Στα ταραγμένα χρόνια του τέταρτου αιώνα, η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ταλανίζεται ακόμη από διωγμούς εναντίον της νέας πίστης. Ο Λικίνιος βασιλεύει στην Ανατολή και προσπαθεί με σκληρά μέτρα να αναχαιτίσει την εξάπλωση του Χριστιανισμού. Μέσα σε αυτό το βαρύ κλίμα αναδεικνύονται τρεις λαμπροί μάρτυρες, ο Γορδιανός, ο Σέλευκος και ο Μακρόβιος. Ο Γορδιανός καταγόταν από την Καππαδοκία, ο Μακρόβιος από την Παφλαγονία και ο Σέλευκος από την Γαλατία της Μικράς Ασίας.

Οι δύο πρώτοι υπηρετούσαν στην αυτοκρατορική αυλή και απολάμβαναν ξεχωριστή εύνοια από τον ίδιο τον αυτοκράτορα Λικίνιο. Όταν όμως φανερώθηκε η πίστη τους στον Χριστό, η εύνοια μετατράπηκε σε οργή και διαταγή εξορίας προς τα μακρινά εδάφη της Σκυθίας. Εκεί συνάντησαν άλλους γενναίους ομολογητές, τους Αγίους Ζωτικό, Λουκιανό και Ηλεί, και ένωσαν τις δυνάμεις τους για τον αγώνα της πίστης. Παρουσιάστηκαν με θάρρος ενώπιον του σκληρού ηγεμόνα Μαξίμου και ομολόγησαν δημόσια το όνομα του Χριστού, χωρίς να δείξουν τον παραμικρό φόβο.

Για την παρρησία αυτή και τη σταθερή τους ομολογία υπέστησαν πολλά και φρικτά βασανιστήρια από τους ειδωλολάτρες της περιοχής. Στη συνέχεια οι άπιστοι, εξοργισμένοι από τη σταθερότητά τους, τους έριξαν σαν τροφή στα άγρια θηρία. Τέλος αποκεφαλίστηκαν με ξίφος στην πόλη των Τόμεων της Σκυθίας, παίρνοντας έτσι το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου. Ταις πρεσβείαις των αγίων μαρτύρων Γορδιανού, Σελεύκου και Μακροβίου των γενναίων αθλητών της πίστεως, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.