Στις απομονωμένες οροσειρές της νοτιοδυτικής Ρουμανίας, εκεί όπου η ορθόδοξη μοναχική παράδοση κράτησε ζωντανή την προσευχή, έλαμψε ένας ταπεινός ασκητής. Ο Άγιος Ιωάννης έζησε στα τέλη του δέκατου πέμπτου και στις αρχές του δέκατου έκτου αιώνα της ορθόδοξης Εκκλησίας. Έγινε ευλαβής μοναχός στην ιστορική Μονή Πρίσλοπ, σε μια απομακρυσμένη και κατάφυτη ορεινή περιοχή της νοτιοδυτικής Ρουμανίας. Εκεί έζησε για αρκετά χρόνια κάτω από την υπακοή των πατέρων και ασκήθηκε ταπεινά στις αρετές της κοινοβιακής ζωής.

Ύστερα από χρόνια κοινοβιακής δοκιμασίας ένιωσε την κλήση του Θεού να αναζητήσει βαθύτερη απομόνωση και αδιάλειπτη προσευχή. Έφυγε λοιπόν αθόρυβα προς τα γύρω βουνά και βρήκε εκεί μια απόμερη σπηλιά για την ησυχαστική του ζωή. Διαμόρφωσε ένα μικρό ασκητικό κελί και έζησε ως ερημίτης παλεύοντας αδιάκοπα με τις προσβολές των δαιμόνων. Με τη νηστεία, τη συνεχή αγρυπνία και την αδιάλειπτη προσευχή κατατρόπωσε τους πειρασμούς και πλησίασε φωτεινά τον Θεό.

Κάποια ευλογημένη ημέρα ο Άγιος εργαζόταν για να ανοίξει ένα μικρό παράθυρο στο πέτρινο κελί του. Εκείνη ακριβώς την κρίσιμη στιγμή ένας κυνηγός βρέθηκε στην απέναντι όχθη του γρήγορου ρυακιού της ερημίας. Ο κυνηγός τον πέρασε από τη δασική απόσταση για άγριο ζώο και τον χτύπησε με το όπλο του θανάσιμα. Έτσι ο μακάριος ασκητής έλαβε από τον Θεό το στεφάνι του ομολογητή και κοιμήθηκε ειρηνικά εν Κυρίω. Τα τίμια λείψανά του μεταφέρθηκαν αργότερα στην Βλαχία, στη νότια Ρουμανία, και η Εκκλησία της Ρουμανίας τον αναγνώρισε επίσημα ως άγιο. Ταις πρεσβείαις του οσίου Ιωάννου της Πρίσλοπ, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.