Στους χρόνους του τελευταίου ειδωλολάτρη αυτοκράτορα, δύο γενναίοι στρατιώτες έγραψαν με το αίμα τους τη μαρτυρία της πίστεως. Η αρχαία και μεγαλόπρεπη Αντιόχεια έγινε το στάδιο όπου δύο σωματοφύλακες του παλατιού ομολόγησαν φωναχτά τον αληθινό Χριστό. Οι Άγιοι Μάρτυρες Ιουβεντίνος και Μάξιμος έζησαν στα δύσκολα χρόνια του Ρωμαίου αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτη. Υπηρετούσαν με τιμή και αφοσίωση στο αυτοκρατορικό σώμα ως ασπιδοφόροι σωματοφύλακες κοντά στον ίδιο τον αυτοκράτορα.

Παρά τη θέση τους κοντά στον διώκτη ηγεμόνα, οι δύο στρατιώτες κρατούσαν βαθιά μέσα τους την αγάπη του Χριστού. Όταν ο Ιουλιανός έφθασε στην πόλη της Αντιοχείας, σκέφθηκε ένα δολερό σχέδιο για να μολύνει τους χριστιανούς της εκεί. Διέταξε λοιπόν να ραντίσουν με μιαρό ειδωλόθυτο νερό όλα τα τρόφιμα και τα ποτά που πωλούνταν στις αγορές. Με αυτόν τον πανούργο τρόπο επιδίωκε να καταστήσει αθέλητους κοινωνούς όλους τους χριστιανούς στις βέβηλες θυσίες των ψεύτικων ειδώλων του.

Σε ένα συμπόσιο μαζί με άλλους στρατιώτες, οι δύο πιστοί δούλοι του Χριστού συζητούσαν με βαθιά λύπη. Μιλούσαν για την παρανομία και την ασέβεια του βασιλέως απέναντι στην αγία πίστη και στους χριστιανούς αδελφούς τους. Επαναλάμβαναν τα ιερά λόγια των τριών παίδων που είχαν αναπεμφθεί κάποτε ως προσευχή στη μακρινή Βαβυλώνα. Έλεγαν ότι ο Θεός τους παρέδωσε σε χέρια εχθρών παρανόμων, σε αποστάτες μισητούς και σε άδικο βασιλέα. Ένας από τους συμποσιαστές πρόδωσε τους Αγίους και μετέφερε τα λόγια τους νωρίς το επόμενο πρωί στον ίδιο τον αυτοκράτορα.

Ο Ιουλιανός εξοργίσθηκε αμέσως και κάλεσε τους δύο πιστούς στρατιώτες ενώπιόν του για άμεση ανάκριση και απολογία. Τους ρώτησε με αυστηρό βασιλικό ύφος τι ακριβώς είπαν την προηγούμενη βραδιά στο επίμαχο συμπόσιο εκείνο. Οι γενναίοι ομολογητές αποκρίθηκαν αμέσως την αλήθεια χωρίς δισταγμό και επανέλαβαν τα ίδια ακριβώς λόγια μπροστά του. Έλεγξαν τον αυτοκράτορα κατά πρόσωπο και τον κατηγόρησαν αυστηρά για την παράνομη αποστασία του από την πατρώα χριστιανική πίστη.

Μίλησαν με την παρρησία των μαρτύρων που δεν φοβούνται τον επίγειο θάνατο από κανέναν άρχοντα του κόσμου τούτου. Ο Ιουλιανός κυριεύθηκε από φοβερή μανία και διέταξε να τους χτυπήσουν αλύπητα μπροστά σε όλους τους παρόντες. Μετά τις αλύπητες μαστιγώσεις και τους πικρούς πόνους, οι ομολογητές ρίχθηκαν δεμένοι μέσα στο σκοτεινό βάθος της φυλακής. Όταν έφθασαν τα μεσάνυχτα, ο αυτοκράτορας έστειλε κρυφά έναν δήμιο μέσα στο φοβερό σκοτάδι της ζοφερής φυλακής.

Ο σκληρός εκείνος εκτελεστής θανάτωσε τους δύο μάρτυρες μέσα στο πυκνό σκοτάδι, χωρίς μάρτυρες και χωρίς δίκη. Οι Άγιοι παρέδωσαν τις γενναίες ψυχές τους στα χέρια του δικαιοκρίτη Θεού και έλαβαν αμάραντο μαρτυρικό στέφανο. Έτσι λάμπρυναν τα τάγματα των μαρτύρων της Εκκλησίας μέσα από την αληθινή και ολοκληρωτική αυτοθυσία τους. Ταις πρεσβείαις των γενναίων στρατιωτών μαρτύρων Ιουβεντίνου και Μαξίμου των εν Αντιοχεία, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.