Μέσα στους ταραγμένους χρόνους της φραγκικής βασιλείας, ένα μικρό αγόρι ξέφυγε από τα μαχαίρια των δολοφόνων του και διάλεξε την έρημο αντί για τον επίγειο θρόνο. Ο Όσιος Κλόδωνος γεννήθηκε γύρω στο πεντακόσια είκοσι σε επιφανή βασιλική οικογένεια των Φράγκων της Γαλατίας. Ο πατέρας του Κλωδομήρος σκοτώθηκε σε σκληρή μάχη το πεντακόσια είκοσι τέσσερα, αφήνοντας τα τρία μικρά παιδιά του εντελώς ορφανά και απροστάτευτα. Τη φροντίδα των ορφανών την ανέλαβε αμέσως η γιαγιά τους, η Οσία Κλοτίλδη, που η μνήμη της τιμάται την τρίτη Ιουνίου.

Εκείνη ανέθρεψε τα εγγόνια της με βαθιά χριστιανική ευσέβεια και μεγάλη μητρική στοργή, μέσα στο παλάτι των Φράγκων. Οι δύο θείοι του Κλόδωνου, ο Χιλδεβέρτος και ο Κλωτάριος, σχεδίασαν όμως δολοφονικά να εξοντώσουν τα ανήλικα ανίψια τους. Φοβόντουσαν ότι τα παιδιά θα διεκδικούσαν αργότερα τον φραγκικό θρόνο που εκείνοι ήθελαν να κρατήσουν αποκλειστικά για τους ίδιους. Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί δολοφονήθηκαν, αλλά ο μικρός Κλόδωνος ξέφυγε θαυματουργικά και απαρνήθηκε για πάντα κάθε αξίωση στον θρόνο.

Έζησε για χρόνια στην έρημο ως ταπεινός ερημίτης, μακριά από την βασιλική αυλή των διωκτών συγγενών του. Χειροτονήθηκε αργότερα κανονικά πρεσβύτερος της Εκκλησίας και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στην προσευχή, στην ησυχία και στα φιλάνθρωπα έργα. Ίδρυσε μοναστήρι στο Νοζάν επί του ποταμού Σηκουάνα κοντά στο Παρίσι, και κοιμήθηκε εκεί ειρηνικά γύρω στο πεντακόσια εξήντα. Άγιε Κλόδωνε ταπεινέ ερημίτη και κτήτορα της Γαλατίας, πρέσβευε προς τον φιλάνθρωπο Κύριον υπέρ ημών, αμήν.