Μέσα σε ένα απόκρημνο φαράγγι των ανατολικών βουνών, έζησαν κρυφά τρεις άγιες γυναίκες, γυμνές και τροφοδοτούμενες από τα πτηνά του ουρανού. Τη θαυμαστή ιστορία τους διηγήθηκε ο επίσκοπος Μονεμβασίας Παύλος, που έγινε αυτόπτης μάρτυρας του γεγονότος κατά τα νεανικά του χρόνια. Ο ίδιος αφηγείται, ότι όταν ζούσε ακόμη στον κόσμο, στάλθηκε στην Ανατολή για να εισπράξει τους βασιλικούς φόρους. Καθώς προχωρούσε στον δρόμο, συνάντησε ένα ερημικό μοναστήρι και θέλησε να εισέλθει εκεί για ξεκούραση και προσευχή.

Τον υποδέχτηκε ο ηγούμενος της μονής μαζί με την αδελφότητα, και κάθισαν όλοι μέσα σε έναν όμορφο φυτεμένο κήπο. Τότε παρατήρησε με μεγάλη έκπληξη ένα ασυνήθιστο και πολύ παράξενο φαινόμενο, που συνέβαινε στα οπωροφόρα δέντρα της μοναστηριακής αυλής. Μερικά πουλιά κατέφθαναν, έσπαζαν με τα ράμφη τους κλαδιά μαζί με τους ώριμους καρπούς και έφευγαν γρήγορα μακριά. Ρώτησε λοιπόν τον ηγούμενο γιατί τα πουλιά δεν έτρωγαν επιτόπου, αλλά μετέφεραν μαζί τους ολόκληρα τα κλαδιά.

Ο ηγούμενος αποκρίθηκε, ότι το παράξενο αυτό φαινόμενο επαναλαμβανόταν σταθερά εδώ και έντεκα ολόκληρα συνεχόμενα χρόνια. Ο επίσκοπος ένιωσε τότε μέσα του μια φωτισμένη αποκάλυψη από τον Θεό για την αληθινή και κρυφή αιτία του παραδόξου. Ο νεαρός επισκέπτης πρόσεξε πως το σπάνιο γεγονός είχε σαφή πνευματική σημασία, και ζήτησε εξηγήσεις από τους έμπειρους πατέρες της μονής. Σκέφτηκε λοιπόν με βεβαιότητα, ότι κάπου στα γύρω βουνά ζούσαν κρυμμένοι ασκητές ή ασκήτριες, στους οποίους ο Κύριος έστελνε καθημερινά την τροφή τους με τα ταπεινά πουλιά.

Με αυτόν τον αληθινά θαυμαστό τρόπο, ο φιλάνθρωπος Θεός φανέρωσε στους μοναχούς την κρυφή παρουσία των αγίων ψυχών μέσα στην έρημο της Ανατολής. Την ίδια εκείνη ώρα, ένας μεγάλος κόρακας κατέφθασε, έσπασε ένα κλαδί με καρπό και πέταξε προς τα ανατολικά. Ο επίσκοπος πρότεινε στον ηγούμενο να ακολουθήσουν τον κόρακα και έτσι ξεκίνησαν όλοι μαζί κρυφά τη μυστική πορεία. Το πουλί προπορευόταν με σταθερή πτήση, ανέβηκε σε έναν μικρό λόφο και ακούμπησε για λίγο το ευλογημένο κλαδί κάτω στη γη.

Όταν οι μοναχοί άρχισαν να ανεβαίνουν, ο κόρακας πήρε ξανά το κλαδί και πέταξε προς ένα βαθύ φαράγγι, σαν χάσμα. Από εκεί επέστρεψε μετά από λίγο εντελώς άδειος, χωρίς να κρατά πια το ευλογημένο φορτίο του. Τότε οι μοναχοί έριξαν ένα πετράδι μέσα στο φαράγγι, για να καταλάβουν το βάθος του χάσματος. Ξαφνικά ακούστηκε από μέσα στο σκοτεινό βάθος μία ταπεινή γυναικεία φωνή, που τους παρακαλούσε με αγωνία λέγοντας. Παρακαλούμε σας θερμά, αν είστε αληθινοί χριστιανοί και πιστοί ορθόδοξοι, μη μας σκοτώσετε εδώ μέσα, διότι είμαστε ταπεινά πλάσματα του Θεού.

