Στην ταραγμένη εποχή της εικονομαχίας, η αρχαία πόλη της Νικαίας ανέδειξε δύο αληθινούς ποιμένες της ορθοδόξου πίστεως. Οι άγιοι Πέτρος και Παύλος, διαδοχικοί επίσκοποι της Νικαίας, αναμετρήθηκαν με την αυτοκρατορική βία και υπερασπίστηκαν τις άγιες εικόνες με ομολογιακή τόλμη. Ο άγιος Πέτρος ανέλαβε τη μεγάλη ευθύνη να υπερασπίζεται την ορθόδοξη πίστη κατά την περίοδο που βασίλευε ο Λέων ο Ίσαυρος. Η εικονομαχική βασιλεία του διήρκεσε από το οκτακόσια δεκατρία έως το οκτακόσια είκοσι μετά την Γέννηση του Χριστού, σύμφωνα με τις πηγές.

Ο άγιος δεν δέχτηκε σιωπή ούτε συμβιβασμό, αντιθέτως έλεγξε δημόσια την αίρεση και υπέφερε βαρύτατα διωγμό. Υπέμεινε φυλακίσεις, εξορίες και κακοπαθήσεις, χωρίς ποτέ να αλλάξει τη στάση του απέναντι στις άγιες εικόνες του Χριστού. Η κοίμησή του τοποθετείται όχι νωρίτερα από το οκτακόσια είκοσι τρία, δηλαδή λίγο μετά την παύση των διωγμών του Λέοντος. Σώζονται τέσσερις σπουδαίες επιστολές του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου προς τον άγιο Πέτρο, γραμμένες ανάμεσα στα έτη οκτακόσια δεκαέξι και οκτακόσια είκοσι τρία.

Για τον άγιο Παύλο, τον διάδοχό του στη Νικαία, δυστυχώς δεν διασώθηκε αναλυτικός βίος ούτε λεπτομέρειες της πορείας του. Το όνομά του μνημονεύεται για πρώτη φορά στο γνωστό Πέτρινο Ελληνικό Προλόγιο του ενδέκατου αιώνα, μέσα σε τιμητικά συναξάρια αγίων. Και οι δύο επίσκοποι κοιμήθηκαν ειρηνικά, μετά από βίο πλήρη ορθοδόξου ομολογίας και ποιμαντικής μέριμνας για το ποίμνιό τους. Παρακαλώ, Κύριε, με τις πρεσβείες των αγίων Πέτρου και Παύλου, στερέωσε τους πιστούς σου στην αληθινή πίστη, αμήν.