Στις βραχονησίδες των Στροφάδων, ανάμεσα στα γαλάζια νερά του Ιονίου, ορθώθηκε άλλοτε ένα μοναστήρι με αυστηρή ασκητική τάξη και θερμή προσευχητική ζωή. Εκεί κατοικούσαν Όσιοι Πατέρες, που είχαν αφιερώσει τις ημέρες και τις νύχτες τους στον αγώνα της μετανοίας και στην ησυχαστική σιωπή του πελάγους. Στη μικρή αυτή νησιωτική κοινότητα έφτασε το έτος χίλια πεντακόσια τριάντα, ή κατ' άλλους χίλια πεντακόσια τριάντα επτά, η μανία των Οθωμανών και έσβησε βίαια τη μοναστική ζωή.

Τη μνήμη των αναιρεθέντων Πατέρων διέσωσε η εκκλησιαστική παράδοση χάρη στην Ακολουθία τους, ποίημα του λογίου Παχωμίου του Ρουσσάνου. Η Ακολουθία αυτή δημοσιεύτηκε με τίτλο που έγραφε για όσους έλαβαν παρόμοιο μαρτυρικό τέλος μέσα στα κελλιά τους. Η ιστορική μνήμη συμπληρώνεται και από μικρή χρονική σημείωση, σωζόμενη στα χέρια των καλογήρων, την οποία δημοσίευσε ο Ζακυνθινός ιστοριογράφος Παναγιώτης Χιώτης. Σύμφωνα με αυτήν, το μοναστήρι των Στροφάδων στάθηκε ακμαίο μέχρι τις είκοσι εννέα Ιουλίου του έτους χίλια πεντακόσια τριάντα επτά.

Τότε πέρασε η οθωμανική αρμάδα από τη Ζάκυνθο χωρίς να βλάψει το νησί, όταν όμως επέστρεφε διά μέσου των Στροφάδων, η ίδια αρμάδα έκαψε και ερήμωσε τη μοναστική φωλιά. Ταις πρεσβείαις των Αγίων Μαρτύρων των εν Στροφάσιν αναιρεθέντων, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.