Στους τελευταίους χρόνους του τρίτου αιώνα, η Θεσσαλονίκη ευωδίαζε ακόμη από το αίμα του Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, και ένας ταπεινός δούλος του στεκόταν δίπλα στο σώμα του κυρίου του με δάκρυα στα μάτια. Ο Λούππος έβαψε τα ρούχα του στο μαρτυρικό αίμα και πήρε το δαχτυλίδι από το χέρι του αγίου του δεσπότη. Με αυτά τα δύο ιερά κειμήλια άρχισε να διακονεί τον λαό και να επιτελεί στην πόλη πολυάριθμα θαύματα, καθώς η χάρη του Μεγαλομάρτυρος συνέργαζε με την πίστη του πιστού του υπηρέτη. Ο νεαρός εργάτης του Χριστού πέρασε από έλληνα κύριο σε ελευθερία εν Κυρίω, σύμφωνα με τον λόγο του Παύλου.

Με ένθερμη ζέση συνέτριψε τα ξόανα των ειδώλων και κατακρήμνισε άλλα από αυτά στον βυθό της θάλασσας. Οι εξαγριωμένοι ειδωλολάτρες όρμησαν εναντίον του με γυμνά ξίφη, όμως χτυπούσαν ο ένας τον άλλον στην παραφορά τους. Στάθηκε άτρωτος ανάμεσά τους και κήρυττε τον λόγο του Θεού, στόχος ακίνητος μπροστά στα τόξα τους. Πριν τον αποκεφαλισμό, που διέταξε ο αυτοκράτορας Μαξιμιανός ο Γαλέριος, ζήτησε από τον Κύριο το άγιο βάπτισμα.

Από τον ουρανό κατέβηκε ύδωρ και τον αγίασε ενώπιον των εκπλήκτων ειδωλολατρών, στεφανώνοντας τη μαρτυρική του ομολογία. Ταις πρεσβείαις του αγίου ενδόξου μάρτυρος Λούππου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.