη Τοτμά.

Άλλες παλαιές παραδόσεις αναφέρουν ως πατρίδα του το γειτονικό χωριό Μπούρτσεβο της ίδιας ευρύτερης περιοχής της Τοτμά. Το επάγγελμά του ήταν ταπεινό και χρήσιμο, καθώς εργαζόταν ως ράφτης για τους απλούς κατοίκους της περιοχής. Άφησε όμως την οικογένεια και την κοσμική ζωή, για να αναζητήσει τον δρόμο της μοναστικής τελειότητας. Έγινε μοναχός κάτω από την έμπειρη πνευματική καθοδήγηση του οσίου Θεοδοσίου της Τοτμά, στη φημισμένη μονή Σουμόρινσκι του ποταμού Σουχονά.

Πέρασε εκεί αρκετά χρόνια αφοσιωμένος με ταπείνωση στις μοναστικές εργασίες και υπακοές που του ανέθεταν οι γέροντες. Το χίλια πεντακόσια ενενήντα τέσσερα ο ταπεινός αυτός μοναχός μετοίκησε σε μία πιο απομονωμένη τοποθεσία κοντά στην πόλη Τοτμά. Εγκαταστάθηκε στις όχθες του ποταμού Τίκσνα, δίπλα στην εκκλησία που ήταν αφιερωμένη στον άγιο Νικόλαο τον θαυματουργό. Στην αρχή ζούσε με αυστηρή ταπείνωση κάτω από το προστατευτικό προστώο του ιερού ναού, εκτεθειμένος στις καιρικές συνθήκες.

Αργότερα κατασκεύασε με τα χέρια του ένα μικρό ασκητικό κελί κοντά στον ίδιο σεβάσμιο ναό του αγίου Νικολάου. Παρακολουθούσε με μεγάλο ζήλο και προσοχή κάθε θεία λειτουργία που τελούσαν οι ιερείς της περιοχής στον ιερό αυτό ναό. Για τριάντα ολόκληρα χρόνια φορούσε επάνω στο σώμα του βαριές μεταλλικές αλυσίδες ως αυστηρότατη άσκηση ταπεινώσεως και αυτοθυσίας. Πάνω στους ώμους του έφερε μία βαριά μεταλλική αλυσίδα και γύρω από τη μέση του μία σιδερένια ζώνη.

Στο κεφάλι του, κρυμμένο κάτω από το μοναστικό του κάλυμμα, έφερε με υπομονή ένα σιδερένιο καπέλο μεγάλου βάρους. Από βαθύ πόθο για την απόλυτη ησυχία, δεν δεχόταν κανέναν στο κελί του εκτός από τον πνευματικό του πατέρα. Ζούσε αποκλειστικά με τις ελεημοσύνες που του άφηναν οι ευλαβείς πιστοί δίπλα στο μικρό παράθυρο του κελιού. Ο όσιος Βασσιανός παρέδωσε ειρηνικά την αγία ψυχή του στον Κύριο το χίλια εξακόσια είκοσι τέσσερα. Μόνον κατά την ταφή του φανερώθηκε σε όλους πόσο σκληρά είχε ταπεινώσει τη φθαρτή σάρκα του.

Στον ίδιο τόπο των αυστηρών ασκητικών αγώνων του ιδρύθηκε αργότερα μοναστήρι προς τιμήν του αχειροποίητου εικονίσματος του Σωτήρα. Η ευλάβεια προς τον όσιο άρχισε να καθιερώνεται επίσημα από το χίλια εξακόσια σαράντα επτά, σε εποχή μεγάλης θανατηφόρας πανώλους. Πολλοί άρρωστοι κάτοικοι λάμβαναν τότε θαυμαστή θεραπεία στον τάφο του οσίου με τις θερμές μεσιτείες και πρεσβείες του. Ο σεβάσμιος βίος του μακαρίου αυτού γέροντα συντάχθηκε επίσημα το χίλια επτακόσια σαράντα πέντε από τον ηγούμενο Ιωσήφ.

Έτσι παραδόθηκε στις επόμενες γενιές των ορθοδόξων χριστιανών το θαυμαστό υπόδειγμα της σιωπηλής και αυστηρότατης ασκητικής του ζωής. Με τις θερμές πρεσβείες του οσίου πατρός μας Βασσιανού, ας μας ελεήσει ο φιλάνθρωπος Κύριος, αμήν.