Σε εποχή σκοτεινή για το γένος των Ορθοδόξων, όταν η οθωμανική κυριαρχία βάραινε τη ζωή των ραγιάδων, τρεις νέοι από τον Μωριά πορεύονταν προς τα μέρη των Ιωαννίνων για βιοτικές υποθέσεις. Ήταν Πελοποννήσιοι έμποροι και πραγματευτές, οι οποίοι αναζητούσαν να βγάλουν τίμια το ψωμί τους ανάμεσα στους κατακτητές. Από τη μακρά συναναστροφή τους με τους Τούρκους της Ηπείρου έμαθαν καλά την τουρκική γλώσσα και απέκτησαν συνήθειες στην ομιλία τους. Το έτος χίλια επτακόσια ογδόντα έξι αποφάσισαν να αφήσουν τα ξένα και να επιστρέψουν πίσω στον αγαπημένο τους Μωριά.

Στον δρόμο της επιστροφής έφτασαν στο Βραχώρι της Αιτωλίας, στην περιοχή του σημερινού Αγρινίου, όπου βρέθηκαν μπροστά σε τούρκικους φοροεισπράκτορες. Εκείνοι στέκονταν με αυστηρή φρουρά στις πύλες της πόλης και απαιτούσαν με ζήλο το βαρύ χαράτσι από τους χριστιανούς διαβάτες. Οι τρεις Νεομάρτυρες για να αποφύγουν τον βαρύ φόρο χαιρέτησαν τους φύλακες στην τουρκική γλώσσα, και έτσι πέρασαν ελεύθερα στην πόλη, διότι τους πέρασαν για ομοεθνείς τους.

Λίγο αργότερα όμως αποκαλύφθηκε η αλήθεια, η αληθινή τους ταυτότητα έγινε γνωστή και τους συνέλαβαν αμέσως. Τους βασάνισαν φρικτά για να τους αναγκάσουν να αρνηθούν τον Χριστό και να ασπαστούν το ισλάμ. Εκείνοι όμως έμειναν σταθεροί και ατάραχοι στην πίστη των πατέρων τους, και έτσι έλαβαν τον στέφανο του μαρτυρίου με τον φρικτό θάνατο του απαγχονισμού. Ταις πρεσβείαις των Αγίων Τριών Νεομαρτύρων εν τω Βραχωρίω Αγρινίου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.