Οι μοναχοί ρώτησαν συγκινημένοι ποιοι ήταν, και η φωνή απάντησε, ότι ήταν τρεις γυμνές γυναίκες κρυμμένες στην έρημο. Ζήτησαν να τους ρίξουν τρία απλά ρούχα, και έπειτα να κατέβουν κάτω από ένα στενό μονοπάτι του βουνού. Τρεις μοναχοί έβγαλαν αμέσως τα δικά τους ρούχα, τύλιξαν μέσα μερικές πέτρες και τα έριξαν προσεκτικά κάτω στις άγιες γυναίκες. Έπειτα οι ίδιοι κατέβηκαν από τον λόφο και βρήκαν το στενό πέρασμα, μέσα από το οποίο φτάνει κανείς με δυσκολία.

Με αυτόν τον δύσκολο τρόπο έφτασαν τελικά στο βάθος του φαραγγιού, όπου ζούσαν κρυμμένες οι τρεις άγιες γυναίκες. Μόλις τις είδαν, οι γυναίκες υποκλίθηκαν μέχρι το έδαφος με πραγματική μοναχική ταπείνωση και βαθιά ευλάβεια. Οι επισκέπτες αφού έκαναν προσευχή, κάθισαν για λίγο να συζητήσουν με τη μία από τις τρεις ασκήτριες. Οι άλλες δύο έμειναν όρθιες δίπλα τους, ενώ ο ηγούμενος ρώτησε την καθισμένη ποιά ήταν και πώς έφτασε εκεί. Εκείνη αποκρίθηκε με σεμνότητα, ότι ήταν από την Κωνσταντινούπολη και είχε παντρευτεί έναν αρχοντικό αξιωματούχο της αυτοκρατορικής αυλής.

Όμως ο σύζυγός της πέθανε σε πολύ νέα ηλικία, και έμεινε χήρα μόλις είκοσι ετών, χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Μετά από λίγες ημέρες, ένας ισχυρός άρχοντας έστειλε ανθρώπους του, με σκοπό να την αρπάξει βίαια στο σπίτι του. Εκείνη προσευχήθηκε θερμά στον Κύριο Ιησού Χριστό, να την γλιτώσει από τα δολερά σχέδια του ανήθικου εκείνου ανθρώπου. Ζήτησε από τους απεσταλμένους περιθώριο σαράντα ημερών, με την πρόφαση κάποιας γυναικείας ασθένειας, και εκείνοι αναγκαστικά δέχτηκαν την προθεσμία της.

Μόλις έφυγαν οι απεσταλμένοι, η νεαρή χήρα ελευθέρωσε αμέσως όλους τους δούλους και τις δούλες της, κρατώντας μόνο τις δύο πιστές υπηρέτριες. Μοίρασε ολόκληρη την μεγάλη περιουσία της στους φτωχούς και ανέθεσε σε ευσεβή συγγενή της την πώληση των κτημάτων της. Έπειτα, μέσα στη νύχτα, πήρε μαζί της τις δύο πιστές συντρόφισσες και επιβιβάστηκε σε ένα ταξιδιωτικό καράβι. Με τη φανερή καθοδήγηση του Θεού έφτασαν στο φαράγγι αυτό, και έκτοτε δεν είχαν δει ανθρώπινο πρόσωπο για έντεκα ολόκληρα συνεχόμενα χρόνια.

Τα ρούχα τους είχαν φθαρεί από τον χρόνο και είχαν πέσει, όμως ο Κύριος τις σκέπαζε με τη θεία χάρη Του. Τις τροφοδοτούσαν καθημερινά τα πουλιά, στέλνοντάς τους πολύ περισσότερη τροφή από όση πραγματικά χρειάζονταν για τη συντήρησή τους. Ζούσαν λοιπόν εκεί σαν μέσα στον παράδεισο, χωρίς να φοβούνται ούτε το κρύο του χειμώνα ούτε τη ζέστη του καλοκαιριού. Ζήτησαν τότε από τον ηγούμενο να μην τους φέρει τροφή, αλλά να καλέσει ιερέα για να τελέσει τη θεία λειτουργία.

Ο ιερέας ήρθε και τις κοινώνησε τα άχραντα μυστήρια, και πρώτη μετέλαβε η νεαρή κυρία και κατόπιν οι δύο πιστές υπηρέτριες. Έπειτα, αφού πήραν μαζί τους λίγη τροφή, η μακαρία γυναίκα προσευχήθηκε και παρέδωσε γαλήνια την ψυχή της στον Θεό. Την επόμενη ημέρα κοιμήθηκε η δεύτερη, και την τρίτη ημέρα η τελευταία, και οι μοναχοί τις έθαψαν με ψαλμωδίες. Παρακαλώ, Κύριε, με τις πρεσβείες των τριών αγίων γυναικών της ερήμου, αξίωσέ μας να σε δοξάζουμε αδιάλειπτα, αμήν.