Σε μια γραφική παραλία στον βόρειο Ευβοϊκό, εκεί όπου άλλοτε βρισκόταν το αρχαίο Ελύμνιο, στέκεται σήμερα η μικρή κωμόπολη της Λίμνης. Στον περικαλλή ναό της είναι θησαυρισμένη η θαυματουργή εικόνα της πολιούχου Παναγίας, την οποία οι ντόπιοι αποκαλούν τρυφερά Παναγία της Λιμνιάς. Γύρω στο χίλια πεντακόσια εξήντα, καθώς διασώζει η αρχαία τοπική παράδοση, σουλτάνος της Πύλης ήταν τότε ο Σουλεϊμάν ο μεγαλοπρεπής. Ένα τούρκικο πλοίο έπλεε στα μέρη της Κασσάνδρας με κατεύθυνση τη μακρινή Χαλκίδα, φορτωμένο εμπόρευμα και πλήρωμα.

Ανάμεσα στους ναύτες του καραβιού βρισκόταν κι ένας χριστιανός λοστρόμος, ο Δημητρός, άνθρωπος ευλαβής και αρκετά ηλικιωμένος. Το καράβι πλησίαζε ήδη στις ακτές της Σκιάθου με φουσκωμένα τα πανιά του από τον δυνατό σορόκο. Ξαφνικά όμως ο άνεμος κόπασε εντελώς, και ο Δημητρός έδωσε εντολή να ρίξουν τις βάρκες στη θάλασσα για ρυμούλκηση του σκάφους. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο λοστρόμος είδε στο πλάι του καραβιού, πάνω στα ήρεμα κύματα, ένα μεγάλο εικόνισμα να επιπλέει.

Χωρίς να χάσει καθόλου καιρό, κατέβηκε σε μία μικρή φελούκα και σήκωσε με ευλάβεια την ιερή εικόνα από το νερό. Προσκύνησε με δάκρυα την Παναγία που ήταν ζωγραφισμένη πάνω σε αυτή και την ανέβασε στο κατάστρωμα του πλοίου. Παρέδωσε τη σεπτή εικόνα στον Τούρκο πλοίαρχο Μεχμέτ και αμέσως σηκώθηκε δυνατός βοριάς που κόλπωσε τα πανιά τους. Τα άλμπουρα τριζοβολούσαν και η πλώρη έσχιζε με ορμή το αφρισμένο κύμα προς την κατεύθυνση του προορισμού τους.

Παρέκαμψαν τις Σποράδες, μπήκαν στον Ευβοϊκό κόλπο και έβαλαν σταθερή πλώρη για τη μακρινή πόλη της Χαλκίδας. Μόλις όμως έφτασαν στην ευρύτερη περιοχή της Λίμνης, ο άνεμος κόπηκε απότομα και το καράβι ακινητοποιήθηκε εντελώς. Ρίχτηκαν ξανά οι βάρκες στη θάλασσα και άρχισαν να ρυμουλκούν με μεγάλο κόπο το πλοίο προς τα εμπρός. Ύστερα από πολλές ώρες κουραστικής προσπάθειας έφτασαν στη βάση του όρους Καντήλι, και τότε απροσδόκητα ξέσπασε σφοδρή καταιγίδα.

Τα κύματα σηκώθηκαν τότε απειλητικά μπροστά τους και έσπρωξαν με μεγάλη ορμή το σκάφος πίσω στη Λίμνη. Μόλις πλησίασαν ξανά εκεί κοντά, η τρικυμία σταμάτησε ξαφνικά και η θάλασσα ξαναγαλήνεψε από μόνη της. Το πλήρωμα έκανε νέα προσπάθεια να κατευθύνει το καράβι στον προορισμό του, αλλά ξέσπασε νέα και πιο απειλητική καταιγίδα. Όταν τελικά απελπίστηκαν όλοι μαζί, ο καπετάνιος και οι ναύτες δεν μπορούσαν να εξηγήσουν αυτή τη θαλασσινή περιπέτεια. Δεν διέκριναν πίσω από τα γεγονότα το ίδιο το χέρι της Παναγίας που τους έσπρωχνε προς τη Λίμνη.

