Στη χορεία των εβδομήκοντα αποστόλων του Κυρίου εντάσσονται οι μακάριοι Εύοδος και Ονησιφόρος, δύο φλογεροί κήρυκες του Ευαγγελίου της σωτηρίας. Ο Άγιος Εύοδος ανήκει αναμφισβήτητα στη ξεχωριστή ομάδα των εβδομήκοντα μαθητών και έγινε επίσκοπος στη μεγάλη και ξακουστή Αντιόχεια. Διαδέχθηκε στην επισκοπική έδρα της Συρίας τον κορυφαίο απόστολο Πέτρο, όταν εκείνος αναχώρησε αμετάκλητα προς τη μακρινή Ρώμη. Στα χρόνια της επισκοπής του ο Εύοδος αναδείχθηκε μεγαλόφωνος και ακούραστος κήρυκας του Ιερού Ευαγγελίου σε όλους τους Αντιοχείς.

Έλαμψε σε όλες τις χριστιανικές αρετές και υπηρέτησε με αφοσίωση την νεοσύστατη Εκκλησία στα δύσκολα πρώτα χρόνια της. Σύμφωνα με αρχαία παράδοση, εμείς οι χριστιανοί οφείλουμε στον Εύοδο την χαρακτηριστική ονομασία «χριστιανός» για τα μέλη της Εκκλησίας. Ο διάδοχός του στον επισκοπικό θρόνο της Αντιόχειας, ο ιερομάρτυρας Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, αναφέρει τον Εύοδο σε επιστολή του. Στην προς Αντιοχείς επιστολή του γράφει χαρακτηριστικά να θυμούνται τον μακάριο πατέρα τους Εύοδο, που έγινε ο πρώτος ποιμένας τους.

Υπηρέτησε ως επίσκοπος για είκοσι επτά ολόκληρα χρόνια και έπειτα οδηγήθηκε σε ένδοξο μαρτυρικό θάνατο για την πίστη. Συνέγραψε αρκετές χρήσιμες και πολύτιμες πραγματείες, ανάμεσά τους και ένα κείμενο σχετικά με την Παναγία και την Γέννηση του Σωτήρα. Αναφέρει ότι η Παρθένος Μαρία γέννησε τον Σωτήρα του κόσμου σε ηλικία δεκαπέντε ετών, στις παραδοσιακές δομές της εποχής. Άλλα συγγράμματα του Αγίου Ευόδου δυστυχώς δεν διασώθηκαν μέχρι τις δικές μας ημέρες εξαιτίας των φοβερών διωγμών της εποχής εκείνης.

Ένα βιβλίο με τον τίτλο «Φωτεινός Αστήρ» αναφέρεται ρητά από τον εκκλησιαστικό ιστορικό Νικηφόρο Κάλλιστο τον Ξανθόπουλο. Πιστεύεται ότι ο Άγιος Εύοδος δέχθηκε το ένδοξο στεφάνι του μαρτυρίου περίπου το έτος εξήντα έξι, την εποχή του Νέρωνα. Ο σύντροφός του στην αποστολική χορεία, ο Άγιος Ονησιφόρος, ανήκει επίσης στην εκλεκτή ομάδα των εβδομήκοντα μαθητών του Κυρίου. Ήταν ένας ευσεβής και θερμός χριστιανός οικογενειάρχης στην νεοσύστατη και ζωντανή Εκκλησία της μεγάλης Εφέσου στη Μικρά Ασία.

Τον αναφέρει με ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη ο απόστολος Παύλος στη δεύτερη προς Τιμόθεον επιστολή του, στο πρώτο κεφάλαιο και στους στίχους δεκαέξι έως δεκαοκτώ. Ο Παύλος γράφει τότε ότι ο Κύριος ας δώσει έλεος στον οίκο του Ονησιφόρου, γιατί πολλές φορές τον ανέπαυσε ψυχικά. Δεν ντράπηκε καθόλου τις βαριές αλυσίδες του Παύλου, όπως ντρέπονταν άλλοι ασθενείς χριστιανοί της εποχής εκείνης. Όταν ο Παύλος βρισκόταν φυλακισμένος στη Ρώμη, ο Ονησιφόρος τον αναζήτησε με μεγάλη επιμέλεια και τον βρήκε.

Τον βοήθησε υλικά και πνευματικά κατά τη διάρκεια της σπουδαίας αποστολικής διακονίας του στη μεγάλη Έφεσο. Ο μακάριος αυτός μαθητής έγινε αργότερα επίσκοπος της σπουδαίας πόλης Κολοφών στη Μικρά Ασία, ποιμαίνοντας με αφοσίωση το ευσεβές ποίμνιό του. Διακρίθηκε ιδιαίτερα στη διδασκαλία του Ιερού Ευαγγελίου, το οποίο υπεράσπισε με ηρωική ανδρεία μέχρι την τελική προσφορά του αίματός του. Άγιοι Εύοδε και Ονησιφόρε απόστολοι των Εβδομήκοντα και θερμοί ικέτες της Εκκλησίας, πρεσβεύετε προς τον Κύριον υπέρ ημών των αμαρτωλών, αμήν.