Στις αρχές του δεκάτου εβδόμου αιώνα, η ευλογημένη γη της Καλαμάτας στην Πελοπόννησο γεννά έναν νέο που θα ακτινοβολήσει αργότερα στο Άγιον Όρος. Ο Όσιος Ιερόθεος ήρθε στον κόσμο το χίλια εξακόσια ογδόντα έξι, από γονείς πλούσιους και πολύ ευσεβείς, τον Δήμο και την Ασημίνα. Από νεαρή ηλικία επιθύμησε να γνωρίσει τη θεία σοφία και αφιερώθηκε στις σπουδές με σπάνια επιμέλεια και ταλέντο. Έμαθε τη λατινική και την ελληνική γλώσσα και απέκτησε βαθιές γνώσεις στη φιλοσοφία και τις άλλες επιστήμες της εποχής.

Μετά τον θάνατο των γονέων του, αναζήτησε τον τόπο της πνευματικής τελείωσης και ανέβηκε στο Άγιον Όρος. Έγινε υποτακτικός κάποιου ερημίτη κοντά στο κελί του Αγίου Αρτεμίου και κατόπιν εντάχθηκε στην αδελφότητα της Ιεράς Μονής Ιβήρων. Εκεί έλαβε το μοναχικό σχήμα και άρχισε τη μακρά πορεία της ασκητικής του ζωής με προσευχή και εγκράτεια. Ταξίδεψε αργότερα ως την Κωνσταντινούπολη, τη Βλαχία και τη Βενετία για να ολοκληρώσει τις σπουδές του και τη μόρφωσή του.

Χειροτονήθηκε διάκονος και έπειτα πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Νεοκαισαρείας Ιάκωβο, με την παράκληση του ηγουμένου της Μονής Ιβήρων. Επιστρέφοντας στο Άγιον Όρος μετά τις σπουδές του στη Βενετία, εγκαταστάθηκε στην έρημο της Χάγας κοντά στη Μονή Ιβήρων και έζησε αυστηρότατη ησυχαστική ζωή. Μέσα από την αδιάλειπτη νοερά προσευχή του Ιησού, ο Όσιος ανακάλυψε βαθιά αγάπη προς τον πλησίον και τη χαριτωμένη χαρμολύπη της κατά Θεόν λύπης. Έκανε με τη χάρη του Θεού πολλά θαύματα και έγινε πνευματικός οδηγός πολλών ψυχών στη Σκόπελο και στα γύρω νησιά του Αιγαίου.

Με την παράκληση των κατοίκων της Σκοπέλου, που έμεναν χωρίς ιερέα, ο Όσιος εγκατέλειψε την αγαπημένη του μοναξιά για να τους διακονήσει πνευματικά. Τέλεσε τις θείες λειτουργίες και κήρυξε τον λόγο του Θεού για οκτώ ολόκληρα χρόνια, μαζί με τους αγιορείτες μαθητές του. Τον συντρόφευαν στους κόπους αυτούς ο ιερομόναχος Μελέτιος και οι μοναχοί Ιωάσαφ και Συμεών, που ήταν αφοσιωμένοι στον δάσκαλό τους. Προβλέποντας το τέλος της επίγειας ζωής του, αποσύρθηκε με τους τρεις μαθητές στο νησί Γιούρα, όπου εξόριζαν τότε ισόβιους κατάδικους.

Εκεί συνέχισε τις αυστηρές νηστείες, τις ολονύκτιες αγρυπνίες και τον σκληρό ασκητικό αγώνα μέσα σε σώμα ταλαιπωρημένο. Είχε εξαντληθεί τόσο πολύ από τους πνευματικούς και σωματικούς κόπους, ώστε με δυσκολία μπορούσε να βαδίζει ακόμη και σε μικρή απόσταση. Αναχώρησε για τον Κύριο το χίλια επτακόσια σαράντα πέντε και οι μαθητές του τον έθαψαν με ευλάβεια στο νησί. Μετά την παρέλευση τριών ετών, η τιμία κάρα του μεταφέρθηκε ξανά στη Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους.

Πολλοί ασθενείς και βασανισμένοι από διάφορες σωματικές δοκιμασίες θεραπεύτηκαν με θαυμαστό τρόπο, προσερχόμενοι με πίστη στον τάφο του οσίου. Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης κατέταξε αργότερα τον Όσιο Ιερόθεο στο Νέο Εκλόγιο της Εκκλησίας μας με ιδιαίτερη ευλάβεια. Ο βίος του εμπνέει μέχρι σήμερα τους μοναχούς και τους πιστούς στην οδό της εγκράτειας και της προσευχής. Ταις πρεσβείαις του οσίου πατρός ημών Ιεροθέου του Νέου του Ιβηρίτου του θαυματουργού, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.