Σε μια εποχή σφοδρού διωγμού των χριστιανών, οι ειδωλολάτρες έψαχναν παντού τους πιστούς για να τους παραδώσουν σε φοβερά μαρτύρια. Στη Φοινίκη ζούσε τότε ένας κρυφός μαθητής του Χριστού, ο άγιος Ευσέβιος, που φύλαγε την πίστη του στα βάθη της καρδιάς. Γύρω του πολλοί χριστιανοί έτρεχαν να κρυφτούν σε άγνωστους τόπους από τους σκληρούς διώκτες. Σκεπτόμενος όμως τα λόγια του Χριστού, ότι όποιος τον ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους θα ομολογηθεί και από εκείνον μπροστά στον ουράνιο Πατέρα, γέμισε με θεϊκό ζήλο.

Παρουσιάστηκε λοιπόν αυθόρμητα και με παρρησία στον άρχοντα της Φοινίκης και του έκανε δριμύτατη παρατήρηση για τους σκληρούς διωγμούς. Τον αποκάλεσε θεομάχο και του είπε ότι μάταια κατεδίωκε το ποίμνιο του Χριστού του ζώντος Θεού. Όταν ο άρχοντας τον ρώτησε ποιος ήταν, ο Ευσέβιος απάντησε με γαλήνη ότι ήταν δούλος του Χριστού, εναντίον του οποίου εκείνος επαναστατούσε με μανία. Εξοργισμένος ο άρχοντας, διέταξε να τον γδάρουν με σιδερένια όργανα μέχρι να φανούν καθαρά τα κόκαλά του στους παρόντες.

Έπειτα έτριψαν τις πληγές του με τρίχινα πανιά αλειμμένα με αλάτι και ξύδι, ώστε να αυξήσουν αφόρητα τον πόνο του. Ο Άγιος όμως, αντί να υποφέρει, χαιρόταν σαν να μην έπασχε ο ίδιος, σαν το σώμα του να ήταν άλλου ανθρώπου. Όταν του ζητήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα, εκείνος απάντησε ότι μπορούσαν να σκοτώσουν μόνο το σώμα του και όχι την ψυχή του. Ο άρχοντας, αδυνατώντας να καμφθεί η σταθερότητά του, διέταξε τελικά τον αποκεφαλισμό του εκλεκτού μάρτυρα. Ταις πρεσβείαις του αγίου μάρτυρος Ευσεβίου του εν Φοινίκη αθλήσαντος υπέρ της αγάπης του Χριστού και της Ορθοδόξου ομολογίας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.