Στα ταραγμένα χρόνια του δέκατου εβδόμου αιώνα, η δυτική Ρωσία ζούσε μια από τις πιο σκληρές δοκιμασίες για τους Ορθόδοξους χριστιανούς της. Η ένωση των Ουνιτών απειλούσε με βία και βαναυσότητα να εξαφανίσει την Ορθόδοξη Εκκλησία, ενώ συγχρόνως οι Τάταροι εξαπέλυαν φοβερές επιδρομές. Μέσα σε εκείνο το χάος γεννήθηκε ο ιερομάρτυρας Μακάριος το χίλια εξακόσια πέντε, στην πόλη Όβρουτς της Βολυνίας, μέσα σε αρχοντική και πιστή οικογένεια. Η οικογένεια των Τοκαρέφσκι ήταν ονομαστή για την σταθερή και ένθερμη προσήλωσή της στην Ορθόδοξη πίστη των Πατέρων.

Από το χίλια εξακόσια δεκατέσσερα μέχρι το χίλια εξακόσια είκοσι σπούδασε στη Μονή της Κοιμήσεως του Όβρουτς. Όταν εκοιμήθησαν οι γονείς του, ο νεαρός Μακάριος έγινε αμέσως μοναχός στην ίδια αυτή ευλογημένη μονή, ξεκινώντας ταπεινά ως δόκιμος. Πέντε χρόνια αργότερα, με την ευλογία του αρχιμανδρίτη του, μεταφέρθηκε στον επίσκοπο Πινσκ Αβραάμιο, ο οποίος τον διόρισε στη Μονή Κουπυάτιτσκ. Χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος το χίλια εξακόσια τριάντα και ιερομόναχος το χίλια εξακόσια τριάντα δύο, μέσα στις βαριές συνθήκες των διωγμών.

Η φήμη της αυστηρής μοναχικής ζωής του απλώθηκε γρήγορα παντού, και το χίλια εξακόσια τριάντα οκτώ ο μητροπολίτης Κιέβου Πέτρος Μογίλας τον διόρισε ηγούμενο της Μονής Κάμενετσκ. Διηύθυνε με σταθερότητα την αδελφότητα ως το χίλια εξακόσια σαράντα δύο, οπότε οι Ουνίτες έσπασαν το μοναστήρι. Στα δύσκολα εκείνα χρόνια ποίμανε τη Μονή Κουπυάτιτσκ μέχρι το χίλια εξακόσια πενήντα έξι, και κατόπιν την Μονή Πινσκ ως το χίλια εξακόσια πενήντα εννέα. Από το χίλια εξακόσια εξήντα, ως αρχιμανδρίτης πλέον, ανέλαβε την αρχική του Μονή της Κοιμήσεως του Όβρουτς.

Πάλεψε εκεί δέκα ολόκληρα χρόνια εναντίον των Λατίνων Πολωνών, υπομένοντας αρπαγή κτημάτων από τους Δομινικανούς, λεηλασίες και ξυλοδαρμούς δίχως κανένα φόβο. Όταν το χίλια εξακόσια εβδομήντα ένα οι Τάταροι ερήμωσαν το Όβρουτς, ο άγιος αναγκάστηκε να φύγει και να πάει στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου. Ο μητροπολίτης Ιωσήφ τον τοποθέτησε αμέσως μετά αρχιμανδρίτη στη Μονή του Κάνεβ, και βρέθηκε πάλι στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Το χίλια εξακόσια εβδομήντα οκτώ οι Τούρκοι έστειλαν στρατό εναντίον της Μικρής Ρωσίας, και την τέταρτη Σεπτεμβρίου χτύπησαν τη μονή του.

Ο άγιος Μακάριος βγήκε στην πύλη του ναού κρατώντας υψωμένο τον τίμιο σταυρό, και απάντησε ότι ο θησαυρός του βρισκόταν στους ουρανούς. Οι Τούρκοι τον κρέμασαν δύο ολόκληρες ημέρες χέρια και πόδια μεταξύ δύο πασσάλων, και τελικά τον αποκεφάλισαν την εβδόμη Σεπτεμβρίου. Το ιερό σώμα του βρέθηκε ανέπαφο μετά την πυρπόληση του ναού, ντυμένο με τρίχινο ένδυμα και κρατώντας τίμιο σταυρό. Το χίλια εξακόσια ογδόντα οκτώ, κατά την ανακαίνιση του ναού, βρέθηκαν τα τίμια λείψανά του εντελώς άφθαρτα και θαυματουργικά. Άγιε ιερομάρτυς Μακάριε ένδοξε αρχιμανδρίτα του Κάνεβ και ακαταμάχητε υπερασπιστή της Ορθοδοξίας, πρέσβευε προς τον φιλάνθρωπο Κύριον υπέρ ημών, αμήν.