Τότε φωτίστηκε επιτέλους ο ευλαβής λοστρόμος, πλησίασε τον καπετάνιο και του είπε καθαρά την αλήθεια του πράγματος. Του εξήγησε ότι δεν θα απαλλαγούν ποτέ από την ταλαιπωρία, αν δεν βγάλουν στη στεριά την εικόνα της Παναγίας. Ο πλοίαρχος συμφώνησε αμέσως και ειδοποίησε το γειτονικό χωριό Καστριά, χτισμένο λίγα χιλιόμετρα μακριά από την παραλία. Δεν άργησε να καταφθάσει εκεί κάτω ο πιστός λαός, με τους ιερείς επικεφαλής, κρατώντας εξαπτέρυγα, σταυρούς και αναμμένες λαμπάδες.

Στην παραλία τους περίμενε ο Δημητρός, που τους παρέδωσε την ιερή εικόνα σαν ατίμητο ουράνιο θησαυρό από τον ίδιο τον Θεό. Αμέσως φύσηξε φρέσκο αεράκι και έσπρωξε ολόισια το ιστιοφόρο με τους ναύτες κατευθείαν προς τον τελικό προορισμό τους. Στο μεταξύ η μεγαλόπρεπη πομπή ξεκίνησε από την παραλία για το γειτονικό χωριό μέσα σε ψαλμούς και δοξολογίες. Στον ναό της Αγίας Άννης, που τον τριγύριζαν γέρικες βελανιδιές, πλατάνια και κυπαρίσσια, απέθεσαν με ευλάβεια τη σεπτή εικόνα.

Έψαλαν Παράκληση και δοξολογία στη Θεοτόκο, και την ευχαρίστησαν για την ανεκτίμητη δωρεά της προς τους ταπεινούς ανθρώπους. Την επομένη όμως η εικόνα έλειπε από την εκκλησία, και την αναζήτησαν παντού οι κάτοικοι με αγωνία και προσευχή. Τη βρήκαν τέλος στην τοποθεσία της σημερινής Λίμνης και τη μετέφεραν ξανά πίσω στον ναό της Αγίας Άννας με ευλάβεια. Όλος ο λαός θαύμασε πολύ τη θαυμαστή αυτή μετάθεση και κατάλαβε ότι κάτι μυστηριώδες συνέβαινε εκεί.

Η εικόνα όμως επέστρεψε ξανά μόνη της στον ίδιο τόπο, και αυτό επαναλήφθηκε αρκετές φορές μπροστά στα μάτια όλων. Έτσι κατάλαβαν οι κάτοικοι πως ήταν θέλημα της ίδιας της Παναγίας να παραμείνει εκείνη οριστικά εκεί κάτω, στην παραλία. Έχτισαν λοιπόν αμέσως μία μικρή εκκλησία και τοποθέτησαν την ιερή εικόνα μέσα σε αυτή με μεγάλη ευλάβεια και προσοχή. Την ιερή εικόνα ακολούθησαν τότε και οι ίδιοι, εγκαταλείποντας τα παλιά τους Καστριά και μετοικώντας πια στη Λίμνη Ευβοίας.

Αργότερα, στη θέση του πρώτου εκείνου μικρού ναΐσκου έχτισαν μεγαλόπρεπο ναό, και τον αφιέρωσαν στο Γενέσιο της Θεοτόκου. Οι διαστάσεις της θαυματουργής εικόνας είναι ενενήντα πέντε επί εξήντα πέντε εκατοστά, σκαλισμένη σε σκληρό και βαρύ ξύλο. Πάνω σε αυτή εικονίζεται η Παναγία η Γλυκοφιλούσα, ντυμένη με ασημένια επένδυση δωρισμένη από ευλαβείς πιστούς του τόπου. Από εκείνη τη μακρινή εποχή η εικόνα της Παναγίας της Λιμνιάς θαυματουργεί συνεχώς και προστατεύει την κωμόπολη και την ευρύτερη περιοχή.

Πλήθος προσκυνητών ανεβαίνει κάθε χρόνο στο πανηγύρι της όγδοης Σεπτεμβρίου, ζητώντας τη μητρική σκέπη και θερμή βοήθειά της Παναγίας. Η Λιμνιά παραμένει αγαπημένη μητέρα και προστάτιδα όλων των κατοίκων του βορείου Ευβοϊκού και των ναυτικών της θάλασσας. Ταις πρεσβείαις της υπεραγίας Θεοτόκου της Λιμνιάς, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.