Σε καιρούς ταραγμένους, όταν η εικονομαχική θύελλα σάρωσε την αυτοκρατορία του Βυζαντίου, δύο ιεροί άνδρες υψώθηκαν ως ακλόνητοι στύλοι της Ορθοδόξου παραδόσεως. Έζησαν στον όγδοο μετά Χριστόν αιώνα, επί της φοβερής βασιλείας του Λέοντος του Ίσαυρου, που υποκίνησε διωγμό κατά των αγίων εικόνων. Ο Υπάτιος και ο Ανδρέας γεννήθηκαν στη χώρα της Λυδίας και ανατράφηκαν μαζί από την παιδική τους ηλικία. Σπούδασαν τα ιερά γράμματα και τις επιστήμες στο ίδιο μοναστήρι, στολίζοντας τη ζωή τους με κάθε αρετή της χριστιανικής πολιτείας.

Όσο μεγάλωναν, τόσο περισσότερο στερεώνονταν στην πίστη του Χριστού και στην ανυπόκριτη αγάπη προς τον πλησίον τους. Όταν έφτασαν στην ώριμη ηλικία, ο Υπάτιος ασπάστηκε τον μοναχικό βίο, ποθώντας τη σιωπή και τη συνεχή εργασία ενώπιον του Θεού. Ο Ανδρέας πάλι αφιερώθηκε στην υπηρεσία του λαού, χειροτονήθηκε κληρικός και αναδείχθηκε σε ένθερμο κήρυκα του λόγου του Θεού. Δίδασκε ακούραστα μέσα στις εκκλησίες της επαρχίας του, με λόγο γεμάτο σοφία και θέρμη της καρδιάς.

Και οι δύο διακρίνονταν για τη μεγάλη εγκράτεια, την ταπεινοφροσύνη τους και την ανυπόκριτη αγάπη προς όλους τους ανθρώπους γύρω τους. Ο αρχιεπίσκοπος Εφέσου, ακούγοντας για την ενάρετη ζωή τους, τους κάλεσε κοντά του και ωφελήθηκε πολύ από τις συνομιλίες τους. Ο αρχιεπίσκοπος, βλέποντας στον Υπάτιο τα χαρίσματα ενός μεγάλου ιεράρχη, τον χειροτόνησε επίσκοπο της Εκκλησίας της Ασίας, παρά τη δική του αντίθεση. Δεν αρμόζει, του είπε, ένας τέτοιος λύχνος να μένει κρυμμένος στην έρημο και κάτω από τον μόδιο.

Τον Ανδρέα τον χειροτόνησε πρεσβύτερο, ώστε μαζί να φωτίζουν τη χριστιανική παροικία με τη σοφή τους διδασκαλία και τη καθαρότητα της ζωής τους. Όταν ο Λέων ο Ίσαυρος ξεκίνησε τον διωγμό κατά των αγίων εικόνων, διέταξε να ριχτούν έξω από τους ναούς, να ποδοπατηθούν και να καούν. Οι δύο άγιοι σηκώθηκαν αμέσως ενάντια στους εικονομάχους και έπεισαν το ποίμνιό τους να μην υπακούσει στη βασιλική προσταγή. Ο αυτοκράτορας τους κάλεσε στην Κωνσταντινούπολη και διοργάνωσε δημόσια συζήτηση με τους σοφούς της αυλής του.

Οι άγιοι όμως υπερασπίστηκαν με τόση δύναμη την τιμή των εικόνων, ώστε κανείς δεν μπόρεσε να κλονίσει τη βεβαιότητά τους. Τους έριξαν τότε στη φυλακή και τους κράτησαν εκεί για πολύ καιρό, ελπίζοντας να αλλάξουν γνώμη. Όταν έμειναν ακλόνητοι, τους ξύλισαν, τους έγδαραν το κεφάλι μαζί με τα μαλλιά και άλειψαν με πίσσα τα γένια τους για να τα κάψουν. Έκαψαν πάνω στα κεφάλια τους τις τίμιες εικόνες και τους έσυραν δια μέσου της πόλεως για χλεύη. Τέλος τους έσφαξαν σαν αρνία και τα τίμια σώματά τους πετάχτηκαν στους σκύλους, αλλά οι πιστοί τα παρέλαβαν κρυφά και τα έθαψαν με ευλάβεια. Ταις πρεσβείαις των αγίων ιερομαρτύρων Υπατίου επισκόπου Εφέσου και Ανδρέου του πρεσβυτέρου, ομολογητών της τιμής των αγίων εικόνων, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.